Fullt af myndum komnar inn á svæðið hér til vinstri! Tobago - Jól - Baganara - Kaiteurfalls

Lots of photos under the Tobago link on the left - Christmas - Baganara - Kaiteurfalls

Gleðilega hátíð

Jólin, jólin hafa verið alls staðar undanfarna daga – líka í Guyana. Heimsókn Ásgeirs og Öggu hefur gert sitt til þess að skapa réttu stemmninguna. Við höfum lika gert sitt hvað. Sigldum til dæmis á annan í jólum upp Essequibo á mikla paradísareyju til þess að eyða einni nótt. Þetta er áreiðanlega friðsælasti staður á jarðríki, þ.e. ef ekki er akkúrat verið að halda ættarmót á staðnum og ef aldaraðir indjánar láta vera að prófa nýjustu mótorknúnu leiktækin sín. Við fórum svo í gær að skoða hæsta frífallandi foss veraldar sem er lengst inni í skógi. Mögnuð upplifun. Hinn vistvæni ferðaiðnaður sem verið er að koma á fót hérna gékk þó aðeins út í öfgar að okkar mati. Engin ástæða til þess að fljúga okkur yfir regnskóg í klukkutíma í endurnýttri flugvél. Höfum aldrei lent í öðru eins. Flugmennirnir þurftu að stinga puttanum út um gluggann til þess að mæla vind, hæð og hraða. Getum kannski hlegið að þessu annað kvöld á meðan við teljum niður.

We have been spending the Christmas period in the wonderful company of Asgeir, Regina’s brother, and Agga, his fiancée, sampling some of Guyana’s wonderful opportunities in Eco-tourism. First we went to a little island in the Essequibo, Baganara, which might be the most tranquil place on Earth – well, at least when there is: a) no large family gathering b) no indigenous old-timers trying out their newest motorized water toys c) no Mick Jagger. Then we traveled to see the highest single drop waterfall in the world. The place it self was absolutely magical, the trip hysterical. Some of the tour operators here have strange ideas what eco-tourism stands for. In our opinion there is no need to use recycled airplanes to shuttle people hundreds of miles over pristine rainforest through thunderstorms. Thankfully some parts of the plane came to these quarters early in the 1930s and knew the way back home.

Carla & Elín Katla

Ef maður ætlar bara að fara í eitt frí um ævina þá er Tobago líklega besti staðurinn sem hægt er að velja sér. Þvílík paradís. Við höfum haft það vel rúmlega bærilegt undanfarna daga. Fengum leigubíl (1983 árgerð af Datsun með 1883 árgerð af bílstjóra) á hótelið á hverjum morgni sem tók okkur á bestu strandir eyjunnar. Varla túristi í sjónmáli. Einungis kristaltær sjór, heiður himinn og hægur andvari. Síðdeginu var svo eytt á strönd hótelsins þar sem öldurnar voru hærri og sörfið betra. Elín Katla er nefnilega fæddur sörfari á ,,mallakútnum“, eins og hún kallaði uppblásna brimbrettið sitt. M.a.s. hákarlarnir héldu sig heima til þess að trufla ekki stemmninguna. Nú höfum við bara nokkra tíma til þess að gera hana jólalegri áður en fyrstu gestirnir koma til að kúra í Amakúra.

If one has only few days to live, Tobago is very possibly the place to spend those days. What a decent destination! Joseph the Super Chef picked us up every morning at the hotel and drove us (barely though in his ’83 Datsun) to some of the most magnificent beaches both the Henrysson and the Pongracz families have every visited. The afternoons we spent at the hotel beach surfing and sampling the local ice cream. Not particularly x-massy, but the company of a driver named Joseph and waitress named Mary sure reminded us that traveling away from home around this time of year has in the past had some consequences.

Þetta er víst nágranni okkar. Hún á bókstaflega heima í­ næstu götu. Við héldum að maðurinn væri að veiða hana, en hann var að bjarga henni og sleppti henni aftur í skurðinn/holræsið. Jæja, hún ætti að fækka rottunum sem eru á stærð við kálfa hérna í­ borginni.

Apparently this is our neighbor. It lives literally next street. Pretty drastic measures in pest control in our opinion, but the rats here are actually the size of hippos anyway.

Tobago Baby!

Fólk hefur verið að spyrja um lífið hérna i Guyana. Því er auðsvarað: það getur verið ósköp ljúft. Það eina sem Bretar hafa skilið eftir sig hérna er blint auga í borgarskipulagi og almennu fegurðarskyni í mannvirkjagerð. Við sáum þetta líka á Indlandi – þar sem Frakkar og Portúgalir höfðu verið voru borgirnar ólíkt meira sjarmerandi. En sem betur fer skildu Bretar ekkert eftir sig í sambandi við matargerð. Hér er maturinn fjölbreyttur og yfirleitt frábær. Ávextir og grænmeti er ferskara en á öðru byggðu bóli. Umhverfi annað en mannvirki er yndislegt. Himininn blárri (þegar ekki er rigning) og gróðurinn grænni (þegar það er rigning) en við höfum áður séð. Fuglasöngurinn er einnig framúrstefnulegri en við höfum heyrt hingað til. En aldingarðurinn getur verið þreytandi líka og því hefur fjölskyldan ákveðið að bregða sér í stutt frí til Tobago um næstu helgi á hótel með einkaströnd og kristaltært haf. Fimm dagar þar með Sophie, Vilmos Vilmossyni og Cörlu dóttur þeirra ættu að hlaða batteríin (og forjólaaukakílóum á okkur öll).

Ps. Fyrir alla skypeverja þarna úti þá er nafnið okkar henryregina.

Despite the fact that Georgetown offers some very decent food, beautiful and colourful nature and birdsong fit for Paradise, the Henrysson family has decided that after two months here the family is in a dire need of a mini break. Hence, the flight to Tobago to meet up with Sophie, Vilmos and Carla for 5 days next Saturday. One can only hope we shall not meet any of Dr. Beckles special brand of Caribbean x-mas stress while we are there.
PS. Our Skype-name is now henryregina

Takk kaerlega fyrir afmaeliskvedjurnar

buin ad vera yndislegur morgun

fekk hvorki meira ne minna en tvo indversk nattbord ur skira gulli!!! fra dottir minni og eiginmanni

og kaffi - djus og ristadbraud i rummid

hvad meira getur madur bedid um :)


has been a great morning!

got two beautiful indian bedsidetables made of gold from Henry and Elin Katla

and coffee - toast and passion fruit juice in bed

what more can you ask for!

Regina

ELSKU AMMA - MAMMA - TENGDO GIGI
Innilega til hamingju med afmaelisdaginn
hun lengi lifi hurra hurra hurra!!!!

og Halla innilega til hamingju med afmaelisdaginn thinn lika:)

Jólabakstur

Formin munduð














Henry stelst með á endasprettinum

Elín Katla fór í skólann í dag í fyrsta skipti. Reyndar vorum við bara að skila inn skráningarpappírum, en hún sá skólastofuna og eitthvað af krökkunum. Var bara hæstánægð. Sérstaklega var hún glöð þegar við fórum að ræða skólatöskumál, enda var hún með það á hreinu að taskan yrði að rúma samloku og jógúrt. Foreldrarnir fengu svo ,,teikningu“ af skólabúningi og efnisbút og verða að finna nálglaða saumakonu fyrir 3. janúar en þá hefur Elín Katla skólagöngu sína í School of the Nations.
Síðdegið fór svo í að baka piparkökur. Grilluð jólastemmning. Verður líklega örlítið bensínbragð af sumum enda þurfti að bregða sér út að bæta á rafalinn öðru hvoru á meðan á bakstrinum stóð. Þjóðin framleiðir víst ekki nægilegt rafmagn til þess að lýsa upp allar þessar jólaseríur sem fólk hefur sett upp.

The family is now on course to find a x-mas stressed seamstress to make Elin Katla’s school uniform. Yes, her first day at the School of the Nation will be the 3rd of January. Elin Katla is already quite preoccupied with planning what to bring for lunch and if her bag will be big enough. One thing she will not be bringing are the x-mas cookies she made with her mother this afternoon. They will most certainly be finished by New Years Eve (or the humidity will take care of them).

Thar sem gardinur voru komnar upp a sunnudagsmorguninntha gat Elin Katla a sunnudagsmorguninn sofid i fyrst sinn til rumlega atta – sem var kaerkomin lur ad mati foreldra hennar. Venjulega hefur hun verid voknud skommu eftir ad fyrstu solargeislarnir koma upp (milli 5 og 6). Um kvoldid var svo haldid fyrsta matarbodid a Amakura Place fyrir hollensku Afke og Serbnesku Suzana. Afke er su sem hefur verid okkur innan handar her i Guyana sidan vid komum en hun er ad ljuka 3 ara dvol sinni her i naestu viku. Suzana hefur verid her i 3 manudi sem svokalladur ‘intern’ og er ad fara aftur i dag. Eldad var ‘curry chicken’ og ‘dhal’ a Guyaninska visu og tokst bara agaetlega.
Vid hofum verid blessunarlega laus vid flod thad sem af er thessari viku og bara sma skurir af og til adallega a naeturna, nu krossa menn fingur og vona ad thad versta se yfirstadid.
Jolasveinarnir akvadu ad skreppa til Guyana adur en their faeru ad sinna krokkunum a Islandi og i nott faerdu Elinu Kotlu bord og stol i leikherbergid sitt og settu upp fina prinsessutjaldid hennar. Hun var nu ekki alveg ad kaupa thad thegar vid sogdum henni i morgun ad jolasveinninn hefdi kikt vid I nott og komid med gjafir handa henni. Henni virtist ekkert litast a blikuna hvad hann hefdi verid ad gera heima hja henni, en thegar hun kom inn i leikherbergid sitt rak hun upp stor augu og var ekkert sma anaegd med sendingunaJ hun matti varla vera ad thvi ad kyssa mommu sina bless i morgun thad thurfti ad leyfa ollum dukkunum og bongsunum ad profa tjaldid, stolinn og bordid.

The curtains are up in our bedrooms and for the first time Elin Katla managed to stay asleep for a bit longer on Sunday morning – which was very much welcomed by her parents, but she has been up with the sun every morning since we arrived or around 5-6. In the evening we held our first dinner party at Amakura Place for the Dutch Afke and Serbian Suzana. Afke has been working in the UNDP office for the past 3 years but is leaving later in the month, she has helped us a lot since we came here. Suzana has been an intern here at the UNDP for the past three months and is leaving today.
There have been no floods this week – thank god – only heavy downpours every now and then but mainly in the night. So cross fingers and lets hope the worst has passed.
Santa Claus visited Elin Katla last night and gave her some furniture for her play room. She was a bit skeptic this morning when we told her that he had come last night and she didn’t understand why he should have come to her house! But when she came into her playroom she was absolutely thrilled and didn’t really have time even to say goodbye to her mom as she was so busy showing her dolls her new furniture.

Sunnudagsmorgun at 55 Amakura Place















nýji bíllinn með bleiku röndina;)

Vatnið hefur hopað og andinn lyfst hérna í Georgetown. Þó má ekki mikið út af bregða áður en íbúar borgarinnar þurfa aftur að fara að ferðast um á ónýtum ískápum. Þetta er satt, smákapítalistar borgarinnar hafa fundið út að gamlir ískápar geta verið bestu bátar og þurfti Yvette til dæmis að punga út 20 Guyanese dollurum til þess að komast til okkar á föstudagsmorguninn. Verst er bara að búa í landi án veðurfræðings. Það er ekki nokkur leið að fá fréttir af því hvað gæti gerst næstu daga. Reyndar reddar breska veðurstofan sínu fólki örlítilli og ákaflega almennri forköstun og tókst Regínu að verða sér út um eintak af henni. Samkvæmt henni verða gúmmístígvél og sólgleraugu að vera jafnt við höndina næstu daga. Aðrar fréttir eru þær helstar að við höfum sett upp gardínur og moskítónet og allt virðist heimilislegra hérna. Nú er aðeins eftir að mublera stéttina og leikherbergi Elínar Kötlu, en fyrstu gestirnir mega fara að koma fyrir því:)

The water and the frogs have taken up some of Elvis’ more desirable habits and have left the buildings. And the spirit of Georgetown’s inhabitants has been lifted in proportion to the receding water level. Still, living in country without any meteorologists has the effect that no one knows what happens next. Hopefully, the rainy season will pass without further major incidents. It will most certainly put all the entrepreneurs who ship people between houses in old fridges out of business, but it might save some other more conventional livelihoods. Other news from the Henryson household are that mosquito nets and curtains are now up and the home is starting to look more cozy, the only thing left to do is to get some furniture for Elin Katla's playroom and for the patio, but we are otherwise ready to accept the first guests:)

1 December

Hér líður ekki tíðindalaus dagur. Allt þetta tal um vatn í blogginu í gær virkaði sem versti regndans. Í nótt opnuðust himnarnir með þvílíkum látum að Elín Katla setti koddan yfir höfuðið og spurði móður sína sem hafði þust til hennar hvort þetta væri ekki örugglega ,,góða rigningin“. Foreldrar hennar hafa jánkað því þó það sé aðeins meira heldur en hvít lygi. Borgin var að stórum hluta í kafi í morgunsárið og ekki hægt að sjá hvar voru götur og hvar garðar. Við fengum reyndar lítið vatn inn til okkar, enda í góðu húsi, en til dæmis komst Yvette ekki til okkar í morgun þar sem það var mittisdjúpt vatn í hennar íbúð. Regína var sótt á jeppa til þess að hún kæmist á fund, en það var aðeins með herkjum að bíllinn komst aftur úr hverfinu. Nú má enginn fara út nema í stígvélum, því enda þótt vatnið sé ekki kalt þá eru skolpræsin (sem eiga víst nógu erfitt flesta daga ársins í borg undir sjávarmáli) endanlega búin að gefast upp. Vatnið hefur eitthvað hopað og bíða hér allir í ofvæni hvað gerist næstu daga og nætur. Önnur svona demba og Elín Katla fær nægan tíma til þess að leita að Kalla á þakinu (hún er reyndar hæstánægð með ástandið núna þar sem m.a.s. froskarnir hafa leitað skjóls inni hjá okkur) á meðan foreldrarnir búa sig undir hundrað ára einsemd.

Why did we have to mention the Wellingtons? This morning we needed an emergency delivery of one of those as the city went under water. Our house is relatively save yet, although many of our friends stepped into knee-deep (or indeed waist-deep) water when they woke up. Nobody seems to know what one should expect weather wise the next few days. Although the water has receded a little today it is obvious that the city will not cope with another downpour like the one last night. The only thing we can do is to wait. Perhaps a little Friday retail therapy will lift the spirit. At least we need something for all the frogs that have hijacked the house:)

Loksins eru kassarnir komnir í hús – og það sem meira er: allt sem við settum í þá. Kassarnir sjálfir eiga reyndar dálítið bágt, en við vonumst líka til að þeir fái töluvert langt frí núna. Og já – bíllinn stendur loksins fyrir utan húsið; grár, bleikur og bara glæsilegur. 13 ára sambúð og fyrsti bílinn!
En lífið er ekki bara dans á rósum hérna. Í gær vorum við til dæmis rafmagns-, vatns- og símalaus í dágóðan tíma. Allt í steik. Vatnssían var svo öflug að hún hætti að hleypa vatni í gegnum sig og spurning hvort það segir meira um síuna, eins og húseigandinn hélt fram, eða vatnið í borginni. Það kom reyndar ekkert lík úr henni þegar við hristum hana, þannig að ekki hefur allt úr vatnsbóli borgarinnar ratað upp að krönunum okkar. Nóg er svo sem til af vatninu hérna. Rignir eldi og brennisteini öðru hvoru sem skýrir rafmagnsleysið að hluta til. Elín Katla var sú eina sem hafði vit á því að pakka niður gúmmístígvélunum. Sem þarf svo líka að nota innandyra því vatnsdæla hússins fór að leka þegar hún komst aftur í gang. Við getum víst allaf flutt í bílinn.

Finally the boxes have arrived and, more importantly, everything we put into them. Elin Katla was as happy as a little bunny meeting up with some of her old toys. And finally the car is in front of the house: all silver and pink. Shame that we still don’t have an insurance, although one should be ready tomorrow.Life here is incidentally not all silver and pink. Yesterday the house had for quite some time neither electricity, water nor telephone. The water filter was doing it best keeping bodies out of our taps and clogged. Then the water pump started leaking. Some water on the floor would normally be all right but not when it is raining in Biblical proportions like happens these days (which again explains the power cut) we rather like to keep the water outside. Well, the Wellies have to be bought soon anyway.

I Hindu musteri i sidustu viku















Eldhus

svona er girdingin i kringum verondina okkar














Gestaherbergi (var thad ekki einhvern vegin svona sem thu vildir hafa thad Hrund; thad er vidargolf thott thad sjaist ekki vel a myndinni!))













Stofan














'Master bedroom'













og troppurnar
















Bordstofa

Herbergið hennar Elínar Kötlu

Musterisveisla

55 Amakura Place East
Bel Air Park
Georgetown
Guyana
South America

Húsið er að reynast okkur vel. Kannski að það sjáist á myndunum, sem eru reyndar heldur tómlegar en búslóðin og bíllinn koma til okkar á mánudag og þriðjudag. Elín Katla er að venjast sambúðinni með eðlunum. Þær hafa fundið út að sandalarnir hennar eru rakur og ljúfur staður. Við fórum í gærkvöldi í hindúamusteri, hlustuðum á þeirra útgáfu af gospelmessu og borðuðum frábæran mat (sjöréttaðan) af liljublöðum. Elín Katla á kannski eftir að vera búin að skipta um trú fyrir ferminguna. Hún dansaði og klappaði og fannst ekki ónýtt að sjá apa og fílaguði. Verst finnst henni að það skuli ekki vera til Latabæjarmusteri. Hún sá þá gömlu kunningja í sjónvarpinu hérna í gær (sá Latabæ reyndar líka þennan eina dag sem við stoppuðum í London!) og réð sér ekki fyrir kæti. Gæti einhver sagt okkur hvað Pixel (tölvudúddinn) og Trixie (hin stelpan) heita á íslensku?

House is nice, as one can perhaps tell by the pictures. Still, it feels quite empty but our boxes as well as the new car should be here at Tuesday the latest. We all went to a Hindu temple last night to watch a Brahmin priest especially imported for the occasion, but more importantly to eat brilliant seven course curry off water lilies. Elin Katla is seriously considering converting (as she was particularly impressed by the monkey and elephant Divinities).

Thetta eru starfsmenn UNDP i Guyana

These are the people working for UNDP in Guyana

Við erum flutt inn. Loksins! Nýja heimilið okkar er á tveimur hæðum. Á neðri hæðinni er eldhús, þvottaherbergi, borðstofa og stofa. Þar er einnig herbergi fyrir þjónustufólk með sér salerni. Uppi eru þrjú svefnherbergi og tvö baðherbergi. Elín Katla var ekki lengi að átta sig á þessu öllu saman enda dauðspennt að fá herbergið sem hún valdi sér um daginn. Í gestaherberginu er svo tvíbreitt rúm sem hún segir að afi og amma eigi að sofa í. Foreldrarnir buðu henni að hún myndi sofa inni hjá þeim til að byrja með, en það var ekki að ræða það, hún vill bara sofa í sínu eigin herbergi. Í húsinu er svo einnig galtóm stúdíóíbúð, sem við vitum ekkert hvað við eigum að gera við (en munum mublera ef við fáum góða vini i heimsókn til lengri tíma) og ágætt útihús sem Henry mun gera að skrifstofu ef dóttir hans fer ekki að lækka róminn. Það merkilegasta við húsið er hins vegar hversu vel varið það er og munum við væntanlega stundum þurfa að minna okkur á að það er verið að læsa menn úti en ekki okkur inni. Fyrir utan gengur varðmaður um, enda er húsið sem þeim er ætlað ekki nema einn fermetri að stærð. Rimlar eru fyrir öllum gluggum og rakvélavír ofan á grindverkinu. En þetta mun venjast eins og annað. Það eina sem ekki mun venjast er sú sérviska að hafa innstungur sitt á hvað 110, 220 og 240v. ,,Sjáðu blossann“ verður víst helsti leikur fjölskyldunnar enn um sinn.

Finally, finally we’ve moved into Fort Henrysson, where razor wire and a guard on duty is as much part of the reality as Georgian doors in Dublin. One has to remind oneself that it is all meant to keep the bad boys out rather than us inside. Anyway, the house itself is quite manageable: kitchen, dining room, living room, three bedrooms, two bathrooms, maids quarters, small (unfurnished) studio flat and a separate cottage. No garden to worry about, only concrete all the way. Might turn out as an excellent basketball court in fact – US urban style.

Við áttum ákaflega letilegan sunnudag í dag. Fórum á helsta hótelið í Georgetown og sátum við sundlaugina. Jólalög glumdu í hátölurum sem skapaði heldur furðulega stemmningu í 30 stiga hita í nóvember, en við gátum svo sem ekki verið að láta það hafa of mikil áhrif á okkur enda önnum kafin við að verjast sólinni (við sannreyndum það í dag að sólarvörn númer 60 dugir ekki í Guyana jafnvel þó það sé að mestu skýjað!) Svona letidagar hafa þann kost að foreldrarnir fá tíma til þess að átta sig á því hvað Elín Katla er að þroskast hratt þessa dagana (enda umgengst hún greyið ekkert nema fullorðið fólk). Í dag lýsti hún því til dæmis yfir að hún ætlaði að verða dýralæknir (eða ,,laga dýr sem fólk kemur með“ eins og hún orðaði það). Það sem kom okkur mest á óvart var það að enginn hefur verið að ræða neitt þessu líkt við hana undanfarinn mánuð og hún orðaði þetta eins og henni hafi verið að detta það í hug að þetta gæti verið góður bisness. Svo rak hún okkur alveg á gat áðan þegar hún lýsti því yfir í miðjum umræðum um nýjan leikskóla fyrir hana að það yrði að vera á hreinu að það væri laust pláss fyrir hana (a.m.k. laust sæti við matarborðið). Foreldra hennar rekur ekki minni til að þau hafi spáð í þannig hluti fyrr en það kom að því að sækja um menntaskóla.

We spent the day sitting by a swimming pool listening to X-mas songs. Weird in 30 degrees, albeit relaxing. At least it gave the parents the opportunity to experience the sudden growth and development of Elin Katla who has obviously spent too much time with adults the past month. For example, her main worry regarding nursery in Guyana is not the other kids or other anxieties of childhood, but rather the School’s ability to add another two year old. Her main worry was actually whether there would be a seat for her at the lunchtime table!

Enginn flutningur þessa helgina:(

Skrifuðum undir leigusamning nú áðan en munum ekki flytja inn fyrr en á þriðjudag (vonandi ekki lengri bið!) en það átti eftir að ditta að ýmsu og svo þrífa allt húsið og lóðina eftir að hafa haft heilan her vinnumanna þarna undanfarnar vikur. Öryggisgæslan kom að líta á aðstæður og nú virðist húsið vera að verða nógu gott að þeirra mati en það er verið að setja auka gaddavír ofan á grindverkin nú í dag. Þeir ætla svo að mæta aftur á mánudag og þá vonandi gefa endanlegt grænt ljós. Svo nokkrir dagar í viðbót í Undralandsíbúðinni.

We have signed the tenancy agreement – but will not move in until on Tuesday (hopefully not later!) there are still bits and pieces that needs to be done before we move in – and a proper cleaning. The security company came and where quite happy with what has been done – but they are still putting razor wire on the fence so the final check from the security point of view will be on Monday. So still few more days for us in the Wonderland flat.

Shanklands

Og þetta komumst við í eftir klukkutíma akstur og klukkutíma bátsferð upp eftir Essequibo fljótinu

All this after one hour drive and an hour boat-trip up the Essequibo

Húbba, húbba segjum við bara eins og Gormur. Þrír dagar í paradís liðnir. Það er engu logið um náttúrufegurð Guyana. Ímyndið ykkur að einhver hafi sturtað úr Örkinni hans Nóa ofan í brokkolihaus. Það hjálpaði líka að við fengum brúðarsvítuna í resortinu sem við dvöldumst í: pallur á við tvo kvennablakvelli, rúm á stultum þannig að útsýni í allar áttir blasti við í morgunsárið, baðherbergi sem JLo færi að gráta yfir, allt opið og ekkert nema andvari, kólibrífuglar og fiðrildi. Fleiri myndir koma þegar við fáum betri nettengingu. Að vísu var ekki laust við að það færi í gegnum huga okkar þegar rökkvaði að kannski myndi einhver af þeim 60 tegundum af leðurblökum sem búa í skóginum heimsækja okkur þegar fiðrildin kveddu, en það er svo sem engin paradís án allra aukaefna. Elín Katla greyið var m.a.s. svo óheppin að vera stungin af illvígri vandræðavespu í hálsinn (utanverðan sem betur fer), en það fór allt saman vel. Við getum ekki beðið eftir því að komast aftur í sveitina og þá kannski ein eða með gestum (frá Íslandi einhver?). Þessi ferð var á vegum SÞ skrifstofunnar og var Regína í raun önnum kafin við hópefli mest af tímanum. En dvölin var frábær þrátt fyrir það og Elín Katla ánægð með matinn. Ekkert nema ristaðir rafmagnsálar og vel plokkaðir páfagaukar í öll mál.
Það er ekki útilokað að við flytjum inn í húsið okkar um helgina. Fingur í kross.


WOW man. For the last three days we’ve been in paradise. The UNDP office in Guyana decided to take their staff (+ the rest of the Henrysson family) to a resort in the Guyanese jungle, which turned out to be utterly splendid. Actually, we got the honeymoon suite, which has the biggest balcony this side of the fence around Buckingham Palace, four-poster bed with a view over the jungle and the Essequibo river, replica of JLo’s bathroom etc. No boring walls, glass windows and tiny doors. Just hummingbirds, butterflies (and bats during the night!) and a refreshing breeze. Unfortunately, Elín Katla was stung in one of her chins by a wasp the size of a rugby player, but she is a tough little girl and was fine after some extra breakfast.
We should move into the new house this weekend - don’t want to jinx it though by talking too much about it now. More soon.

Þetta er Undraland - húsið sem við dveljumst í núna. Fremst til vinstri er kofinn sem Leon varðmaður hefst við í. Íbúðin okkar er aftast á fyrstu hæð.

This is the house we currently live in. Our flat is at the back on the first floor.

Elín Katla í 'prinsessubúningnum' eins og hún kallar það

Elin Katla in the 'princess costum' as she calls it

Tilveran hefur heldur betur tekið á sig mynd. Moskítóflugurnar elska blóðið úr Henry og þann hluta sem Elín Katla hefur frá föður sínum en láta Regínu að mestu leyti í friði. Ástin er þó ekki endurgoldin. Hitinn hérna helst í þeim tölum sem sjást stundum í par vikur í Suðurevrópu og drepa þá gamalmenni og útigangsfólk. Og rakinn helst í tæpum eitt hundrað prósentum. Ekki skrítið að sjálfvirkar veðurstöðvar haldi því fram að hér sé stanslaus rigning! En hér hefur varla komið dropi úr lofti síðan við lentum.
Allt miðar þó áfram. Við erum komin í netsamband. Húskarpið snýst orðið um nokkrar rúllur af gaddavír og eru allar líkur á því að flytjum inn um næstu helgi. Búið að borga inn á bleikstrípaða stationvagninn o.s.frv. Yvette hefur svo samþykkt að gerast millistjórnandi í heimilishaldsdeild samsteypunnar. Hún mun vera með Elínu Kötlu hluta dags, strauja og taka að sér smá viðvik á heimilinu. Það var m.a.s. prufukeyrt með þær tvær einar í dag og fór það bara vel. Húsið er með sérherbergi (með eigið salerni) fyrir heimilishjálpina og verður Yvette (eða ,Vett' eins og Elín Katla kallar hana) með einhverja aðstöðu þar. Hún á reyndar tvær stelpur á táningsaldri þannig að hún verður aldrei hjá okkur í langan tíma í einu.


The life in Georgetown is now shaping up in its sweaty mosquito bitten form. The temperature stays in the high numbers the southern part of Europe sees every now and then with humidity close to 100%. No wonder why everything moves slowly in these quarters, although it is definitely moving somewhere. We have now internet connection at home, the house should be ready next weekend, the first payment on the pinkmobile has been made and Yvette has agreed to take on a role as a Chief Operating Officer in the Household of Henrysson Inc. Hence, those who have argued that that all is well have been talking nonsense. They should have said that all is for the best.

8. november

Lífið í Undralandi er smám saman að taka á sig mynd og eitthvað virðist dýrategundunum vera farið að fækka miðað við það magn af skít sem við rekumst á á gólfinu og í töskunum okkar. Það er gott að vita til þess að meindýraeyðar í Guyana taka starf sitt alvarlega. Elínu Kötlu semur ljómandi við stofustúlkuna Yvette og virðist hún vera farin að sætta sig við það að það geta ekki allir jarðarbúar haft sama hörundslitinn. Enn er verið að karpa yfir húsinu og bíllinn með bleiku strípunum er einnig ennþá handan við hornið. Hvoru tveggja mun þó væntanlega vera komið á hreint í vikulokin.

Fortunately, Elin Katla and Yvette are getting along just fine already. We’re tremendously happy not to have to worry about the nanny-part of our life in Guyana anymore. There seem to be fewer species around in the flat as well after the visit from the exterminators, which is just as good as there’re still some discussion going on regarding the house. Everything should be sorted out before the end of the week though.

7. november

Jæja, fyrsta færslan sem er skrifuð í nýju tímabundnu íbúðinni. Auðvitað dugðu ekki öll furðulegaheitin við þetta hús sem við höfðum áður fundið út með. Dýralífið hérna inni slær Húsdýragarðinn heima út í úrvali. En það koma víst menn hingað á morgun til þess að fækka tegundunum. Og auðvitað kom í ljós að það er ekki hægt að taka upp fréttir í timburhúsi beint undir fótataki Elínar Kötlu. En við kærum okkur kollótt. Í dag var svo reynt að ræna okkur í fyrsta sinn þar sem við komum út af eina kaffihúsinu í borginni. Ófrýnilegur maður með tvær (!) ofvaxnar sveðjur vatt sér að okkur og heimtaði peningana. Eftir smá samningaviðræður kom nú ljós að hann var garðyrkjumaður sem notaði sveðjurnar í vinnunni og var í raun að betla fyrir nýjum skóm.
Tilvonandi hús fór svo í gegnum öryggismat i dag. Brunastigi og fallbyssa var það eina sem vantaði og þarf Regína núna aðeins að fá byssu Seðlabankans lánaða í eins og tvö ár og framkvæmdir geta hafistJ Barna- og stofustúlkan Yvette kemur svo í aðlögun í fyrramálið. Hún hefur tvær vikur til þess að aðlagast okkur áður en húsið verður tilbúið. Elín Katla hefur lofað að nota öll sín verstu köst til þess að athuga hvort það séu einhverjar töggur í henni.


Well, well the first entry in the new temporary apartment. The apartment turned out to be better fauned than an Icelandic zoo and thus a couple of guys are going to despeciesfy the flat tomorrow. And of course the news crew from below had some problems adjusting their broadcast to Elin Katla’s dancing. Then we had our first near-death experience today as one ugly fellow armed with two (!) of the horrific looking weapons one could see only too well in Hotel Rwanda asked for a monetary assistance in front of Georgetown’s version of the Central Perk. Fortunately he was only a gardener (hence the machete) with some beggarly inclinations towards personal development, he needed new shoes.
Our future home went through security check this morning. The only place this place seems to lack is a fire escape and a generator. And the ‘stuepige’ (NB. A Danish expression - lat. ancilla) Yvette comes tomorrow morning to start acclimatizing to the Henrysson’s. Elin Katla has agreed to try out her worst behavior to see if this woman is any good.

Georgetown

Nokkrar myndir ut lifi okkar her i Georgetown undanfarnar tvaer vikur

Few photos from our life in Georgetown over the past couple of weeks

Upp a thaki hotelsins er gott utsyni - eitt af thokunum i baksyn er vaentanlegt heimili okkar

On the rooftop of the hotel - one of the rooftops you can see in the back of the photo is off our possible future home in Georgetown

I thessari byggingu eru skrifstofur UNDP

The UNDP office is in this building

og hver sagdi ad Islendingar og Kanar vaeru yktir i jolaskrautinu! svona litu annad hvert hus ut i indversku hverfunum nu thegar Diwali hatidin atti ser stad

every second house in the Indian neighbourhoods looked like this during Diwali

eda svona - thetta eru kerti sem sett eru ut um allt

or like that - these are actually candels

Ferdalagid Reykjavik - London - Georgetown

a leidinni til London var hlustad a Dyrin i Halsaskogi og kenguran knusud - en kenguran og litla kengurubarnid sem gengur undir nafninu Guri eru mjog mikilvaegur hluti af lifi Elinar Kotlu thessa daganna

On the way to London Elin Katla listened to a CD (children's play) and she has become very attached to her kangaroo




I London tok Carla a moti Elinu Kotlu vid mikinn fognud theirrar sidarnefndu

In London Elin Katla was so happy as she was greeted by Carla












A flugvellinum ad fa ser morgunmat adur en lagt er i longu flugferdina

Having breakfast at the airport before the long trip to Georgetown







Vid millilentum i Barbados thar sem vid urdum ad stytta okkur stundir i nokkra klukkutima og Elin Katla notadi taekifaerid og hljop ut um allt

We had to wait in Barbados for few hours and Elin Katla used her freedom to run all over the place

morguninn eftir - lent i Georgetown og erum ad fara ad runta um baeinn

the day after - finally in Georgetown and on our way to our first sightseeing tour of the city

Sidasti dagurinn i leikskolanum

Sidasta daginn i leikskolanum var prinsa og prinsessu dagur

The last day at the nursery there was a prince and princess theme

i lok prinsessudagsins kom litil prinsessa i heimsokn til thess ad kvedja hun Kristin Agnes

Myndir sem attu ad vera longu komnar

Vid gatum ekki tengt nyju finu digital myndavelina okkar vid tolvuna fyrr en i gaer svo nu koma nokkrar myndir sem attu ad vera longu komnar:)

We haven't been able to connect our new camera to the computer until yesterday so here are few photos who should already have been posted:)

Adur en lagt var a stad til Guyana thurfti ad kvedja marga - fraenkur - fraenda og vini

Before leaving for Guyana there were lots of goodbyes


Bjorn Asgeir kom fra Vestmannaeyjum







Elin Katla rett nadi i skottid a Isabellu og Christian Erik sem komu fra Danmorku tveim dogum adur en hun flutti til Guyana







Elin Katla og Isabella









Elin Katla og Soley og Asta - theirra er mikid saknad og mikid spad i hvort thaer seu i leikskolanum - hja ommu eda kannski sofandi!






Soley og Elin Katla

Húsið okkar?

Þetta er væntanlegt heimili okkar hér í Georgetown ef allt gengur að óskum og samningar nást (og öryggisfulltrúi SÞ samþykkir valið). Við viljum ekki storka örlögunum með því að tala of mikið um það - en við eigum von á að þarna muni okkur líða ákaflega vel. Húsið hefur þann kost helstan að vera á ákaflega öruggum stað (inni í borginni sem skýrir litla lóð) og vel víggirt (rauða litla þakið sem sést til vinstri fyrir innan hliðið er kofi varðmannsins). Það tekur þó tvær vikur að klára að gera það upp (eldhús og baðherbergi eru ný sem er einnig kostur) og þangað til verðum við í Undralandsíbúðinni. Á meðan við verðum ekki komin með almennilega nettengingu í framtíðarheimili þá verður bloggið væntanlega stopult. Mikil tíðindi og skringilegar uppákomur munu þó rata á síðuna.

Our House?
This is possible our future home here in Georgetown if everything goes according to plan and the Security Officer at the UNDP approves of it. It is in a very safe location (in the heart of the city hence no garden) and with barbwire around and a guard hut for our guard. But it will take minimum two weeks to get it fixed (the owner is putting in new bath facilities and new kitchen units - which we are particularly happy about after seeing the state of some of the houses ugh!). So until it is all done we will stay in the flat in the colonial house. There is no internet connection there so the blog will probably not be as frequent as until now but we will do our best. Major events will though be announced!

Stundum er lífið svo fjarstæðukennt að maður gæti ekki skáldað það þó maður reyndi. Á sunndaginn flytjum við í tímabundið húsnæði sem gæti sem bezt verið staðsett í ferðalagi Lísu um Undraland. Húsið sjálft er ósköp fallegt í nýlendustíl, hvítt timburhús með hlerum fyrir gluggum. Eigandinn er merkasti geðlæknir Guyana en hann hefur orðið frægur fyrir þá þversagnakenndu iðju að lækna íbúa karabíska hafsins af stressi! Á neðstu hæðinni er því stanslaus straumur innfæddra sem hafa farið á taugum yfir krikketleik þar sem tehléið riðlaðist vegna rigningarskúrs. Í húsinu er einnig fréttastofa einnar sjónvarpsstöðvarinnar hérna og er þvi ekki ólíklegt að polkatónlistin sem Henry hefur verið að downloada að undaförnu muni hafa einhver áhrif á sýn Guyanabúa á land sitt og umheim. Að minnsta kosti er ákaflega hljóðbært í húsinu. Á efstu hæðinni er svo par sem ýmisst segist vera frá Ítalíu, Bosníu eða Serbíu. Verst að geðlæknirinn niðri er ekki sérfræðingur í geðklofa.
Eins og áður sagði verðum við þarna einungis tímabundið því við höfum hvesst augun á hús rétt hjá hótelinu sem við dveljumst núna á, en það er verið að laga það til núna. Fáist eigandinn til að mublera og tækjavæða (með snákavara og byssuskáp) það fyrir sanngjarnan prís þá vildum við gjarnan fá það. Elín Katla mun svo hitta tilvonandi barnapíu sína á morgun. Ef allt gengur að óskum verðum við komin með fjölskylduna í nokkuð fastar skorður hérna á mánudaginn. Já, og 7 sæta fjölskyldubíll með bleikum strípum á hliðunum og spojlerum í farvatninu. Maður gæti ekki búið þetta til.

This weekend we shall temporarily move into an old colonial house, which is the property of the most famous psychiatrist in the Caribbean in stress related illnesses – but ‘Caribbean stress’ is almost a contradiction in terms. His surgery is at the ground floor and thus we might notice one or two sad fellows who have been victims of all the excitement and stress of the good game of cricket. At the ground floor is also the news studio of one of the main TV stations of Guyana, which may sound strange, as the old colonial wooden houses are not particularly sound proof. At the top floor lives a couple who sometimes say they are from Bosnia, sometimes Italy and sometimes Serbia. Unfortunately the psychiatrist doesn’t treat split personalities.The flat we shall be staying at is only temporal solution as we have set our eyes at a house quite close to where we are staying right now. It is being renovated and if the owner is willing to refurbish it in a decent manner with a bulletproof kitchen and snake-free stairs we would love to move in there in 10 days or so. Elín Katla shall meet her future possible nanny tomorrow. Next week might thus be the time we settle in here for real. And we will very possibly buy a mini van with pink stripes and spoilers. One couldn’t make this up.

þessar eru teknar í gær

þetta erum myndir af götunum hér í Georgetown - í fínni hverfunum

Húsaleitin var engin frægðarför í morgunn frekar en bílaleitin. Eitt húsið var með kakkalakka á stærð við kettlinga og annað með páfagauk í búri fyrir utan – risastóran Suður Ameríku páfagauk mjög fallegan.
Það gæti þó dregið til tíðinda á næstu tveimur dögum – hlömmum okkur í eins og tvo sófa og reynsluökum einni Tojódu Córollu. En það er svo sannarlega ekkert dipló við verðlagið á húsnæði fyrir diplómata hérna (bílverðið án opinberra gjalda er einnig heldur ekkert kýrverð).
Það er hins vegar nokkuð magnað hvað við misreiknuðum hitann hérna all svakalega. Ekkert að marka veðurtíðindi BBC sem við höfum fylgst með undanfarna mánuði. Hér er alltaf 35-36 stiga hiti á daginn! Elín Katla greyið á verst með að venjast þessu, en við erum svo sem í heildina svipað sett og innfæddir. Þeir eru ekkert að meika hitann. Þetta er svona svipað og með Íslendinga og kulda. Við erum mestu kuldaskræfur í heimi þó enginn trúi því. Kannski sú árátta fólks heima að hafa helst 36 stiga hita inni hjá sér hafi búið okkur vel undir ferðina. Loftkæling innanhúss er þó ennþá örlítið púzzluspil fyrir okkur.


There’s nothing diplomatic about the rent for diplomats in Guyana. More expensive than in Florida in fact! The cars – even duty free – are not free either. Hence, we are cautiously optimistic after today. Perhaps we have to drive taxis and live in hotels (or live in taxis and drive hotels) through a couple of monsoons.
And speaking about the weather. It’s boiling hot down here. Hardly never less than 35 during the day. BBC was lying about the pleasant 28 degrees. The only comfort is that the natives seem to suffer as much as we do. Probably the same as with Icelanders and cold. In fact, the common 36 degrees inside Icelandic homes gave us some chance over here. Hence, we still have some problems figuring out the AC. When is a freeze better than a breeze?

Jæja, 7 hús sem þarf að skoða á morgun. Vonandi öll með ofvaxna hundakofa fyrir framan svo ekki rigni á lífvörðinn okkar. Annars þyrfti Henry hús á stærð við meðal golfvöll þar sem okkur var sagt að eini golfvöllurinn hérna í nágrenninu væri alveg á rauðu – nónó, bann – svæði fyrir okkur. Guyanabúar hafa víst fundið upp nýja hindrun á brautunum. Svokallaðan ,mannránsbunker‘ eða ,gleypiglompu‘ – en þeirri óútreiknanlegu hindrun kynntist einhver kani um daginn.
Fengum frábæran bíltúr í kvöld til þess að sjá Divali hátíðarhöldin. Ljós (rafmagn og kerti) alls staðar og fólk úti á götu. Jólaljósin í Reykjavík eru bara óspennandi miðað við geðveikina hér (en það eru svo sem ekki önnur ljós, s.s. götu- eða umferðarljós, sem keppa við athyglina, því þau eru að mestu leiti hreinlega ekki til staðar). Í kvöld stendur forsætisráðherra landsins fyrir utan herbergið okkar og drekkur kokteila. Gerry hótelstjóri að grísa upp stórlaxana með boði. Vonum bara að það verði ekki bankað upp hjá okkur seint í kvöld til að spyrja hvernig Dóri hafi það. Reyndar munaði minnstu að kokteilboðið ryki upp í reik – bókstaflega. Kviknaði aftur í á barnum meðan á undirbúningnum stóð og núna með stæl. Við verðum flutt burt í snarhasti ef þetta gerist aftur. En Elínu Kötlu mun bara líka það. Henni finnst Kirk bílstjórinn okkar lang flottastur þegar hann gefur í yfir menn og mýs.

Well, seven houses to look at tomorrow. Hopefully all with an over sized dog house in front so it won´t rain on our security guy. What we or rather Henry really needs though is a house the size of a golf course as we have been informed that the only golf course here in Georgetown is in so called red-zone or no-go area for us, as the area around is quite dodgy and recently an American got kidnapped there.
We got a brilliant drive around town tonight to see all the candle and Christmas lighting which have been put up because of the Diwali, quite spectacular. The Christmas decors in Iceland are really nothing in comparison. Tonight the prime minister of Guyana is standing outside our hotel room sipping a cocktail. Gerry the hotel manager is hosting a party for him. Gerry was actually lucky that the party could go ahead tonight because just before the arrival of the guests the bar almost went up in a smoke! As there was fire again. The UN will insist we move to another hotel if this happens again.

Fyrsti dagur í vinnu

hann gekk bara ágætlega. Regína er með sína eigin skrifstofu sem er bara fín - panell á öllu svo er bókstaflega eins og að vera inn í einka saunu. Fórum að skoða fyrstu tilvonandi heimkynni í dag - leist bara vel á allt nema verðið. Skoðum fleiri á morgun og miðvikudag. Á morgun er frídagur því það er svokallað Diwali - hátíð ljóss og friðar hjá Indverjum og hátíð rafmagnsleysis hjá Guyana búum, því Indverjarnir voru með skrúðgöngu í kvöld vopnaðir jólaseríum og því var ákveðið að taka rafmagn af allri Georgetown - svo ljósin mættu njóta sín betur!! ekki fór það nú betur en svo að einka rafall hótelsins sem við búum á bræddi úr sér í kjölfarið og gasleiðslan í eldhúsinu fór í sundur - því var enginn kvöldmatur og háttaði Elín Katla í myrkri sem var nú bara cosy. Enginn var samt kátari en moskítóflugurnar sem ákváðu að éta Henry lifandi.

First day today in the new job. It went quite well, Regina has her own office, which is quite nice appart from being all covered in panel and feels really like being in a sauna. We went to look at our first possible home- looked good apart from the price tag. We will look at more houses tomorrow and Wednesday. Tomorrow is holiday the Hindu Diwali. To celebrate, the Hindus had a parade tonight covered with christmas lighting and therefore the authorities decided to cut the whole electricity supply to the city - brilliant. The generator for the hotel we are staying at didn´t survive the pressure and exploded with most of the hotel bar and the gas pipe in the kitchen burst - so no dinner and Elin Katla was put into bed in total darkness, which was quite cosy for Elin Katla and the mosquitos who ate Henry alive.

dagur 3

Það tók ekki langan tíma – við erum orðin ,heimsfræg‘ í Guyana! Í gærkvöldi var svokallað telethon í sjónvarpinu þar sem var verið að safna pening fyrir jarðskjálfafórnarlömb í Pakistan. Hann Gerry sem á hótelið sem við dveljumst á er líka formaður Verzlunarráðs Guyana og var hann í einhverju forsvari þarna í sjónvarpinu. Við höfðum lofað að gefa 50 dollara í söfnunina áður en hann lagði af stað í sjónvarpssal og varð það aðal málið þarna í sjónvarpinu að hin nýlentu íslensku hjón væru sérlega áköf í að styðja málefnið. Endaði með því að hann skoraði á alla hóteleigendur í Georgetown að herja á dvalargesti og láta þá fara að okkar fordæmi! Varla að við þorðum út á götu í morgun.
Annars nutum við bara lífsins í dag. Fórum í dýragarðinn með Elínu Kötlu að hitta bamba og hittum þar bandarísk læknahjón sem eru nýflutt hingað. Þau eiga dóttur sem er jafngömul á Elín Katla og náðu þær ágætlega saman (svo eiga þau einn 4 mánaða son og ætla að dveljast inn í regnskóginum næstu fimm árin – hver var að segja að við værum ævintýragjörn?). Bandaríska stelpan var reyndar orðin ákaflega vinaþurfi eftir tvo mánði hérna og var Elína Katla ekki alveg viss til að byrja með hvað gékk á. Þær heilsuðu svo saman upp á apana, pardusana og páfagauka af yfirstærð. Komum samt ekki auga á gormdýr.
Við hnoðuðumst svo aðeins í sundlauginni eftir hádegi, en sólin hérna er bara svo sterk að það er varla þorandi að vera lengur en 30 mínútur í einu þó við séum með vörn númer 60. Kannski að við munum ekki geta greint Elínu Kötlu frá hinum börnunum eftir nokkrar vikur.
Vinnan byrjar svo hjá Regínu fyrir átta í fyrramálið og smá raunveruleika blær hlýtur að komast á lífið. Erum dauðspennt yfir að komast í eigið húsnæði og kaupa bil. Það verður lítið mál eftir þessa frábæru þriggja daga hvíld sem við höfum fengið. En við höfum svo sem gert ýmislegt. Hitt einn ráðherra á veitingastaðnum sem við vorum á í gær og komist óbeint í sjónvarpið. Henry ætlar svo að spila golf með forsetanum á fimmtudaginn.


It didn’t take long – we are celebs in Guyana! Last night there was a telethon on the national television were they were raising money for the earthquake victims in South Asia. Gerry the owner of the hotel we are staying at is also the chairman of the Guyanese Chamber of Commerce and he fronted the telethon. Before he came on air we had promised 50 US$ and somehow our promise (,the Icelandic couple who had recently moved to Guyana and was so enthusiastic about the effort‘) became the main talking point. Gerry asked every hotel owner in Georgetown to run to their next customer and ask them to mach our ,generosity‘! We hardly could face other westerners this morning. Which was impossible as we met an American couple at the Zoo who have a daughter Elin Katla’s age and a four months old son. They are both doctors and plan to spend the next five years in the Jungle. Who said we’re adventurous? Elin and their daughter had a good time saying hello to all the animals.The rest of the day we spent in the swimming pool and relaxing in the relentless heat. Indeed, the sun down here is a HUGE yellow helium balloon. Regina starts her job tomorrow. We hope to find a house and a car soon and start a ,normal‘ life. Considering that we met one minister yesterday at the restaurant were we had lunch and were the main talking point on television last night we might as well move in with his excellency the president now!

Elín Katla fagnaði Weetabixinu á morgunverðarborðinu í morgun með þvílíkum látum að það mætti halda að hún hefði ekki verið glaðari þó bæði settin af öfum og ömmum hefðu setið við borð og beðið eftir henni. Afke hin hollenska sótti okkur svo um hádegibil og bauð okkur í hádegismat á frábæran veitingastað. Hann er í týpísku nýlenduhúsi þar sem allt er opið svo fersk golan geti leikið milli maurétinna hvítmálaðra spýtnanna. Svo er boðið upp á slunkunýjan grillaðan fisk með ísköldu sódavatni. Bara það að slíkur staður sé til hérna gladdi okkur mikið og gerði okkur bjartsýn um að við eigum eftir að komast vel inní lífið hérna. Afke hafði annars frá mörgu að segja enda er hún búin að vera hérna í nokkur ár og bíltúr með henni reyndist gulls ígildi.


Við erum strax orðin spennt fyrir ákveðnum hverfum til þess að setjast að í. Sunnudagurinn verður nýttur í leti – dýragarður og lúxushótel með enn betri sundlaug og veitingastað. Á mánudaginn verðum við víst að hafa vera komin í fullt stuð. Sem verður víst lítið mál fyrir Elínu Kötlu. Hún stefnir ótrauð á að verða ljósasti karabíunegri sem sögur fara af.








It’s official! Elin Katla is fast becoming the fairest rasta in the world. Respect man. Still, she is quite fond of western luxuries such as Weetabix. The Dutch duchess Afke Heineken invited us all to lunch today. And what a superb place she has found. Just the existence of this place made us sure that we’re going to have some time here. Fresh grilled fish served in an old colonial building – no AC, just the fresh breeze and icecold drinks. Afke seems to know everything about the place. After a couple of hours with her we already have some inclination where we want to live here and what kind of life is on offer. Only exciting man – yo.