hann gekk bara ágætlega. Regína er með sína eigin skrifstofu sem er bara fín - panell á öllu svo er bókstaflega eins og að vera inn í einka saunu. Fórum að skoða fyrstu tilvonandi heimkynni í dag - leist bara vel á allt nema verðið. Skoðum fleiri á morgun og miðvikudag. Á morgun er frídagur því það er svokallað Diwali - hátíð ljóss og friðar hjá Indverjum og hátíð rafmagnsleysis hjá Guyana búum, því Indverjarnir voru með skrúðgöngu í kvöld vopnaðir jólaseríum og því var ákveðið að taka rafmagn af allri Georgetown - svo ljósin mættu njóta sín betur!! ekki fór það nú betur en svo að einka rafall hótelsins sem við búum á bræddi úr sér í kjölfarið og gasleiðslan í eldhúsinu fór í sundur - því var enginn kvöldmatur og háttaði Elín Katla í myrkri sem var nú bara cosy. Enginn var samt kátari en moskítóflugurnar sem ákváðu að éta Henry lifandi.
First day today in the new job. It went quite well, Regina has her own office, which is quite nice appart from being all covered in panel and feels really like being in a sauna. We went to look at our first possible home- looked good apart from the price tag. We will look at more houses tomorrow and Wednesday. Tomorrow is holiday the Hindu Diwali. To celebrate, the Hindus had a parade tonight covered with christmas lighting and therefore the authorities decided to cut the whole electricity supply to the city - brilliant. The generator for the hotel we are staying at didn´t survive the pressure and exploded with most of the hotel bar and the gas pipe in the kitchen burst - so no dinner and Elin Katla was put into bed in total darkness, which was quite cosy for Elin Katla and the mosquitos who ate Henry alive.
mánudagur, október 31, 2005
sunnudagur, október 30, 2005
dagur 3
Það tók ekki langan tíma – við erum orðin ,heimsfræg‘ í Guyana! Í gærkvöldi var svokallað telethon í sjónvarpinu þar sem var verið að safna pening fyrir jarðskjálfafórnarlömb í Pakistan. Hann Gerry sem á hótelið sem við dveljumst á er líka formaður Verzlunarráðs Guyana og var hann í einhverju forsvari þarna í sjónvarpinu. Við höfðum lofað að gefa 50 dollara í söfnunina áður en hann lagði af stað í sjónvarpssal og varð það aðal málið þarna í sjónvarpinu að hin nýlentu íslensku hjón væru sérlega áköf í að styðja málefnið. Endaði með því að hann skoraði á alla hóteleigendur í Georgetown að herja á dvalargesti og láta þá fara að okkar fordæmi! Varla að við þorðum út á götu í morgun.
Annars nutum við bara lífsins í dag. Fórum í dýragarðinn með Elínu Kötlu að hitta bamba og hittum þar bandarísk læknahjón sem eru nýflutt hingað. Þau eiga dóttur sem er jafngömul á Elín Katla og náðu þær ágætlega saman (svo eiga þau einn 4 mánaða son og ætla að dveljast inn í regnskóginum næstu fimm árin – hver var að segja að við værum ævintýragjörn?). Bandaríska stelpan var reyndar orðin ákaflega vinaþurfi eftir tvo mánði hérna og var Elína Katla ekki alveg viss til að byrja með hvað gékk á. Þær heilsuðu svo saman upp á apana, pardusana og páfagauka af yfirstærð. Komum samt ekki auga á gormdýr.
Við hnoðuðumst svo aðeins í sundlauginni eftir hádegi, en sólin hérna er bara svo sterk að það er varla þorandi að vera lengur en 30 mínútur í einu þó við séum með vörn númer 60. Kannski að við munum ekki geta greint Elínu Kötlu frá hinum börnunum eftir nokkrar vikur.
Vinnan byrjar svo hjá Regínu fyrir átta í fyrramálið og smá raunveruleika blær hlýtur að komast á lífið. Erum dauðspennt yfir að komast í eigið húsnæði og kaupa bil. Það verður lítið mál eftir þessa frábæru þriggja daga hvíld sem við höfum fengið. En við höfum svo sem gert ýmislegt. Hitt einn ráðherra á veitingastaðnum sem við vorum á í gær og komist óbeint í sjónvarpið. Henry ætlar svo að spila golf með forsetanum á fimmtudaginn.
It didn’t take long – we are celebs in Guyana! Last night there was a telethon on the national television were they were raising money for the earthquake victims in South Asia. Gerry the owner of the hotel we are staying at is also the chairman of the Guyanese Chamber of Commerce and he fronted the telethon. Before he came on air we had promised 50 US$ and somehow our promise (,the Icelandic couple who had recently moved to Guyana and was so enthusiastic about the effort‘) became the main talking point. Gerry asked every hotel owner in Georgetown to run to their next customer and ask them to mach our ,generosity‘! We hardly could face other westerners this morning. Which was impossible as we met an American couple at the Zoo who have a daughter Elin Katla’s age and a four months old son. They are both doctors and plan to spend the next five years in the Jungle. Who said we’re adventurous? Elin and their daughter had a good time saying hello to all the animals.The rest of the day we spent in the swimming pool and relaxing in the relentless heat. Indeed, the sun down here is a HUGE yellow helium balloon. Regina starts her job tomorrow. We hope to find a house and a car soon and start a ,normal‘ life. Considering that we met one minister yesterday at the restaurant were we had lunch and were the main talking point on television last night we might as well move in with his excellency the president now!
Annars nutum við bara lífsins í dag. Fórum í dýragarðinn með Elínu Kötlu að hitta bamba og hittum þar bandarísk læknahjón sem eru nýflutt hingað. Þau eiga dóttur sem er jafngömul á Elín Katla og náðu þær ágætlega saman (svo eiga þau einn 4 mánaða son og ætla að dveljast inn í regnskóginum næstu fimm árin – hver var að segja að við værum ævintýragjörn?). Bandaríska stelpan var reyndar orðin ákaflega vinaþurfi eftir tvo mánði hérna og var Elína Katla ekki alveg viss til að byrja með hvað gékk á. Þær heilsuðu svo saman upp á apana, pardusana og páfagauka af yfirstærð. Komum samt ekki auga á gormdýr.
Við hnoðuðumst svo aðeins í sundlauginni eftir hádegi, en sólin hérna er bara svo sterk að það er varla þorandi að vera lengur en 30 mínútur í einu þó við séum með vörn númer 60. Kannski að við munum ekki geta greint Elínu Kötlu frá hinum börnunum eftir nokkrar vikur.
Vinnan byrjar svo hjá Regínu fyrir átta í fyrramálið og smá raunveruleika blær hlýtur að komast á lífið. Erum dauðspennt yfir að komast í eigið húsnæði og kaupa bil. Það verður lítið mál eftir þessa frábæru þriggja daga hvíld sem við höfum fengið. En við höfum svo sem gert ýmislegt. Hitt einn ráðherra á veitingastaðnum sem við vorum á í gær og komist óbeint í sjónvarpið. Henry ætlar svo að spila golf með forsetanum á fimmtudaginn.
It didn’t take long – we are celebs in Guyana! Last night there was a telethon on the national television were they were raising money for the earthquake victims in South Asia. Gerry the owner of the hotel we are staying at is also the chairman of the Guyanese Chamber of Commerce and he fronted the telethon. Before he came on air we had promised 50 US$ and somehow our promise (,the Icelandic couple who had recently moved to Guyana and was so enthusiastic about the effort‘) became the main talking point. Gerry asked every hotel owner in Georgetown to run to their next customer and ask them to mach our ,generosity‘! We hardly could face other westerners this morning. Which was impossible as we met an American couple at the Zoo who have a daughter Elin Katla’s age and a four months old son. They are both doctors and plan to spend the next five years in the Jungle. Who said we’re adventurous? Elin and their daughter had a good time saying hello to all the animals.The rest of the day we spent in the swimming pool and relaxing in the relentless heat. Indeed, the sun down here is a HUGE yellow helium balloon. Regina starts her job tomorrow. We hope to find a house and a car soon and start a ,normal‘ life. Considering that we met one minister yesterday at the restaurant were we had lunch and were the main talking point on television last night we might as well move in with his excellency the president now!
laugardagur, október 29, 2005
Elín Katla fagnaði Weetabixinu á morgunverðarborðinu í morgun með þvílíkum látum að það mætti halda að hún hefði ekki verið glaðari þó bæði settin af öfum og ömmum hefðu setið við borð og beðið eftir henni. Afke hin hollenska sótti okkur svo um hádegibil og bauð okkur í hádegismat á frábæran veitingastað. Hann er í týpísku nýlenduhúsi þar sem allt er opið svo fersk golan geti leikið milli maurétinna hvítmálaðra spýtnanna. Svo er boðið upp á slunkunýjan grillaðan fisk með ísköldu sódavatni. Bara það að slíkur staður sé til hérna gladdi okkur mikið og gerði okkur bjartsýn um að við eigum eftir að komast vel inní lífið hérna. Afke hafði annars frá mörgu að segja enda er hún búin að vera hérna í nokkur ár og bíltúr með henni reyndist gulls ígildi.
Við erum strax orðin spennt fyrir ákveðnum hverfum til þess að setjast að í. Sunnudagurinn verður nýttur í leti – dýragarður og lúxushótel með enn betri sundlaug og veitingastað. Á mánudaginn verðum við víst að hafa vera komin í fullt stuð. Sem verður víst lítið mál fyrir Elínu Kötlu. Hún stefnir ótrauð á að verða ljósasti karabíunegri sem sögur fara af.It’s official! Elin Katla is fast becoming the fairest rasta in the world. Respect man. Still, she is quite fond of western luxuries such as Weetabix. The Dutch duchess Afke Heineken invited us all to lunch today. And what a superb place she has found. Just the existence of this place made us sure that we’re going to have some time here. Fresh grilled fish served in an old colonial building – no AC, just the fresh breeze and icecold drinks. Afke seems to know everything about the place. After a couple of hours with her we already have some inclination where we want to live here and what kind of life is on offer. Only exciting man – yo.
föstudagur, október 28, 2005
Lent í Guyana
Our dear non-Icelandic speaking friends - English summary will from now on follow below the Icelandic text
Það varð ekki fall sem varð okkar fararheill enda komumst við með alla yfirviktina um borð í vél Iceland Express án vandræða þökk sé hjálp Einars. Okkur skildist á fluginnritunardömunni að ,,Yfirvikt – OK“ blikkaði yfir allan skjáinn hennar. Enn betri móttökur fengum við í London þar sem Vilmos, Sophie og Carla voru komin inn í íbúðina sem við leigðum með pizzu í ofninum. Elín Katla og Carla höfðu ekki gleymt neinu og enda þótt það væri seint liðið á kvöld og þær ættu að vera löngu sofnaðar hnoðuðust þær saman um íbúðina eins og aldavinkonur – önnur talandi íslensku, hin þýsku og foreldrarnir saman á ensku. Miðvikudagurinn var að mestu brúkaður í innkaup og svo var haldin kvöldvaka í litlu íbúðinni okkar þar sem komu Georgina, Pat, Angela, Heiðrún, Trine, Guðrún, Óli og Gillian.
Leigubíllinn sótti okkur fyrir átta til þess að fara með okkur út á völl og hófst þar með næstum því heils dags ferðalag. Elín Katla var algjör engill alla leiðina, sofnaði þegar vélin var ný farin í loftið og vaknaði þegar við lentum í Guyana. Að vísu svaf hún ekkert í millitíðinni – eða varla meira en í tvo tíma! Hún var bara svo sniðug að dunda sér í hina 16 tímana. Hluta af þeim eyddum við á flugvellinum á Barbados og komumst við fljótt að því að við yrðum að stilla meira en armbandsúrin til þess að koma okkur á Karabískan tíma.Þegar við lentum í Guyana var tekið vel á móti okkur. Bílstjóri SÞ hérna kom alveg að vélinni og fylgdi okkur í gegnum vegabréfaskoðun og toll. Við tók svakalegasti akstur sem við höfum lent í. 120km hraði eftir óupplýstum vegi yfir hunda, kýr og menn allt þangað til bílstjórinn reyndi að keyra niður vegatálma lögreglu. Þá fyrst var augljóst að við vorum komin í karabískan heim, því það eina sem lögreglustjórinn sagði við okkur var ,,yo man, take it lite man, take it lite“. Við komumst þó á hótel sem er reyndar ekki það sama og til stóð, en þetta hefur sundlaug og margt annað til brunns að bera. Til dæmis kakkalakka á stærð við kettlinga (reyndar ekki inni á herbergjum) og evrópubúa (m.a. breta sem býr í karabíska hafinu því hann græðir svo mikið á því að prenta íslensku vegabréfin!) Í dag vorum við svo tekin í bíltúr um borgina. Svæðið sem skiptir okkur máli er svo sem óskup lítið eða svipað og miðbær Reykjavíkur. Okkur líður að mörgu leyti betur eftir þann túr þó tilfinningarnar séu út og suður. Það jákvæða er hvað fólk er almennt eins og loftslagið: hlýtt og aðgengilegt. Það neikvæða er hvað það er erfitt að skilja það! Síðdegið hefur farið í hvíld og át. Líklega fer helgin í eitthvað svipað. Við förum ekkert að vinna í að finna okkur heimili og bíl fyrr en eftir helgi. Næstu daga verðum við því eins og blóm í eggi.
We had fabulous time in London on our way to Guyana. On arrival Sophie, Vilmos and Carla greeted us in the flat we stayed in with pizzas in the oven, which was really appreciated – THANKS for that guys. After few minutes Elin Katla and Carla were playing like best of friends even though it was late at night and way past their bed time, one speaking Iceland, on German and the parents Icelandic. On Wednesday we did lots of shopping and then had our friends coming over to the flat we stayed in. Georgina – Pat – Angela – Trine – Gillian – Heidrun – Gudrun – Oli – thank you all for coming by it was so nice to see you all. And Gillian I cannot believe your DVD went all the way to Guyana with us!!
Our long trip started last Thursday morning and Elin Katla was total angel the whole trip, fell a sleep just after the take off on the plane and woke up when we landed in Guyana. Although she did not sleep AT ALL in the meantime so only in total around 2 hours! She kept her self occupied the other 16 hours and part of that time we spent in Barbados. We soon realized we had to reset more then our watched to get to the Caribbean time;)
When we arrived in Guyana we were greeted by the UNDP driver who came all the way to the plane to greet us and took us through immigration and customs. That was followed by the craziest drive into town we have ever experienced and we have experienced a lot of crazy driving. The speed was around 120km per hour on roads with no lights with dogs – cows and people running across – and we only slowed down when we came towards a police road blockage. Then it was quite clear that we had arrived into a Caribbean country – because the only thing the police said to the driver was “ yo man, take it lite man, take it lite”. We finally arrived in a hotel, which is not the same as was planned so we are not in a flat but a typical little hotel room but this one is down town and have swimming pool and a bar so we are fine. It also has cockroaches the size of kittens but thank got not in our room. On Friday on of the UN driver came and drove with us around the town. The area that is of importance to us is fairly small not any bigger than down town Reykjavik. We were feeling much better after that trip although emotions have been going in every direction. The best thing is how friendly people are and the weather nice. The negative is how difficult is to understand most of the people although the “yo man” takes you far! Rest of the Friday we spent resting in the hotel. We will not start searching for houses until next week.
Það varð ekki fall sem varð okkar fararheill enda komumst við með alla yfirviktina um borð í vél Iceland Express án vandræða þökk sé hjálp Einars. Okkur skildist á fluginnritunardömunni að ,,Yfirvikt – OK“ blikkaði yfir allan skjáinn hennar. Enn betri móttökur fengum við í London þar sem Vilmos, Sophie og Carla voru komin inn í íbúðina sem við leigðum með pizzu í ofninum. Elín Katla og Carla höfðu ekki gleymt neinu og enda þótt það væri seint liðið á kvöld og þær ættu að vera löngu sofnaðar hnoðuðust þær saman um íbúðina eins og aldavinkonur – önnur talandi íslensku, hin þýsku og foreldrarnir saman á ensku. Miðvikudagurinn var að mestu brúkaður í innkaup og svo var haldin kvöldvaka í litlu íbúðinni okkar þar sem komu Georgina, Pat, Angela, Heiðrún, Trine, Guðrún, Óli og Gillian.
Leigubíllinn sótti okkur fyrir átta til þess að fara með okkur út á völl og hófst þar með næstum því heils dags ferðalag. Elín Katla var algjör engill alla leiðina, sofnaði þegar vélin var ný farin í loftið og vaknaði þegar við lentum í Guyana. Að vísu svaf hún ekkert í millitíðinni – eða varla meira en í tvo tíma! Hún var bara svo sniðug að dunda sér í hina 16 tímana. Hluta af þeim eyddum við á flugvellinum á Barbados og komumst við fljótt að því að við yrðum að stilla meira en armbandsúrin til þess að koma okkur á Karabískan tíma.Þegar við lentum í Guyana var tekið vel á móti okkur. Bílstjóri SÞ hérna kom alveg að vélinni og fylgdi okkur í gegnum vegabréfaskoðun og toll. Við tók svakalegasti akstur sem við höfum lent í. 120km hraði eftir óupplýstum vegi yfir hunda, kýr og menn allt þangað til bílstjórinn reyndi að keyra niður vegatálma lögreglu. Þá fyrst var augljóst að við vorum komin í karabískan heim, því það eina sem lögreglustjórinn sagði við okkur var ,,yo man, take it lite man, take it lite“. Við komumst þó á hótel sem er reyndar ekki það sama og til stóð, en þetta hefur sundlaug og margt annað til brunns að bera. Til dæmis kakkalakka á stærð við kettlinga (reyndar ekki inni á herbergjum) og evrópubúa (m.a. breta sem býr í karabíska hafinu því hann græðir svo mikið á því að prenta íslensku vegabréfin!) Í dag vorum við svo tekin í bíltúr um borgina. Svæðið sem skiptir okkur máli er svo sem óskup lítið eða svipað og miðbær Reykjavíkur. Okkur líður að mörgu leyti betur eftir þann túr þó tilfinningarnar séu út og suður. Það jákvæða er hvað fólk er almennt eins og loftslagið: hlýtt og aðgengilegt. Það neikvæða er hvað það er erfitt að skilja það! Síðdegið hefur farið í hvíld og át. Líklega fer helgin í eitthvað svipað. Við förum ekkert að vinna í að finna okkur heimili og bíl fyrr en eftir helgi. Næstu daga verðum við því eins og blóm í eggi.
We had fabulous time in London on our way to Guyana. On arrival Sophie, Vilmos and Carla greeted us in the flat we stayed in with pizzas in the oven, which was really appreciated – THANKS for that guys. After few minutes Elin Katla and Carla were playing like best of friends even though it was late at night and way past their bed time, one speaking Iceland, on German and the parents Icelandic. On Wednesday we did lots of shopping and then had our friends coming over to the flat we stayed in. Georgina – Pat – Angela – Trine – Gillian – Heidrun – Gudrun – Oli – thank you all for coming by it was so nice to see you all. And Gillian I cannot believe your DVD went all the way to Guyana with us!!
Our long trip started last Thursday morning and Elin Katla was total angel the whole trip, fell a sleep just after the take off on the plane and woke up when we landed in Guyana. Although she did not sleep AT ALL in the meantime so only in total around 2 hours! She kept her self occupied the other 16 hours and part of that time we spent in Barbados. We soon realized we had to reset more then our watched to get to the Caribbean time;)
When we arrived in Guyana we were greeted by the UNDP driver who came all the way to the plane to greet us and took us through immigration and customs. That was followed by the craziest drive into town we have ever experienced and we have experienced a lot of crazy driving. The speed was around 120km per hour on roads with no lights with dogs – cows and people running across – and we only slowed down when we came towards a police road blockage. Then it was quite clear that we had arrived into a Caribbean country – because the only thing the police said to the driver was “ yo man, take it lite man, take it lite”. We finally arrived in a hotel, which is not the same as was planned so we are not in a flat but a typical little hotel room but this one is down town and have swimming pool and a bar so we are fine. It also has cockroaches the size of kittens but thank got not in our room. On Friday on of the UN driver came and drove with us around the town. The area that is of importance to us is fairly small not any bigger than down town Reykjavik. We were feeling much better after that trip although emotions have been going in every direction. The best thing is how friendly people are and the weather nice. The negative is how difficult is to understand most of the people although the “yo man” takes you far! Rest of the Friday we spent resting in the hotel. We will not start searching for houses until next week.
miðvikudagur, október 19, 2005
English below!!Elín Katla var að líma kubba í skólanum
og þetta samtal átti sér stað
Hvað eru þið að gera (spurði fóstran)?
Davíð Ó: Líma litla kubba búa til kónguló.
Elín Katla: Ég er líka að búa til kónguló.
Erla: (vinnur mikið) Svona! Þarna!(byggir strórt virki með fullt af kubbum.
Júlía Helga: (mjög einbeitt) krókódíll, svona.Ég mála svona.
Erna: Má ég fá aðra kubba. Hvar er málningin?Ég get ekki...fast. Hvar er glasið?Saman glas?
Davíð: Já saman glas. (þau eru með eitt glas með lími í saman).
Davíð: Ég ætla að setja lím, svona fast. Má ég reyna?
Júlía Helga: Rússíbanir, ég er með rússíbanir, svona fast.
Erna: Pabbi minn er rússíbani.
Davíð: Þú ert að bulla, pabbi minn er rússíbani.
Elín Katla: Hann er að bulla hann Davíð. Tigrísdýrtigrísdýr tekur hann. Bara pabbi minn er rússíbani.Sjáðu kastala!
Elin Katla was gluing pieces together at the nursery yesterday and this conversation took place amongst the children:
What are you doing (the nanny asked)?
Davíð: Gluing small pieces making a spider.
Elín Katla: I´m also making a spider.
Erla: (working hard) Voila! There you go!(makes a big thing - a house or something).
Júlía Helga: (concentrating hard) Crocodile, I paint like this.
Erna: Can I have some more pieces. Where is the paint? I cannot...its stuck. Where is the cub?Together cub?
Davíð: Yes together cub. (they are sharing one cub full of glue together).
Davíð: I´m going to put glue. Can I try?
Júlía Helga: Rollercoaster, I have got rollercoaster, its stuck.
Erna: My dad is a rollercoaster.
Davíð: You are talking nonsense, my dad is a rollercoaster.
Elín Katla: David is talking nonsense. A tiger will take him. Only my dad is a rollercoaster. Look a castle!
þriðjudagur, október 18, 2005
Met the first Guyanese person I have ever met last week - while on a meeting in Copenhagen - She works for the UN and was really nice. Met the Guyanese person number two last Saturday. She just moved to Iceland! unbelievable - she was also really really nice as well - and told us lots and lots about Guyana - seems to be a fascinating country with lots of fun festivals and lots of nice people and not very crowded - so really looking forward to going there
just one week to go but hum! not to obvious that we are moving out of the flat in few days - way to much still to do - stuff everywhere - and we are still working! and few accidents over the past few days are NOT helping
the door of the closet in the hallway broke off
the fan in the kitchen fell down
the handle on the balcony door fell off
My front tooth broke
IS THIS A SIGN!!! hope not
see you London people in few days
hopefully!
just one week to go but hum! not to obvious that we are moving out of the flat in few days - way to much still to do - stuff everywhere - and we are still working! and few accidents over the past few days are NOT helping
the door of the closet in the hallway broke off
the fan in the kitchen fell down
the handle on the balcony door fell off
My front tooth broke
IS THIS A SIGN!!! hope not
see you London people in few days
hopefully!
föstudagur, október 07, 2005
Less than 3 weeks to go!
Time is flying and suddenly there are only 2-3 weeks until we will move! Unbelievable!
At nursery yesterday parents were invited to come for Coffee and they had baked waffles and we all had waffles together very nice and cosy, and then we could see all the paintings that the children had done – it was so much fun – and nice to spend an hour in the environment our daughter spends her whole day five days a week! It is so nice and such a lovely staff – felt a bit sad when they said to me ‘I cannot believe you are taking her away from us!’ But hey she will meet lots of new children and learn to speak English! We are getting quite excited now to go – only one session of jabs left! Jibbie and most of the packing needs to be done – but hey that is fun not!
At nursery yesterday parents were invited to come for Coffee and they had baked waffles and we all had waffles together very nice and cosy, and then we could see all the paintings that the children had done – it was so much fun – and nice to spend an hour in the environment our daughter spends her whole day five days a week! It is so nice and such a lovely staff – felt a bit sad when they said to me ‘I cannot believe you are taking her away from us!’ But hey she will meet lots of new children and learn to speak English! We are getting quite excited now to go – only one session of jabs left! Jibbie and most of the packing needs to be done – but hey that is fun not!
Gerast áskrifandi að:
Ummæli (Atom)
