Loksins eru kassarnir komnir í hús – og það sem meira er: allt sem við settum í þá. Kassarnir sjálfir eiga reyndar dálítið bágt, en við vonumst líka til að þeir fái töluvert langt frí núna. Og já – bíllinn stendur loksins fyrir utan húsið; grár, bleikur og bara glæsilegur. 13 ára sambúð og fyrsti bílinn!
En lífið er ekki bara dans á rósum hérna. Í gær vorum við til dæmis rafmagns-, vatns- og símalaus í dágóðan tíma. Allt í steik. Vatnssían var svo öflug að hún hætti að hleypa vatni í gegnum sig og spurning hvort það segir meira um síuna, eins og húseigandinn hélt fram, eða vatnið í borginni. Það kom reyndar ekkert lík úr henni þegar við hristum hana, þannig að ekki hefur allt úr vatnsbóli borgarinnar ratað upp að krönunum okkar. Nóg er svo sem til af vatninu hérna. Rignir eldi og brennisteini öðru hvoru sem skýrir rafmagnsleysið að hluta til. Elín Katla var sú eina sem hafði vit á því að pakka niður gúmmístígvélunum. Sem þarf svo líka að nota innandyra því vatnsdæla hússins fór að leka þegar hún komst aftur í gang. Við getum víst allaf flutt í bílinn.

Finally the boxes have arrived and, more importantly, everything we put into them. Elin Katla was as happy as a little bunny meeting up with some of her old toys. And finally the car is in front of the house: all silver and pink. Shame that we still don’t have an insurance, although one should be ready tomorrow.Life here is incidentally not all silver and pink. Yesterday the house had for quite some time neither electricity, water nor telephone. The water filter was doing it best keeping bodies out of our taps and clogged. Then the water pump started leaking. Some water on the floor would normally be all right but not when it is raining in Biblical proportions like happens these days (which again explains the power cut) we rather like to keep the water outside. Well, the Wellies have to be bought soon anyway.

I Hindu musteri i sidustu viku















Eldhus

svona er girdingin i kringum verondina okkar














Gestaherbergi (var thad ekki einhvern vegin svona sem thu vildir hafa thad Hrund; thad er vidargolf thott thad sjaist ekki vel a myndinni!))













Stofan














'Master bedroom'













og troppurnar
















Bordstofa

Herbergið hennar Elínar Kötlu

Musterisveisla

55 Amakura Place East
Bel Air Park
Georgetown
Guyana
South America

Húsið er að reynast okkur vel. Kannski að það sjáist á myndunum, sem eru reyndar heldur tómlegar en búslóðin og bíllinn koma til okkar á mánudag og þriðjudag. Elín Katla er að venjast sambúðinni með eðlunum. Þær hafa fundið út að sandalarnir hennar eru rakur og ljúfur staður. Við fórum í gærkvöldi í hindúamusteri, hlustuðum á þeirra útgáfu af gospelmessu og borðuðum frábæran mat (sjöréttaðan) af liljublöðum. Elín Katla á kannski eftir að vera búin að skipta um trú fyrir ferminguna. Hún dansaði og klappaði og fannst ekki ónýtt að sjá apa og fílaguði. Verst finnst henni að það skuli ekki vera til Latabæjarmusteri. Hún sá þá gömlu kunningja í sjónvarpinu hérna í gær (sá Latabæ reyndar líka þennan eina dag sem við stoppuðum í London!) og réð sér ekki fyrir kæti. Gæti einhver sagt okkur hvað Pixel (tölvudúddinn) og Trixie (hin stelpan) heita á íslensku?

House is nice, as one can perhaps tell by the pictures. Still, it feels quite empty but our boxes as well as the new car should be here at Tuesday the latest. We all went to a Hindu temple last night to watch a Brahmin priest especially imported for the occasion, but more importantly to eat brilliant seven course curry off water lilies. Elin Katla is seriously considering converting (as she was particularly impressed by the monkey and elephant Divinities).

Thetta eru starfsmenn UNDP i Guyana

These are the people working for UNDP in Guyana

Við erum flutt inn. Loksins! Nýja heimilið okkar er á tveimur hæðum. Á neðri hæðinni er eldhús, þvottaherbergi, borðstofa og stofa. Þar er einnig herbergi fyrir þjónustufólk með sér salerni. Uppi eru þrjú svefnherbergi og tvö baðherbergi. Elín Katla var ekki lengi að átta sig á þessu öllu saman enda dauðspennt að fá herbergið sem hún valdi sér um daginn. Í gestaherberginu er svo tvíbreitt rúm sem hún segir að afi og amma eigi að sofa í. Foreldrarnir buðu henni að hún myndi sofa inni hjá þeim til að byrja með, en það var ekki að ræða það, hún vill bara sofa í sínu eigin herbergi. Í húsinu er svo einnig galtóm stúdíóíbúð, sem við vitum ekkert hvað við eigum að gera við (en munum mublera ef við fáum góða vini i heimsókn til lengri tíma) og ágætt útihús sem Henry mun gera að skrifstofu ef dóttir hans fer ekki að lækka róminn. Það merkilegasta við húsið er hins vegar hversu vel varið það er og munum við væntanlega stundum þurfa að minna okkur á að það er verið að læsa menn úti en ekki okkur inni. Fyrir utan gengur varðmaður um, enda er húsið sem þeim er ætlað ekki nema einn fermetri að stærð. Rimlar eru fyrir öllum gluggum og rakvélavír ofan á grindverkinu. En þetta mun venjast eins og annað. Það eina sem ekki mun venjast er sú sérviska að hafa innstungur sitt á hvað 110, 220 og 240v. ,,Sjáðu blossann“ verður víst helsti leikur fjölskyldunnar enn um sinn.

Finally, finally we’ve moved into Fort Henrysson, where razor wire and a guard on duty is as much part of the reality as Georgian doors in Dublin. One has to remind oneself that it is all meant to keep the bad boys out rather than us inside. Anyway, the house itself is quite manageable: kitchen, dining room, living room, three bedrooms, two bathrooms, maids quarters, small (unfurnished) studio flat and a separate cottage. No garden to worry about, only concrete all the way. Might turn out as an excellent basketball court in fact – US urban style.

Við áttum ákaflega letilegan sunnudag í dag. Fórum á helsta hótelið í Georgetown og sátum við sundlaugina. Jólalög glumdu í hátölurum sem skapaði heldur furðulega stemmningu í 30 stiga hita í nóvember, en við gátum svo sem ekki verið að láta það hafa of mikil áhrif á okkur enda önnum kafin við að verjast sólinni (við sannreyndum það í dag að sólarvörn númer 60 dugir ekki í Guyana jafnvel þó það sé að mestu skýjað!) Svona letidagar hafa þann kost að foreldrarnir fá tíma til þess að átta sig á því hvað Elín Katla er að þroskast hratt þessa dagana (enda umgengst hún greyið ekkert nema fullorðið fólk). Í dag lýsti hún því til dæmis yfir að hún ætlaði að verða dýralæknir (eða ,,laga dýr sem fólk kemur með“ eins og hún orðaði það). Það sem kom okkur mest á óvart var það að enginn hefur verið að ræða neitt þessu líkt við hana undanfarinn mánuð og hún orðaði þetta eins og henni hafi verið að detta það í hug að þetta gæti verið góður bisness. Svo rak hún okkur alveg á gat áðan þegar hún lýsti því yfir í miðjum umræðum um nýjan leikskóla fyrir hana að það yrði að vera á hreinu að það væri laust pláss fyrir hana (a.m.k. laust sæti við matarborðið). Foreldra hennar rekur ekki minni til að þau hafi spáð í þannig hluti fyrr en það kom að því að sækja um menntaskóla.

We spent the day sitting by a swimming pool listening to X-mas songs. Weird in 30 degrees, albeit relaxing. At least it gave the parents the opportunity to experience the sudden growth and development of Elin Katla who has obviously spent too much time with adults the past month. For example, her main worry regarding nursery in Guyana is not the other kids or other anxieties of childhood, but rather the School’s ability to add another two year old. Her main worry was actually whether there would be a seat for her at the lunchtime table!

Enginn flutningur þessa helgina:(

Skrifuðum undir leigusamning nú áðan en munum ekki flytja inn fyrr en á þriðjudag (vonandi ekki lengri bið!) en það átti eftir að ditta að ýmsu og svo þrífa allt húsið og lóðina eftir að hafa haft heilan her vinnumanna þarna undanfarnar vikur. Öryggisgæslan kom að líta á aðstæður og nú virðist húsið vera að verða nógu gott að þeirra mati en það er verið að setja auka gaddavír ofan á grindverkin nú í dag. Þeir ætla svo að mæta aftur á mánudag og þá vonandi gefa endanlegt grænt ljós. Svo nokkrir dagar í viðbót í Undralandsíbúðinni.

We have signed the tenancy agreement – but will not move in until on Tuesday (hopefully not later!) there are still bits and pieces that needs to be done before we move in – and a proper cleaning. The security company came and where quite happy with what has been done – but they are still putting razor wire on the fence so the final check from the security point of view will be on Monday. So still few more days for us in the Wonderland flat.

Shanklands

Og þetta komumst við í eftir klukkutíma akstur og klukkutíma bátsferð upp eftir Essequibo fljótinu

All this after one hour drive and an hour boat-trip up the Essequibo

Húbba, húbba segjum við bara eins og Gormur. Þrír dagar í paradís liðnir. Það er engu logið um náttúrufegurð Guyana. Ímyndið ykkur að einhver hafi sturtað úr Örkinni hans Nóa ofan í brokkolihaus. Það hjálpaði líka að við fengum brúðarsvítuna í resortinu sem við dvöldumst í: pallur á við tvo kvennablakvelli, rúm á stultum þannig að útsýni í allar áttir blasti við í morgunsárið, baðherbergi sem JLo færi að gráta yfir, allt opið og ekkert nema andvari, kólibrífuglar og fiðrildi. Fleiri myndir koma þegar við fáum betri nettengingu. Að vísu var ekki laust við að það færi í gegnum huga okkar þegar rökkvaði að kannski myndi einhver af þeim 60 tegundum af leðurblökum sem búa í skóginum heimsækja okkur þegar fiðrildin kveddu, en það er svo sem engin paradís án allra aukaefna. Elín Katla greyið var m.a.s. svo óheppin að vera stungin af illvígri vandræðavespu í hálsinn (utanverðan sem betur fer), en það fór allt saman vel. Við getum ekki beðið eftir því að komast aftur í sveitina og þá kannski ein eða með gestum (frá Íslandi einhver?). Þessi ferð var á vegum SÞ skrifstofunnar og var Regína í raun önnum kafin við hópefli mest af tímanum. En dvölin var frábær þrátt fyrir það og Elín Katla ánægð með matinn. Ekkert nema ristaðir rafmagnsálar og vel plokkaðir páfagaukar í öll mál.
Það er ekki útilokað að við flytjum inn í húsið okkar um helgina. Fingur í kross.


WOW man. For the last three days we’ve been in paradise. The UNDP office in Guyana decided to take their staff (+ the rest of the Henrysson family) to a resort in the Guyanese jungle, which turned out to be utterly splendid. Actually, we got the honeymoon suite, which has the biggest balcony this side of the fence around Buckingham Palace, four-poster bed with a view over the jungle and the Essequibo river, replica of JLo’s bathroom etc. No boring walls, glass windows and tiny doors. Just hummingbirds, butterflies (and bats during the night!) and a refreshing breeze. Unfortunately, Elín Katla was stung in one of her chins by a wasp the size of a rugby player, but she is a tough little girl and was fine after some extra breakfast.
We should move into the new house this weekend - don’t want to jinx it though by talking too much about it now. More soon.

Þetta er Undraland - húsið sem við dveljumst í núna. Fremst til vinstri er kofinn sem Leon varðmaður hefst við í. Íbúðin okkar er aftast á fyrstu hæð.

This is the house we currently live in. Our flat is at the back on the first floor.

Elín Katla í 'prinsessubúningnum' eins og hún kallar það

Elin Katla in the 'princess costum' as she calls it

Tilveran hefur heldur betur tekið á sig mynd. Moskítóflugurnar elska blóðið úr Henry og þann hluta sem Elín Katla hefur frá föður sínum en láta Regínu að mestu leyti í friði. Ástin er þó ekki endurgoldin. Hitinn hérna helst í þeim tölum sem sjást stundum í par vikur í Suðurevrópu og drepa þá gamalmenni og útigangsfólk. Og rakinn helst í tæpum eitt hundrað prósentum. Ekki skrítið að sjálfvirkar veðurstöðvar haldi því fram að hér sé stanslaus rigning! En hér hefur varla komið dropi úr lofti síðan við lentum.
Allt miðar þó áfram. Við erum komin í netsamband. Húskarpið snýst orðið um nokkrar rúllur af gaddavír og eru allar líkur á því að flytjum inn um næstu helgi. Búið að borga inn á bleikstrípaða stationvagninn o.s.frv. Yvette hefur svo samþykkt að gerast millistjórnandi í heimilishaldsdeild samsteypunnar. Hún mun vera með Elínu Kötlu hluta dags, strauja og taka að sér smá viðvik á heimilinu. Það var m.a.s. prufukeyrt með þær tvær einar í dag og fór það bara vel. Húsið er með sérherbergi (með eigið salerni) fyrir heimilishjálpina og verður Yvette (eða ,Vett' eins og Elín Katla kallar hana) með einhverja aðstöðu þar. Hún á reyndar tvær stelpur á táningsaldri þannig að hún verður aldrei hjá okkur í langan tíma í einu.


The life in Georgetown is now shaping up in its sweaty mosquito bitten form. The temperature stays in the high numbers the southern part of Europe sees every now and then with humidity close to 100%. No wonder why everything moves slowly in these quarters, although it is definitely moving somewhere. We have now internet connection at home, the house should be ready next weekend, the first payment on the pinkmobile has been made and Yvette has agreed to take on a role as a Chief Operating Officer in the Household of Henrysson Inc. Hence, those who have argued that that all is well have been talking nonsense. They should have said that all is for the best.

8. november

Lífið í Undralandi er smám saman að taka á sig mynd og eitthvað virðist dýrategundunum vera farið að fækka miðað við það magn af skít sem við rekumst á á gólfinu og í töskunum okkar. Það er gott að vita til þess að meindýraeyðar í Guyana taka starf sitt alvarlega. Elínu Kötlu semur ljómandi við stofustúlkuna Yvette og virðist hún vera farin að sætta sig við það að það geta ekki allir jarðarbúar haft sama hörundslitinn. Enn er verið að karpa yfir húsinu og bíllinn með bleiku strípunum er einnig ennþá handan við hornið. Hvoru tveggja mun þó væntanlega vera komið á hreint í vikulokin.

Fortunately, Elin Katla and Yvette are getting along just fine already. We’re tremendously happy not to have to worry about the nanny-part of our life in Guyana anymore. There seem to be fewer species around in the flat as well after the visit from the exterminators, which is just as good as there’re still some discussion going on regarding the house. Everything should be sorted out before the end of the week though.

7. november

Jæja, fyrsta færslan sem er skrifuð í nýju tímabundnu íbúðinni. Auðvitað dugðu ekki öll furðulegaheitin við þetta hús sem við höfðum áður fundið út með. Dýralífið hérna inni slær Húsdýragarðinn heima út í úrvali. En það koma víst menn hingað á morgun til þess að fækka tegundunum. Og auðvitað kom í ljós að það er ekki hægt að taka upp fréttir í timburhúsi beint undir fótataki Elínar Kötlu. En við kærum okkur kollótt. Í dag var svo reynt að ræna okkur í fyrsta sinn þar sem við komum út af eina kaffihúsinu í borginni. Ófrýnilegur maður með tvær (!) ofvaxnar sveðjur vatt sér að okkur og heimtaði peningana. Eftir smá samningaviðræður kom nú ljós að hann var garðyrkjumaður sem notaði sveðjurnar í vinnunni og var í raun að betla fyrir nýjum skóm.
Tilvonandi hús fór svo í gegnum öryggismat i dag. Brunastigi og fallbyssa var það eina sem vantaði og þarf Regína núna aðeins að fá byssu Seðlabankans lánaða í eins og tvö ár og framkvæmdir geta hafistJ Barna- og stofustúlkan Yvette kemur svo í aðlögun í fyrramálið. Hún hefur tvær vikur til þess að aðlagast okkur áður en húsið verður tilbúið. Elín Katla hefur lofað að nota öll sín verstu köst til þess að athuga hvort það séu einhverjar töggur í henni.


Well, well the first entry in the new temporary apartment. The apartment turned out to be better fauned than an Icelandic zoo and thus a couple of guys are going to despeciesfy the flat tomorrow. And of course the news crew from below had some problems adjusting their broadcast to Elin Katla’s dancing. Then we had our first near-death experience today as one ugly fellow armed with two (!) of the horrific looking weapons one could see only too well in Hotel Rwanda asked for a monetary assistance in front of Georgetown’s version of the Central Perk. Fortunately he was only a gardener (hence the machete) with some beggarly inclinations towards personal development, he needed new shoes.
Our future home went through security check this morning. The only place this place seems to lack is a fire escape and a generator. And the ‘stuepige’ (NB. A Danish expression - lat. ancilla) Yvette comes tomorrow morning to start acclimatizing to the Henrysson’s. Elin Katla has agreed to try out her worst behavior to see if this woman is any good.

Georgetown

Nokkrar myndir ut lifi okkar her i Georgetown undanfarnar tvaer vikur

Few photos from our life in Georgetown over the past couple of weeks

Upp a thaki hotelsins er gott utsyni - eitt af thokunum i baksyn er vaentanlegt heimili okkar

On the rooftop of the hotel - one of the rooftops you can see in the back of the photo is off our possible future home in Georgetown

I thessari byggingu eru skrifstofur UNDP

The UNDP office is in this building

og hver sagdi ad Islendingar og Kanar vaeru yktir i jolaskrautinu! svona litu annad hvert hus ut i indversku hverfunum nu thegar Diwali hatidin atti ser stad

every second house in the Indian neighbourhoods looked like this during Diwali

eda svona - thetta eru kerti sem sett eru ut um allt

or like that - these are actually candels

Ferdalagid Reykjavik - London - Georgetown

a leidinni til London var hlustad a Dyrin i Halsaskogi og kenguran knusud - en kenguran og litla kengurubarnid sem gengur undir nafninu Guri eru mjog mikilvaegur hluti af lifi Elinar Kotlu thessa daganna

On the way to London Elin Katla listened to a CD (children's play) and she has become very attached to her kangaroo




I London tok Carla a moti Elinu Kotlu vid mikinn fognud theirrar sidarnefndu

In London Elin Katla was so happy as she was greeted by Carla












A flugvellinum ad fa ser morgunmat adur en lagt er i longu flugferdina

Having breakfast at the airport before the long trip to Georgetown







Vid millilentum i Barbados thar sem vid urdum ad stytta okkur stundir i nokkra klukkutima og Elin Katla notadi taekifaerid og hljop ut um allt

We had to wait in Barbados for few hours and Elin Katla used her freedom to run all over the place

morguninn eftir - lent i Georgetown og erum ad fara ad runta um baeinn

the day after - finally in Georgetown and on our way to our first sightseeing tour of the city

Sidasti dagurinn i leikskolanum

Sidasta daginn i leikskolanum var prinsa og prinsessu dagur

The last day at the nursery there was a prince and princess theme

i lok prinsessudagsins kom litil prinsessa i heimsokn til thess ad kvedja hun Kristin Agnes

Myndir sem attu ad vera longu komnar

Vid gatum ekki tengt nyju finu digital myndavelina okkar vid tolvuna fyrr en i gaer svo nu koma nokkrar myndir sem attu ad vera longu komnar:)

We haven't been able to connect our new camera to the computer until yesterday so here are few photos who should already have been posted:)

Adur en lagt var a stad til Guyana thurfti ad kvedja marga - fraenkur - fraenda og vini

Before leaving for Guyana there were lots of goodbyes


Bjorn Asgeir kom fra Vestmannaeyjum







Elin Katla rett nadi i skottid a Isabellu og Christian Erik sem komu fra Danmorku tveim dogum adur en hun flutti til Guyana







Elin Katla og Isabella









Elin Katla og Soley og Asta - theirra er mikid saknad og mikid spad i hvort thaer seu i leikskolanum - hja ommu eda kannski sofandi!






Soley og Elin Katla

Húsið okkar?

Þetta er væntanlegt heimili okkar hér í Georgetown ef allt gengur að óskum og samningar nást (og öryggisfulltrúi SÞ samþykkir valið). Við viljum ekki storka örlögunum með því að tala of mikið um það - en við eigum von á að þarna muni okkur líða ákaflega vel. Húsið hefur þann kost helstan að vera á ákaflega öruggum stað (inni í borginni sem skýrir litla lóð) og vel víggirt (rauða litla þakið sem sést til vinstri fyrir innan hliðið er kofi varðmannsins). Það tekur þó tvær vikur að klára að gera það upp (eldhús og baðherbergi eru ný sem er einnig kostur) og þangað til verðum við í Undralandsíbúðinni. Á meðan við verðum ekki komin með almennilega nettengingu í framtíðarheimili þá verður bloggið væntanlega stopult. Mikil tíðindi og skringilegar uppákomur munu þó rata á síðuna.

Our House?
This is possible our future home here in Georgetown if everything goes according to plan and the Security Officer at the UNDP approves of it. It is in a very safe location (in the heart of the city hence no garden) and with barbwire around and a guard hut for our guard. But it will take minimum two weeks to get it fixed (the owner is putting in new bath facilities and new kitchen units - which we are particularly happy about after seeing the state of some of the houses ugh!). So until it is all done we will stay in the flat in the colonial house. There is no internet connection there so the blog will probably not be as frequent as until now but we will do our best. Major events will though be announced!

Stundum er lífið svo fjarstæðukennt að maður gæti ekki skáldað það þó maður reyndi. Á sunndaginn flytjum við í tímabundið húsnæði sem gæti sem bezt verið staðsett í ferðalagi Lísu um Undraland. Húsið sjálft er ósköp fallegt í nýlendustíl, hvítt timburhús með hlerum fyrir gluggum. Eigandinn er merkasti geðlæknir Guyana en hann hefur orðið frægur fyrir þá þversagnakenndu iðju að lækna íbúa karabíska hafsins af stressi! Á neðstu hæðinni er því stanslaus straumur innfæddra sem hafa farið á taugum yfir krikketleik þar sem tehléið riðlaðist vegna rigningarskúrs. Í húsinu er einnig fréttastofa einnar sjónvarpsstöðvarinnar hérna og er þvi ekki ólíklegt að polkatónlistin sem Henry hefur verið að downloada að undaförnu muni hafa einhver áhrif á sýn Guyanabúa á land sitt og umheim. Að minnsta kosti er ákaflega hljóðbært í húsinu. Á efstu hæðinni er svo par sem ýmisst segist vera frá Ítalíu, Bosníu eða Serbíu. Verst að geðlæknirinn niðri er ekki sérfræðingur í geðklofa.
Eins og áður sagði verðum við þarna einungis tímabundið því við höfum hvesst augun á hús rétt hjá hótelinu sem við dveljumst núna á, en það er verið að laga það til núna. Fáist eigandinn til að mublera og tækjavæða (með snákavara og byssuskáp) það fyrir sanngjarnan prís þá vildum við gjarnan fá það. Elín Katla mun svo hitta tilvonandi barnapíu sína á morgun. Ef allt gengur að óskum verðum við komin með fjölskylduna í nokkuð fastar skorður hérna á mánudaginn. Já, og 7 sæta fjölskyldubíll með bleikum strípum á hliðunum og spojlerum í farvatninu. Maður gæti ekki búið þetta til.

This weekend we shall temporarily move into an old colonial house, which is the property of the most famous psychiatrist in the Caribbean in stress related illnesses – but ‘Caribbean stress’ is almost a contradiction in terms. His surgery is at the ground floor and thus we might notice one or two sad fellows who have been victims of all the excitement and stress of the good game of cricket. At the ground floor is also the news studio of one of the main TV stations of Guyana, which may sound strange, as the old colonial wooden houses are not particularly sound proof. At the top floor lives a couple who sometimes say they are from Bosnia, sometimes Italy and sometimes Serbia. Unfortunately the psychiatrist doesn’t treat split personalities.The flat we shall be staying at is only temporal solution as we have set our eyes at a house quite close to where we are staying right now. It is being renovated and if the owner is willing to refurbish it in a decent manner with a bulletproof kitchen and snake-free stairs we would love to move in there in 10 days or so. Elín Katla shall meet her future possible nanny tomorrow. Next week might thus be the time we settle in here for real. And we will very possibly buy a mini van with pink stripes and spoilers. One couldn’t make this up.

þessar eru teknar í gær

þetta erum myndir af götunum hér í Georgetown - í fínni hverfunum

Húsaleitin var engin frægðarför í morgunn frekar en bílaleitin. Eitt húsið var með kakkalakka á stærð við kettlinga og annað með páfagauk í búri fyrir utan – risastóran Suður Ameríku páfagauk mjög fallegan.
Það gæti þó dregið til tíðinda á næstu tveimur dögum – hlömmum okkur í eins og tvo sófa og reynsluökum einni Tojódu Córollu. En það er svo sannarlega ekkert dipló við verðlagið á húsnæði fyrir diplómata hérna (bílverðið án opinberra gjalda er einnig heldur ekkert kýrverð).
Það er hins vegar nokkuð magnað hvað við misreiknuðum hitann hérna all svakalega. Ekkert að marka veðurtíðindi BBC sem við höfum fylgst með undanfarna mánuði. Hér er alltaf 35-36 stiga hiti á daginn! Elín Katla greyið á verst með að venjast þessu, en við erum svo sem í heildina svipað sett og innfæddir. Þeir eru ekkert að meika hitann. Þetta er svona svipað og með Íslendinga og kulda. Við erum mestu kuldaskræfur í heimi þó enginn trúi því. Kannski sú árátta fólks heima að hafa helst 36 stiga hita inni hjá sér hafi búið okkur vel undir ferðina. Loftkæling innanhúss er þó ennþá örlítið púzzluspil fyrir okkur.


There’s nothing diplomatic about the rent for diplomats in Guyana. More expensive than in Florida in fact! The cars – even duty free – are not free either. Hence, we are cautiously optimistic after today. Perhaps we have to drive taxis and live in hotels (or live in taxis and drive hotels) through a couple of monsoons.
And speaking about the weather. It’s boiling hot down here. Hardly never less than 35 during the day. BBC was lying about the pleasant 28 degrees. The only comfort is that the natives seem to suffer as much as we do. Probably the same as with Icelanders and cold. In fact, the common 36 degrees inside Icelandic homes gave us some chance over here. Hence, we still have some problems figuring out the AC. When is a freeze better than a breeze?

Jæja, 7 hús sem þarf að skoða á morgun. Vonandi öll með ofvaxna hundakofa fyrir framan svo ekki rigni á lífvörðinn okkar. Annars þyrfti Henry hús á stærð við meðal golfvöll þar sem okkur var sagt að eini golfvöllurinn hérna í nágrenninu væri alveg á rauðu – nónó, bann – svæði fyrir okkur. Guyanabúar hafa víst fundið upp nýja hindrun á brautunum. Svokallaðan ,mannránsbunker‘ eða ,gleypiglompu‘ – en þeirri óútreiknanlegu hindrun kynntist einhver kani um daginn.
Fengum frábæran bíltúr í kvöld til þess að sjá Divali hátíðarhöldin. Ljós (rafmagn og kerti) alls staðar og fólk úti á götu. Jólaljósin í Reykjavík eru bara óspennandi miðað við geðveikina hér (en það eru svo sem ekki önnur ljós, s.s. götu- eða umferðarljós, sem keppa við athyglina, því þau eru að mestu leiti hreinlega ekki til staðar). Í kvöld stendur forsætisráðherra landsins fyrir utan herbergið okkar og drekkur kokteila. Gerry hótelstjóri að grísa upp stórlaxana með boði. Vonum bara að það verði ekki bankað upp hjá okkur seint í kvöld til að spyrja hvernig Dóri hafi það. Reyndar munaði minnstu að kokteilboðið ryki upp í reik – bókstaflega. Kviknaði aftur í á barnum meðan á undirbúningnum stóð og núna með stæl. Við verðum flutt burt í snarhasti ef þetta gerist aftur. En Elínu Kötlu mun bara líka það. Henni finnst Kirk bílstjórinn okkar lang flottastur þegar hann gefur í yfir menn og mýs.

Well, seven houses to look at tomorrow. Hopefully all with an over sized dog house in front so it won´t rain on our security guy. What we or rather Henry really needs though is a house the size of a golf course as we have been informed that the only golf course here in Georgetown is in so called red-zone or no-go area for us, as the area around is quite dodgy and recently an American got kidnapped there.
We got a brilliant drive around town tonight to see all the candle and Christmas lighting which have been put up because of the Diwali, quite spectacular. The Christmas decors in Iceland are really nothing in comparison. Tonight the prime minister of Guyana is standing outside our hotel room sipping a cocktail. Gerry the hotel manager is hosting a party for him. Gerry was actually lucky that the party could go ahead tonight because just before the arrival of the guests the bar almost went up in a smoke! As there was fire again. The UN will insist we move to another hotel if this happens again.