Fullt af myndum komnar inn á svæðið hér til vinstri! Tobago - Jól - Baganara - Kaiteurfalls

Lots of photos under the Tobago link on the left - Christmas - Baganara - Kaiteurfalls

Gleðilega hátíð

Jólin, jólin hafa verið alls staðar undanfarna daga – líka í Guyana. Heimsókn Ásgeirs og Öggu hefur gert sitt til þess að skapa réttu stemmninguna. Við höfum lika gert sitt hvað. Sigldum til dæmis á annan í jólum upp Essequibo á mikla paradísareyju til þess að eyða einni nótt. Þetta er áreiðanlega friðsælasti staður á jarðríki, þ.e. ef ekki er akkúrat verið að halda ættarmót á staðnum og ef aldaraðir indjánar láta vera að prófa nýjustu mótorknúnu leiktækin sín. Við fórum svo í gær að skoða hæsta frífallandi foss veraldar sem er lengst inni í skógi. Mögnuð upplifun. Hinn vistvæni ferðaiðnaður sem verið er að koma á fót hérna gékk þó aðeins út í öfgar að okkar mati. Engin ástæða til þess að fljúga okkur yfir regnskóg í klukkutíma í endurnýttri flugvél. Höfum aldrei lent í öðru eins. Flugmennirnir þurftu að stinga puttanum út um gluggann til þess að mæla vind, hæð og hraða. Getum kannski hlegið að þessu annað kvöld á meðan við teljum niður.

We have been spending the Christmas period in the wonderful company of Asgeir, Regina’s brother, and Agga, his fiancée, sampling some of Guyana’s wonderful opportunities in Eco-tourism. First we went to a little island in the Essequibo, Baganara, which might be the most tranquil place on Earth – well, at least when there is: a) no large family gathering b) no indigenous old-timers trying out their newest motorized water toys c) no Mick Jagger. Then we traveled to see the highest single drop waterfall in the world. The place it self was absolutely magical, the trip hysterical. Some of the tour operators here have strange ideas what eco-tourism stands for. In our opinion there is no need to use recycled airplanes to shuttle people hundreds of miles over pristine rainforest through thunderstorms. Thankfully some parts of the plane came to these quarters early in the 1930s and knew the way back home.

Carla & Elín Katla

Ef maður ætlar bara að fara í eitt frí um ævina þá er Tobago líklega besti staðurinn sem hægt er að velja sér. Þvílík paradís. Við höfum haft það vel rúmlega bærilegt undanfarna daga. Fengum leigubíl (1983 árgerð af Datsun með 1883 árgerð af bílstjóra) á hótelið á hverjum morgni sem tók okkur á bestu strandir eyjunnar. Varla túristi í sjónmáli. Einungis kristaltær sjór, heiður himinn og hægur andvari. Síðdeginu var svo eytt á strönd hótelsins þar sem öldurnar voru hærri og sörfið betra. Elín Katla er nefnilega fæddur sörfari á ,,mallakútnum“, eins og hún kallaði uppblásna brimbrettið sitt. M.a.s. hákarlarnir héldu sig heima til þess að trufla ekki stemmninguna. Nú höfum við bara nokkra tíma til þess að gera hana jólalegri áður en fyrstu gestirnir koma til að kúra í Amakúra.

If one has only few days to live, Tobago is very possibly the place to spend those days. What a decent destination! Joseph the Super Chef picked us up every morning at the hotel and drove us (barely though in his ’83 Datsun) to some of the most magnificent beaches both the Henrysson and the Pongracz families have every visited. The afternoons we spent at the hotel beach surfing and sampling the local ice cream. Not particularly x-massy, but the company of a driver named Joseph and waitress named Mary sure reminded us that traveling away from home around this time of year has in the past had some consequences.

Þetta er víst nágranni okkar. Hún á bókstaflega heima í­ næstu götu. Við héldum að maðurinn væri að veiða hana, en hann var að bjarga henni og sleppti henni aftur í skurðinn/holræsið. Jæja, hún ætti að fækka rottunum sem eru á stærð við kálfa hérna í­ borginni.

Apparently this is our neighbor. It lives literally next street. Pretty drastic measures in pest control in our opinion, but the rats here are actually the size of hippos anyway.

Tobago Baby!

Fólk hefur verið að spyrja um lífið hérna i Guyana. Því er auðsvarað: það getur verið ósköp ljúft. Það eina sem Bretar hafa skilið eftir sig hérna er blint auga í borgarskipulagi og almennu fegurðarskyni í mannvirkjagerð. Við sáum þetta líka á Indlandi – þar sem Frakkar og Portúgalir höfðu verið voru borgirnar ólíkt meira sjarmerandi. En sem betur fer skildu Bretar ekkert eftir sig í sambandi við matargerð. Hér er maturinn fjölbreyttur og yfirleitt frábær. Ávextir og grænmeti er ferskara en á öðru byggðu bóli. Umhverfi annað en mannvirki er yndislegt. Himininn blárri (þegar ekki er rigning) og gróðurinn grænni (þegar það er rigning) en við höfum áður séð. Fuglasöngurinn er einnig framúrstefnulegri en við höfum heyrt hingað til. En aldingarðurinn getur verið þreytandi líka og því hefur fjölskyldan ákveðið að bregða sér í stutt frí til Tobago um næstu helgi á hótel með einkaströnd og kristaltært haf. Fimm dagar þar með Sophie, Vilmos Vilmossyni og Cörlu dóttur þeirra ættu að hlaða batteríin (og forjólaaukakílóum á okkur öll).

Ps. Fyrir alla skypeverja þarna úti þá er nafnið okkar henryregina.

Despite the fact that Georgetown offers some very decent food, beautiful and colourful nature and birdsong fit for Paradise, the Henrysson family has decided that after two months here the family is in a dire need of a mini break. Hence, the flight to Tobago to meet up with Sophie, Vilmos and Carla for 5 days next Saturday. One can only hope we shall not meet any of Dr. Beckles special brand of Caribbean x-mas stress while we are there.
PS. Our Skype-name is now henryregina

Takk kaerlega fyrir afmaeliskvedjurnar

buin ad vera yndislegur morgun

fekk hvorki meira ne minna en tvo indversk nattbord ur skira gulli!!! fra dottir minni og eiginmanni

og kaffi - djus og ristadbraud i rummid

hvad meira getur madur bedid um :)


has been a great morning!

got two beautiful indian bedsidetables made of gold from Henry and Elin Katla

and coffee - toast and passion fruit juice in bed

what more can you ask for!

Regina

ELSKU AMMA - MAMMA - TENGDO GIGI
Innilega til hamingju med afmaelisdaginn
hun lengi lifi hurra hurra hurra!!!!

og Halla innilega til hamingju med afmaelisdaginn thinn lika:)

Jólabakstur

Formin munduð














Henry stelst með á endasprettinum

Elín Katla fór í skólann í dag í fyrsta skipti. Reyndar vorum við bara að skila inn skráningarpappírum, en hún sá skólastofuna og eitthvað af krökkunum. Var bara hæstánægð. Sérstaklega var hún glöð þegar við fórum að ræða skólatöskumál, enda var hún með það á hreinu að taskan yrði að rúma samloku og jógúrt. Foreldrarnir fengu svo ,,teikningu“ af skólabúningi og efnisbút og verða að finna nálglaða saumakonu fyrir 3. janúar en þá hefur Elín Katla skólagöngu sína í School of the Nations.
Síðdegið fór svo í að baka piparkökur. Grilluð jólastemmning. Verður líklega örlítið bensínbragð af sumum enda þurfti að bregða sér út að bæta á rafalinn öðru hvoru á meðan á bakstrinum stóð. Þjóðin framleiðir víst ekki nægilegt rafmagn til þess að lýsa upp allar þessar jólaseríur sem fólk hefur sett upp.

The family is now on course to find a x-mas stressed seamstress to make Elin Katla’s school uniform. Yes, her first day at the School of the Nation will be the 3rd of January. Elin Katla is already quite preoccupied with planning what to bring for lunch and if her bag will be big enough. One thing she will not be bringing are the x-mas cookies she made with her mother this afternoon. They will most certainly be finished by New Years Eve (or the humidity will take care of them).

Thar sem gardinur voru komnar upp a sunnudagsmorguninntha gat Elin Katla a sunnudagsmorguninn sofid i fyrst sinn til rumlega atta – sem var kaerkomin lur ad mati foreldra hennar. Venjulega hefur hun verid voknud skommu eftir ad fyrstu solargeislarnir koma upp (milli 5 og 6). Um kvoldid var svo haldid fyrsta matarbodid a Amakura Place fyrir hollensku Afke og Serbnesku Suzana. Afke er su sem hefur verid okkur innan handar her i Guyana sidan vid komum en hun er ad ljuka 3 ara dvol sinni her i naestu viku. Suzana hefur verid her i 3 manudi sem svokalladur ‘intern’ og er ad fara aftur i dag. Eldad var ‘curry chicken’ og ‘dhal’ a Guyaninska visu og tokst bara agaetlega.
Vid hofum verid blessunarlega laus vid flod thad sem af er thessari viku og bara sma skurir af og til adallega a naeturna, nu krossa menn fingur og vona ad thad versta se yfirstadid.
Jolasveinarnir akvadu ad skreppa til Guyana adur en their faeru ad sinna krokkunum a Islandi og i nott faerdu Elinu Kotlu bord og stol i leikherbergid sitt og settu upp fina prinsessutjaldid hennar. Hun var nu ekki alveg ad kaupa thad thegar vid sogdum henni i morgun ad jolasveinninn hefdi kikt vid I nott og komid med gjafir handa henni. Henni virtist ekkert litast a blikuna hvad hann hefdi verid ad gera heima hja henni, en thegar hun kom inn i leikherbergid sitt rak hun upp stor augu og var ekkert sma anaegd med sendingunaJ hun matti varla vera ad thvi ad kyssa mommu sina bless i morgun thad thurfti ad leyfa ollum dukkunum og bongsunum ad profa tjaldid, stolinn og bordid.

The curtains are up in our bedrooms and for the first time Elin Katla managed to stay asleep for a bit longer on Sunday morning – which was very much welcomed by her parents, but she has been up with the sun every morning since we arrived or around 5-6. In the evening we held our first dinner party at Amakura Place for the Dutch Afke and Serbian Suzana. Afke has been working in the UNDP office for the past 3 years but is leaving later in the month, she has helped us a lot since we came here. Suzana has been an intern here at the UNDP for the past three months and is leaving today.
There have been no floods this week – thank god – only heavy downpours every now and then but mainly in the night. So cross fingers and lets hope the worst has passed.
Santa Claus visited Elin Katla last night and gave her some furniture for her play room. She was a bit skeptic this morning when we told her that he had come last night and she didn’t understand why he should have come to her house! But when she came into her playroom she was absolutely thrilled and didn’t really have time even to say goodbye to her mom as she was so busy showing her dolls her new furniture.

Sunnudagsmorgun at 55 Amakura Place















nýji bíllinn með bleiku röndina;)

Vatnið hefur hopað og andinn lyfst hérna í Georgetown. Þó má ekki mikið út af bregða áður en íbúar borgarinnar þurfa aftur að fara að ferðast um á ónýtum ískápum. Þetta er satt, smákapítalistar borgarinnar hafa fundið út að gamlir ískápar geta verið bestu bátar og þurfti Yvette til dæmis að punga út 20 Guyanese dollurum til þess að komast til okkar á föstudagsmorguninn. Verst er bara að búa í landi án veðurfræðings. Það er ekki nokkur leið að fá fréttir af því hvað gæti gerst næstu daga. Reyndar reddar breska veðurstofan sínu fólki örlítilli og ákaflega almennri forköstun og tókst Regínu að verða sér út um eintak af henni. Samkvæmt henni verða gúmmístígvél og sólgleraugu að vera jafnt við höndina næstu daga. Aðrar fréttir eru þær helstar að við höfum sett upp gardínur og moskítónet og allt virðist heimilislegra hérna. Nú er aðeins eftir að mublera stéttina og leikherbergi Elínar Kötlu, en fyrstu gestirnir mega fara að koma fyrir því:)

The water and the frogs have taken up some of Elvis’ more desirable habits and have left the buildings. And the spirit of Georgetown’s inhabitants has been lifted in proportion to the receding water level. Still, living in country without any meteorologists has the effect that no one knows what happens next. Hopefully, the rainy season will pass without further major incidents. It will most certainly put all the entrepreneurs who ship people between houses in old fridges out of business, but it might save some other more conventional livelihoods. Other news from the Henryson household are that mosquito nets and curtains are now up and the home is starting to look more cozy, the only thing left to do is to get some furniture for Elin Katla's playroom and for the patio, but we are otherwise ready to accept the first guests:)

1 December

Hér líður ekki tíðindalaus dagur. Allt þetta tal um vatn í blogginu í gær virkaði sem versti regndans. Í nótt opnuðust himnarnir með þvílíkum látum að Elín Katla setti koddan yfir höfuðið og spurði móður sína sem hafði þust til hennar hvort þetta væri ekki örugglega ,,góða rigningin“. Foreldrar hennar hafa jánkað því þó það sé aðeins meira heldur en hvít lygi. Borgin var að stórum hluta í kafi í morgunsárið og ekki hægt að sjá hvar voru götur og hvar garðar. Við fengum reyndar lítið vatn inn til okkar, enda í góðu húsi, en til dæmis komst Yvette ekki til okkar í morgun þar sem það var mittisdjúpt vatn í hennar íbúð. Regína var sótt á jeppa til þess að hún kæmist á fund, en það var aðeins með herkjum að bíllinn komst aftur úr hverfinu. Nú má enginn fara út nema í stígvélum, því enda þótt vatnið sé ekki kalt þá eru skolpræsin (sem eiga víst nógu erfitt flesta daga ársins í borg undir sjávarmáli) endanlega búin að gefast upp. Vatnið hefur eitthvað hopað og bíða hér allir í ofvæni hvað gerist næstu daga og nætur. Önnur svona demba og Elín Katla fær nægan tíma til þess að leita að Kalla á þakinu (hún er reyndar hæstánægð með ástandið núna þar sem m.a.s. froskarnir hafa leitað skjóls inni hjá okkur) á meðan foreldrarnir búa sig undir hundrað ára einsemd.

Why did we have to mention the Wellingtons? This morning we needed an emergency delivery of one of those as the city went under water. Our house is relatively save yet, although many of our friends stepped into knee-deep (or indeed waist-deep) water when they woke up. Nobody seems to know what one should expect weather wise the next few days. Although the water has receded a little today it is obvious that the city will not cope with another downpour like the one last night. The only thing we can do is to wait. Perhaps a little Friday retail therapy will lift the spirit. At least we need something for all the frogs that have hijacked the house:)