Jólin, jólin alls staðar

Nú er heldur betur farið að styttast í jólin og heimferðina. Elín Katla er farin að haga sér vel alla daga, enda veit hún vel að fyrsti jólasveinninn kemur til byggða á afmælisdegi ömmu hennar í næstu viku. Það er einnig alveg mátulegt að Elín Katla er farin að venja sig á að fá sér eftirmiðdagslúra utandyra í hengirúmi. Við skulum bara vona að það taki ekki langan tíma að venja hana af því aftur þegar til Íslands er komið. Foreldrar hennar áttu svo von á því að ísl-enskan sem hún er farin að tala yrði helsta undrið við heimkomuna og tilefni skoðanaskipta. Nú mun engin taka eftir tungumálinu. Málið er að við höfum fengið staðfest að Elín Katla mun taka með sér leynigest til Íslands - eitt stykki hringorm takk fyrir. Það er þó ástæðulaust að aðvara hringormanefndina heima. Það sem fólk kallar hringorm hérna er sveppur og heldur geðfelldara fyrirbæri. Foreldrunum brá samt engu að síður við fréttirnar. Helsta fréttin hér hlýtur að lokum að vera jólaskemmtun School of the Nations sem haldin var í morgun. Elín Katla tók hressilega undir með bekkjarsystkinum sínum í bæði sígildum og minna sígildum jólaslögurum.

Today, Elin Katla's school invited parents to come and listen to the kids singing all the X-mas songs they have been practising since September. Elin Katla was quite amazing in the old favorite: Ho Ho Ho, Hi Hi Hi, I'm the Happiest Christmas Tree. Well, she knows this is the time when she has to do her best. The first Yuletide Lad is due next week. She would be gutted if he punished her for bad behaviour by putting a potato in her shoe. Finally, her parents have been informed that Elin Katla is carrying a ring-worm in her chin. Fortunately, the worm is a fungus rather than a skin-eating creepy, which, given the circumstances, must be considered to be merry news. Joy to the world.

Yvette og dóttir hennar braggast bærilega. Elín Katla hefur skroppið reglulega í heimsókn og finnst mikið til koma. Það gefst þó ekki mikill tími fyrir skyndiheimsóknir þessa dagana, enda liggur við að hver mínúta sé skipulögð fram að jólaheimferð. Á föstudaginn fór Elín Katla til dæmis í fyrsta sundtímann sinn hjá hinni argentísku Elísu. Stóð sig með mikilli prýði og fór mikið fram og þó nokkuð í kaf. Um kvöldið svaf hún svo hjá vinkonum sínum í fyrsta skipti hérna í Guyana. Foreldrar hennar voru reyndar líka á heimilinu en þeim hafði verið boðið þangað í matarboð sem reyndist hin besta skemmtun. Í gær snérist dæmið við þegar tveir aðrir krakkar komu og sváfu hjá Elínu Kötlu, en foreldrar þeirra voru með boð hjá sér. Karen var að passa með son sinn með sér og var því þéttskipað hérna við sunnudagsmorgunverðarborðið og Elín Katla í miklu stuði í gestgjafahlutverkinu. Boðið var annars svokallað ,,P-Party“, þar sem allir þurftu að klæða sig sem eitthvað sem byrjar á p-i á ensku. Henry skellti sér bara í vinnugallann og mætti sem philosopher (og komst fljótt að því að flauelsjakkar henta ekki í hitabeltinu). Hápuntur helgarinnar var hins vegar án efa laugardagssíðdegið sem Henry og Regína nutu í Buxton, en það er þorp hérna fyrir utan borgina sem er helst þekkt fyrir ilminn af nýbökuðum glæpasnúðum. Það var verið að opna eitt af verkefnunum sem Henry hefur verið að vinna að og komu þorpbúar okkur skemmtilega á óvart og standa þeir engan veginn undir vafasömu orðsporinu. Henry og Regína eru sammála um að þau hafa hvergi í Guyana hitt jafn mikið af efnilegu ungu fólki. Regína er hins vegar ekki efnileg lengur, enda orðin þaulvön að halda tölur við slíkar opnanir. Fólk ætti að fara að bóka hana strax ef það þarf á tækifærisræðum að halda yfir jólahátíðarnar.

Henry and Regina went to a “P-Party” on Saturday night dressed as a philosopher and a philanthropist jiving away with prostitutes, personal trainers, pyjamists and princesses. Meanwhile, Elin Katla was playing a hostess at home to the children of the home where the party took place. She has indeed been quite busy recently, taking swimming classes and doing sleep-overs among other things. She was left at home, however, on Saturday afternoon when her parents visited Buxton village and the launching of one of the projects Henry has been consulting on. The reputation of this village is rather unkind to say the least, but the guests were pleasantly surprised by the young people that greeted them. In fact, Henry and Regina agree that they have nowhere else in this country seen as agreeable and positive youth. Hardly anyone was shot at during the 2 hours ceremony and Regina thus had the perfect opportunity to practice in her role of the evening by giving impromptu remarks to the gathering.

Hún Yvette okkar er loksins búin að eiga tveim vikum eftir tímann – eða nánast tveim mánuðum miðað við hvað læknarnir sögðu við hana í júlí! En hún eignaðist yndislega 16 marka stelpu aðfaranótt sunnudags. Móður og barni heilsast ágætlega miðað við aðstæður.
Meðgangan gekk vel framanaf en er búin að vera vægast sagt dramatísk í lokin. Barnið var sitjandi og var því hætta á að hún þyrfti að fara í keisaraskurð. Það er meira en að segja það í landi eins og Guyana – Yvette þurfti t.d. sjálf að útvega blóð ef til þess kæmi. Henry reyndist vera í sama blóðflokki og hún og er því búin að vera í viðbragðsstöðu undanfarnar vikur með nálina hangandi úr handleggnum. En til þess kom ekki þar sem henni tókst að fæða sjálfri á endanum eftir að hafa verið með hríðar í um tvo sólarhringa.
Regína fór upp á spítala á laugardag til að færa henni vatn og eitthvað matarkyns þar sem hvorki verðandi né nýbakaðar mæður fá vott né þurrt á meðan þær eru þar. Þetta var vægast sagt erfitt að labba þarna inn og sjá aðbúnaðinn. Í einu stóru herbergi voru um 40-50 verðandi mæður allar komnar með hríðar og ýmist lágu eða stóðu bókstaflega út um allt. Það var samt sem áður einstaklega hljótt – miðað við fjöldann – og þær létu ekki mikið í sér heyra þótt maður sæi gretturnar koma og fara þegar hríðarnar dundu á. Um miðnætti var farið með Yvette inn í sjálft fæðingaherbergið og þar voru þær 32 mæður sem áttu þá um nóttina að rembast og komast í gegnum sjálfa fæðinguna – allar í einu herbergi. Ein ljósmóðir var til taks og hún kallaði sér til aðstoðar skúringakonu sem var í því að reyna að þrífa herbergið. Það mega engir feður, eða aðrir aðstandendur, vera vidstaddir sjálfa fæðinguna og því var þetta eins og Yvette orðaði það sjálf eins og að vera í ,,mad house“. Yvette var þó heppin því að hún hafði hitt nokkrum sinnum á meðgöngunni lækni sem vinnur á einkaspítala hér sem var tilbúinn að koma og aðstoða með fæðinguna ef hann hefði tíma – ef ske kynni að taka þyrfti barnið með svokölluðum bráðakeisara. Hann kom rétt áður en barnið kom í heiminn og hjálpaði því til sem betur fer.
Í gær fór Regína aftur á spítalann og nú á sængurkvennadeildina – þar sem aftur allar mæðurnar eru í einu herbergi en þar er svo þröngt um manninn að tvær mæður deila rúmi – sem eru minni en þau spítalarúm sem við eigum að venjast – og það eru auðvitað engar vöggur eða barnarúm. Börnin eru upp í – þannig að mæðurnar liggja á hlið á sitthvorum kantinum með börnin á milli. Það voru u.þ.b. fimmtíu mæður og fimmtíu lítil kríli í þessu herbergi í gær, þar sem eru engar viftur og varla nema 50 cm á milli rúma. Hitinn og barnagráturinn var því ansi yfirþyrmandi og rétt hægt að ímynda sér hvort mæðurnar geti eitthvað hvílst. Og við sem flúðum bresku spítalana af því að þeir voru ekki nógu hreinir og fínir þegar við áttum Elínu Kötlu!!!

Finally and fortunately, our dear dear Yvette gave birth to a beautiful baby girl this weekend. It would be too long a story to tell every detail about her ordeal (those interested can read about it in our forthcoming memoirs Two Years and not a Day Longer), but right now she is ‘resting’ at the public hospital among more then 50 mothers and their newborns in one room (sharing roughly 20 beds!). In the end it was a natural birth, although an acute Caesarean was always a possibility. Here in Guyana patients quite often have to supply blood for operations and thus Henry – Yvette’s match – had to be on standby the last days ready to donate. He will do it anyway as soon as possible. The low level of blood supplies in hospitals must be worth the risk of some poor soul receiving a dose of an Icelandic O positive and thus being at risk of loosing its rhythm and the ability to jump.

Hér gerist fátt markvert. Regína og Henry sinna skyldum sínum við að opna og loka prógrömmum og Elín Katla verður akademískari með hverjum deginum. Í raun og veru er öll fjölskyldan að bíða eftir því að halda heim á leið til Íslands í jólafrí. Elín Katla er reyndar orðin svo spennt að hún æfir jólalög í gríð og erg. Skemmtilegast finnst henni að láta taka í nefið og eru jafnvel ungar stúlkur sagðar taka í nefið ef það flýtir því að geta sagt ,,atsjú“. Síðustu tvær vikur hafa svo sem liðið töluvert hratt þar sem hér voru tveir SÞ starfsmenn frá höfuðstöðvunum í New York sem þurfti að hafa ofan af fyrir. Það var reyndar sjálfsagt mál enda eru þau frá Noregi og Danmörku og hafa innfæddir því getað fylgst forviða með norrænni samvinnu eins og hún gerist frísklegust hérna í hitabeltinu.

Nordic co-operation has been on the agenda the last couple of weeks, as visitors (a Dane and a Norwegian) from the UN headquarters have been here in the Guyana country office. As our life was becoming quite uneventful, their visit has been most welcome and refreshing. Work-wise, and school-wise in Elin Katla’s case, everything is on full throttle. Psychologically, however, the Henryssons are preparing to leave for X-mas. Elin Katla is already learning to sing the most common Icelandic Christmas songs and soon she will be informed of the existence of the Yuletide lads. Ho ho ho.

2% frá fiskabúri

Nú nálgast regntímabilið óðum og fyrstu droparnir farnir að falla á nóttunni. Hitinn og rakinn keppast um hvor sprengir mælinn okkar fyrr. Við eigum nefnilega forláta hitamæli sem við fengum að gjöf frá Bjarnahúsi í Flórída sem segir okkur rakaprósentuna líka. 98% er farið að sjást reglulega á mælinum. Það er aðeins tveimur prósentum frá því að lifa í fiskabúri. Elín Katla er líka að verða eitthvað slorleg eins og sést á meðfylgjandi mynd. En hún á sem betur fer góða daga inn á milli. Hún bauð til dæmis Lúkasi í rómantískan kvöldverð á svölunum um helgina og skartaði þá sínu fegursta. Foreldrarnir hennar verða að láta sér skrifstofurómansinn nægja. Sem er allt í lagi á meðan þau vinna bæði á sömu skrifstofunni. Henry verður þó að skreppa úr bænum öðru hvoru vegna vinnunar. Hann fór t.d. í gær í afskekkt indjánaþorp. Þó það hafi verið gaman að fóðra krókódílana með salthnetum á meðan bíllinn sat öðru hvoru fastur á kafi í vatni, þá þorir hann varla aftur ef leiðin blotnar meira.



Well, well, the rainy season is soon upon us. The first showers have already showed up during the last few nights. The humidity here in Georgetown sometimes reaches 98% - that is only 2% from living in a fish tank. We can already notice some rather fishy changes in Elin Katla. Still, she is not looking all too bad some of the time. Lukash was for example invited for a romantic dinner on the balcony over the weekend on which occasion there was nothing muggy about her appearance. Meanwhile, her parents try to keep their heads over water on all fronts. It is easy in the offices on the second floor, but somewhat harder doing fieldwork in the interior. Henry was rather happy to find out that reptiles have not mastered to open doors while visiting a remote indigenous mission on Sunday. Although it can be fun to feed them with peanuts while the vehicle is stuck in the water, the novelty in not long lived.

Okkur þykir það ákaflega leiðinlegt hvað bloggið er orðið dapurt hvað uppfærslur varðar. Svona er það bara þegar allt heimilið er á kafi í vinnu og hálf kvefað þess á milli. Helgarnar eru svo ekki til neins nema mæta þar sem við erum boðuð. Um síðustu helgi var fjáröflunarteboð í skólanum hennar Elínar Kötlu (þar hittum við skólastjórann í fyrsta skipti en hann dvaldist á Ísafirði fyrir 35 árum!), hallóvínpartý aldarinnar strax á eftir og fjáröflunarkvöldverður fyrir UNICEF um kvöldið. Á sunnudaginn var svo keyrt út á land þar sem Regína hélt ræðu við opnun á nýjum skólakrikettvelli. Síðdegis var okkur svo boðið í sund og bröns. Henry hafði sig ekki í blakið undir lok dagsins og fékk Regína því að smassa að vild gegn bandarísku sendiráðsstarfsmönnunum.
Hér fylgja a.m.k. nokkrar myndir úr amstri dagsins. Munið að við bætum alltaf öðru hvoru við myndum á myndasíðuna. Linkurinn er hérna til hægri. Ciao í bili.

As you all must be aware of, the West Indies lost to Australia in the Championship Trophy tournament in India on Sunday. Bad timing. Regina was just about to launch a new cricket pitch when the news struck Guyana. Well, this is the story of our life these days. The timing has to be perfect. Anyway, we are not bored while the social calender is full. In fact, we've been having quite a ball here recently. It is the blog, unfortunately, that suffers.

Happy Diwali

Nú í dag er akkúrat ár liðið síðan við fluttumst til landsins sem hefur gefið heiminum Gloriu Gaynor, Eddie Grant og Trevor Philips. Guyana hefur hingað til farið vel með okkur, enda er hita- og rakastigið hér eins og í útungunarvél. Þó höfum við einu sinni náð að upplifa það að hitastigið var það lágt að okkur fannst ástæða til að vera í skyrtu að morgni. Nú og svo er ekki eins og við höfum haldið til hérna í Geogetown allan tímann. Elín Katla hefur flogið 24 sinnum milli landa síðastliðið ár. Forfrömunin nær ekki aðeins til flugpunkta. Hún er farin að sletta orðum eins og ‘delicious’ við kvöldverðarborðið. Og búin að bæta rappkafla á ensku inn í sönginn um Kalla litla kónguló. ‘Who is this spider... who... who’ heyrist þá í dömunni.

Tonight it is exactly one year since we came to this country that has given the world the talents of Gloria Gaynor, Eddie Grant and Trevor Philips. We are all in a luscious shape, which should not come as a surprise given that our existence here is similar to being cultivated in a greenhouse. However, we have not been in Georgetown the whole time. Elin Katla has 24 times flown between countries in the last year. Her cosmopolitanism does not only regard air miles. Recently she has started to use words such as ‘delicious’ at the dinner table. Furthermore, she has even started to create her own music. Most noteworthy is her rap version of Inchy Winchy Spider. ‘Who is this spider… who… who…’ she MCs with all the appropriate movements. Yes, she will survive.

Nú árið er næstum liðið, þ.e. fyrsta árið okkar í Guyana, í aldanna skaut. Henry rétt náði að setja saman hinn besta mögulega dag diplómataspúsunnar á þriðjudaginn og fór í golf, tennis og óbærilegt kokteilboð hvert á eftir öðru. Þetta voru líka síðustu forvöð fyrir hann. Eftir helgi hefst vinna að verkefni sem hann hefur tekið að sér hérna. Það mun líklega rétt klárast fyrir jólaheimferðina. Regína er alltaf jafn bisin eins og sjá má á meðfylgjandi mynd, þar sem hún vísiterar raunvísindastofnun Háskóla Guyana með forsætisráðherranum. Elín Katla er því sú eina sem auðgar andann þessa dagana með því að byrja hverju einustu setningu á ,,akkúrju“. Foreldrarnir geta ekkert annað gert en að svara sem best þau geta og vonað að þessu muni linna. Í öðrum fréttum er það helst að félagslífið hér gengur á með miklum blóma og héldum við bæði fjöl- og góðmennt matarboð um síðustu helgi.

As our first year here in Guyana fizzes out Henry managed to create the best possible day for the diplomatic spouse. In the same day he played both golf and tennis, and attended the worst possible cocktail party. Actually, he left it as late as possible, as he will hand in his DS certificate next week in order to take on his new career as an Implementation Consultant. Regina, on the other hand, is always as busy. For example, last week she visited the Institute of Applied Science of the University of Guyana with the Prime Minister. As one will notice on the photo, it is not all the glass and stainless steel one normally expects of such institutes. In other news all is well. Elin Katla begins every sentence with a ‘why’ and her parents take part in every social gathering possible. If nothing is on, they invite people over. The more the merrier.

Þá er fjölskyldan aftur komin til lands þar sem dánarfregnir eru lesnar upp í útvarpi. Yndislegri dvöl í Flórída lokið þar sem Regína lagaði tennisforgjöfina til muna og Henry stórbætti bakhöndina í golfi. Allir áttu þar sína forhönd í Hornafjarðarmanna. Þegar Elín Katla var spurð í gær hvað hefði verið skemmtilegast við túrinn svaraði hún: ,,borða morgunmat, sofa, borða kvöldmat, synda, fara á ströndina, horfa á Dóru og borða hádegismat“. Foreldrarnir hafa svo náð sér eftir rifrildið hvort þau ætti að leigja blæjubíl til að keyra niður til Miami. Það mátti svo ekki tæpara standa að Regína næði hingað aftur. Núna er hún stödd inni í skógi að dansa hókípókí í nafni hópeflis með skrifstofunni. Á meðan fær Henry frið til að sjá eftir blæjubílnum.

We are back from Florida with much-improved handicap in tennis, slicker backhand in golf and quite few impressive forehands in The Dude from Hornafjordur. Elin Katla dined, lunched, swam and sunbathed like there was no tomorrow, but here we are – back in Guyana listening to the obituaries in the radio. Well, some of us are. Regina is in the jungle as we speak in an office bonding exercise.

Erum þessa daganna í vellystingum og hugguleg heitum hjá ömmu og afa í Flórída - alveg yndislegt eins og alltaf. Búið að spila tennis, golf, versla, versla og versla smá meira og lokka eitt stykki snák af pallinum og út í skóg aftur (eða réttara sagt út á golfvöll!) - vorum ekkert alltof spennt að hafa hann með okkur í sólbaðinu. Skáluðum í gær fyrir því að það eru heil 6 ár síðan tekið var við lyklunum af Bjarnahúsi.

We are on a mini-break 'again' in Florida with grandma and grandpa - so nice like always. We have played tennis, golf, gone shopping and a bit more shopping and Henry bravely tackled a snake that wanted to share the sunbathing spot with us on the patio. We find it hard to believe but yesterday it were six years since we got the keys of this house - for Regina it is more shokking to realise it is whole six years since she finished SOAS.

Það er búið að vera mikið að gera í afmælisvertíðinni undanfarið þrátt fyrir að flensa hafi komið í veg fyrir að hægt hafi verið að fara í þau öll. Eitt afmælið varð þó að komast á blað en það var stórkostlegt sjóræningjaafmæli hjá hinum fimm ára Trevor. Foreldrarnir voru að undirbúa afmælið í 6 mánuði og var hver einasta mínúta af 3 klukktíma prógrammi skipulögð og mikið um props og verðlaun fyrir alla eftir hverja þraut. Elín Katla kom heim klyfjuð pökkum og pinklum úr afmælinu. Foreldrarnir tóku þátt í herlegheitunum og held ég að Johnny þurfi nú að fara að vara sig!
The Birthday season has been on a full swing over the past few weeks. One of the most 'over the top' amazing party was the Pirates of the Caribbean party held for the five year old Trevor. The 3 hour party was planned to the minute and filled with fun games and goodies. The parents had been planning this big event for the past six months and had kept shipping companies busy importing pirates stuff from the USA.







Skemmti-íþróttadagur í School of the Nations í Laugardalnum þeirra Guyana búa - Elín Katla stóð sig afarvel í kanínuhoppinu.

Fun-Sportsday in the School of the Nations in the National Park - Elin Katla did very well at the Bunny Hop.

Nýja barnapían hennar Elínar Kötlu - Karen og dóttir hennar Lisella

Elin´s new babysitter - Karen and her baby girl Lisella

Súpermaðurinn gefst ekki upp!

En auðvitað hlýtur það að verða Kári Súpermaður sem mun vinna að lokum - eða hvað haldið þið?

Elín Katla og strákarnir

Á meðan Kári situr heima og bíður eftir ,,stelpunni sinni" er Elín Katla að gera foreldra sína gráhærða yfir úrvali af tilvonandi tengdasonum.

Þetta er hann Lúkas. Foreldrar hans eru frá Tékklandi og Malasíu. Hann er mikið prúðmenni.











Þetta er hann Daan. Hann er hollenskur. Hann og Elín Katla leiðast á hverjum degi inn í skólann. Þau bæði líta út og haga sér eins og systkini. Hann á svo svo sem ekki séns enda er hann í yngri deildinni.











Þetta er hann Ewan. Hann er franskur. Eins og svo margir fransmenn við íslenskar meyjar, þá á hann það til að láta Elínu Kötlu fara að gráta. Hann er bara meira spennandi fyrir vikið.










Þetta er hann Francesco. Hann er ítalskur. Hann er mikill mömmustrákur. Elínu Kötlu er alveg sama.

Kári þarf að hafa sig allan við um jólin.

Það er með miklu stolti og gleði að ég tilkynni hér með að eiginmaður minn Henry Alexander hefur lokið doktorsritgerðinni

Eftir mikla vinnu, einurð og dugnað hefur 6 ára lotu nú verið lokið og er nú verið að prenta og binda inn 260 blaðsíður sem innihalda 88,999 orð.

Þar með lýkur löglegum afsökunum fyrir að mæta ekki í barnafmæli, jólaboð og aðra mannfagnaði:)

It is with great pride and happiness that I can tell you all that my husband Henry has finished his PhD.

After six years of hard work and determination 260 pages which include 88,999 word are now being printed and will soon be submitted.

Við biðjum fólk að afsaka biðina frá síðasta bloggi. Tæknin er búin að vera að stríða okkur blessunin. Helstu fréttir eru annars þessar:

Við höfum ákveðið að leyfa vörðunum okkar að fá almennilegan svefnfrið (sjá meðfylgjandi mynd) yfir hátíðarnar og höfum því keypt okkur flugfar til Íslands um jólin. Þar verður fjölskyldan frá 18. desember til 8. janúar. Elínu Kötlu hlakkar til að hitta ykkur öll.

Henry hitti um daginn ofjarla sína í friðarmálum. Hann hefur þó fullan hug á því að koma á samstarfi milli hreyfinganna ‘Moustache-for-peace.org’ og ‘Bikers for Peace’, en sú síðarnefnda var með heljarinnar rallý um daginn. Henry lagði m.a.s. á sig ferðalag langt að landamærunum við Surinam til þess að taka þátt í móttöku vegna fyrsta leggs friðarferðar mótórhjólafriðarklúbbsins. Sveif bæði kærleikur og friður yfir öllu og ætlaði fólk aldrei að hætta að syngja, faðmast og dansa saman sem reyndi reyndar þó nokkuð á Henry enda sat hann með vörðum og vistfólki kvennafangelsis New Amsterdam. Ennþá má sjá ummerki um húðflúrin sem nudduðust við hann og
ennþá glymur ‘We are the World’ í eyrunum hans. Uppákoman var sem sagt með öllu ógleymanleg.


Í skólanum er Elín Katla byrjuð á sundnámskeiði og hefur kyrkislangan verið rekin upp úr skólalauginni í tilefni þess. Annað nám er tekið föstum tökum á milli þess sem krakkarnir skiptast á boðsmiðum í afmæli hvers annars. Trúðar og hoppikastalar eru að vera jafn fastur liður í tilverunni hérna og moskítóflugur og kólibrífuglar.







Við sluppum reyndar merkilegt nokk við afmæli um síðustu helgi og héldum upp á það með míní breiki á hóteli og þjóðsjóneinkaminjasafni um sögu Guyana hérna upp með ströndinni. Þrátt fyrir að Georgetown sé engin stórborg þá er alltaf hressandi að komast út fyrir hana í par daga.










Að lokum má geta þess að stofustúlkan okkar og yfirbarnagælan Yvette er komin í barneignafrí og hefur því fjölskyldan fengið nýjan liðsmann. Sú heitir Karen og virðist hún ná vel saman með Elinu Kötlu.







We are sorry for the delay since the last blog but we have had some technical problems but these are the main news:

We have decided to let the guards get a proper sleep on their duty (see the photo at the beginning of this blog) over the Christmas period and have booked a trip to Iceland via New York (where we will spend couple of days stocking up on winter clothes) and plan to spend Christmas with our families and friend in Iceland.

Henry met a fantastic ‘for peace’ activists last week and is seriously thinking of establishing cooperation between the ‘Moustache-for-peace.org’ and ‘Bikers for Peace’, but the latter had a peace rally the other day. Henry traveled almost to the borders with Surinam to participate in a ceremony to launch the first part of the Bikers-for-Peace Rally. It was a very joyous occasion with lots of love and peace floating in the air and people dancing, hugging each other and singing the whole day, which was quite challenging for Henry who was standing amongst the female prisoners and the guards of the Female Prison in New Amsterdam. If you look carefully you can still see some of the tattoos that rubbed on him and the songs like 'We Are The World' and ‘I just called to say I love you’ still echo in his ears. Totally an unforgettable experience.

Elin Katla has started swimming lessons in school so the anaconda has been given a new home at least for the time being whilst the children use the school swimming pool. The curriculum for the winter is very impressive and she and her friends are kept very busy by their new teacher although they still manage to distribute birthday cards to each other every week – and almost every single weekend there is at least one birthday party. Bounce castles and clowns are therefore starting to be the norm just like the mosquitoes and the humming birds.

We were though lucky last weekend as we had a birthday-free weekend and used the opportunity to go for a mini-break. We went to a hotel just an hour out of town which is also Guyanese Heritage Museum – extremely charming and nice hotel and amazing museum.

Last but not least our dear Yvette has gone on her maternity leave and therefore we now have a new babysitter who is called Karen – and after only couple of days Elin Katla is already really found of her.

Hrísgrjón þurrkuð á þjóðveginum

Rice dried on the main road

On the 'Sea Wall'

Síðastliðin helgi var svakaleg. Laugardagurinn hófst á því að barnaskari fyllti húsið, en Regína hafði boðist til þess að passa fyrir vinafólk okkar sem var að flytja. Henry hafði vit á því að fela sig inni á sinni skrifstofu, þykjast vinna og fylgjast með nýjustu tölunum úr ensku knattspyrnunni. Það lá síðan á að koma krökkunum út því um kvöldið skelltu Henry og Regína sér á frumsýningu á kvikmyndinni sem fyrrum leigusali okkar framleiddi. Já, svona líður tíminn. Okkur finnst ekki langt síðan við vorum að samgleðjast Guyanabúum yfir því að þeir myndu senn eignast sína eigin Með allt á hreinu. Á frumsýninguna mættu allir sem hafa gaman af því að skarta sínu fegursta hérna í bæjarlífinu og var þetta ljómandi galalegt til að byrja með. Þeir sem klæddu sig um of upp voru þó fljótir að sjá eftir því, enda var hitastigið inni í salnum hærra en Jónas hefði nokkurn tímann leyft í sínum gufubaðsklefum. Henry og Regína svitnuðu þó minnst yfir hitastiginu og því meira yfir boðuðu viðtali sem þau áttu að fara í eftir myndina um myndina. Það er skemmst frá því að segja að hún minnir um margt á sérkennilegustu verk Hrafns Gunnlaugssonar og var því ekki annað að gera en að stinga af um leið og ljósin kviknuðu. Elín Katla skellti sér svo í fjöl- og góðmennt barnaafmæli á sunnudaginn. Afmælið jafnaðist á við hvaða frumsýningu sem var í hennar augum og veitingarnar betri. Og í afmælinu mátti kæla sig í lítilli vaðlaug. Margir af frumsýningargestunum hefðu gefið mikið fyrir svoleiðis laug kvöldinu áður. Líklega þarf framleiðandinn eina slíka þegar dómarnir um myndina fara að berast.

Perhaps some of you – our loyal readers – remember that our former landlord produced a film here in Georgetown last spring. Well, the film has been in production ever since and it was premiered here last Saturday amidst a lot of gaiety and glamour. ‘Rainbow Raani’ is the name of the film. Of course, Henry and Regina were an essential part of the premier, which soon turned out to be quite a sweat-fest. For most people the perspiration was the result of the heat, humidity and over-dressing, but for Henry and Regina it resulted from a promise to be interviewed for publication purposes straight after the screening. While it may be true that Rainbow Raani – Love Beyond the Physical – is a sexy comedy with a message that shatters geographic and gender barriers for true love, it was preciously hard to laugh at the right places. Thus the only option after the screening was to hide and run to the nearest Chinese Restaurant.

Fleiri myndir frá Martinique - klikka hér

Elínu Kötlu fannst ákaflega gaman að heyra hversu vel tókst til með sumar(haust)ferð móðurfjölskyldu hennar. Vont fannst henni að hafa ekki verið með. En sem betur fer hefur hún ekki tíma til að gráta það lengi. Lífið í Georgetown er aftur komið á fullt eftir friðsömustu kosningar í sögu landsins. Margir vilja meina að það taki einfaldlega lönd 40 ár að læra inn á lýðræði. Aðrir benda fremur á sértækar aðgerðir, s.s. yfirvaraskegg Henrys sem hann safnaði í þágu friðar þann tíma sem við sátum öll í stofufangelsi. Hér ríkir a.m.k. ró og spekt með rjóma og blóma – og hitastigi sem jaðrar við ósóma. Lífið í síðustu viku innan rakvélavírs lóðarinnar var þó ágæt reynsla. Við nutum borgarinnar um helgina því meira með markaðs-, sundlaugar-, og boðsferðum. Einnig var vel tekið á í nýrri íþróttagrein sem verið er að þróa innan alþjóðasamfélagsins hérna. En nú hefur sem sagt hvunndagurinn tekið við. Elín Katla fór aftur í skólann í dag eftir langt sumarfrí. Þar munu margar þrautir bíða hennar, ekki sízt sú kúnzt að muna að kennarinn hennar heitir Diana en ekki Guyana. Það þarf þó ekki að vorkenna kennaranum. Henni finnst líklega bara gaman að vera kölluð ,,Miss Guyana“ í par vikur.


We are out and about again after the for-your-own-good-house-arrest of last week. How beautiful Georgetown looked when we finally left the house. Everything was in place after the most peaceful elections ever in this country. Many organizations here can take great credit for how things turned out – not least Henry’s moustaches-for-peace.org. Anyway, life has turned back to its most ordinary with sweltering heat and rain showers that could supply the Middle East for a year. Elin Katla was back to school this morning, determined to remember that her teacher’s name is ‘Diana’ not ‘Guyana’. Until Elin Katla has mastered this small detail, Diana has to be content being referred to as ‘Miss Guyana’…

Elsku Afi Bjarni til hamingju með afmælið!
Við verðum með ykkur í huganum nú um helgina. Ótrúlegt að hugsa til þess að það séu 9 ár síðan fjölskyldan lagði upp í Evrópureisuna góðu.

Enn hafa úrslit kosningana ekki verið tilkynnt formlega en augljóst er samkvæmt þeim tölum sem hafa verið birtar að ríkisstjórnin heldur velli. Menn eru núna eitthvað að kvarta yfir lélegri kosningaþátttöku - en hún er ríflega 70%! Allt er enn með ró og spekt og ekki við öðru að búast en svo haldi áfram úr því sem komið er. Stofufangelsi okkar ætti því að vera aflétt á morgun, en þangað til fær Henry að halda áfram að safna yfirvaraskeggi.

Þriðji í kosningum

Búið er að telja tæp helming atkvæða og samkvæmt þeim heldur ríkisstjórnin velli með hreinum meirihluta. Það er heldur meira fylgi en búist var við samkvæmt skoðanakönnunum. Allt hefur farið friðsamlega fram hingað til sem betur fer. Götur bæjarins voru nánast tómar bæði í gær og fyrradag og þeir örfáu búðareigendur sem þorðu að opna höfðu lítið að gera. Regína er ennþá heima þar sem endanleg kosningaúrslit liggja ekki enn fyrir og því er ekki hægt að útiloka að viðbrögð minnihlutans verði harkaleg. En allir vona að þessar kosningar haldi áfram að vera friðsamar - sem yrði þá í fyrst sinn.


3rd day of the elections

Just under half of the votes have been counted and the governing party seems to be gaining majority. So far everything has been very peaceful. The streets of Georgetown were virtually deserted all day yesterday - everyone opted for staying at home rather than risk being in a middle of a riot. Today the roads seem to be a bit busier. Regina is nevertheless still staying at home since the final results are not out yet and nobody knows how the opposition will react. We all hope for the best and that these elections will continue to be peaceful.

Í dag er komið að því. Kosningar eru nú að fara fram um allt Guyana – a.m.k. á þeim kjörstöðum þar sem menn mundu eftir að taka niður þvott, reka út búfénað og koma fyrir húsgögnum. Fram að þessu hefur allt gengið mjög sómasamlega. Regína mætti til vinnu í dag ásamt samstarfsfólki sínu, en fer ekki aftur fyrr en í fyrsta lagi á föstudag ef ástandið leyfir. Næstu dögum mun því fjölskyldan eyða innan lóðarmarka með eitt stykki uppblásna sundlaug sér til skemmtunar. Það ætti þó ekki að væsa um okkur. Við höfum byrgt upp og fyrir og erum við öllu búin. Að vísu skortir húsið okkar píanó sem hægt er draga fyrir dyr, en við munum hafa glóð í grillinu okkar á svölunum til þess að hella yfir þá pörupilta sem vilja koma þá leiðina. Mestu skiptir þó að við erum öll komin yfir sjokkið sem fylgdi því að Breski heimsveldisklúbburinn, sem hefur flutt inn fjölda eftirlitsmanna í tilefni dagsins, keypti upp allt tónik í bænum. Það má víst fá kíninskammtinn eftir öðrum leiðum, en ennþá kunnum við hvorki trix né annað mix til að hressa okkur við ef allt fer á skallann.

Finally, the elections are upon us. The citizens of the Republic of Guyana flock today to those polling stations that have been emptied of laundry and livestock in time. Regina went to her office this morning along with her UNDP co-workers. However, she will not return until Friday at the earliest if the situation is calm enough by then. The Henryssons will thus for the next few days watch the unfolding of events from within the gate of the Bel Air Spring mansion armed, mostly against boredom, with the new inflatable paddling-pool. We will be all right. Regina turned out to be quite a visionary on the provision front and the house is as safe as the coconut-shells that keep disappearing from our garden. Our only worry is the total lack of tonic-water the city has experienced. The Commonwealth has done a splendidly cheerful work in stocking up for all the election observers they have been flying in recently. However, wherefrom are we going to get our stiff upper-lip, as everything slides into chaos?

Martinique

Hugmyndin var góð. Hvers vegna ekki að fagna fimm ára brúðskaupsafmæli með því að svífa yfir Karabískahafið í lítilli skrúfuþotu með viðkomu á tveimur paradísareyjum til móts við blómaeyjuna Martinique þar sem ekkert bíður nema kampavín, humar og svalandi andvari? Vandamálið við svona hugmynd hér um slóðir er bara að hugmyndir fara furðulegar leiðir að raunveruleikanum. Föstudagurinn 11. ágúst fór því ekki alveg eins og lagt var af stað með. Þess í stað reyndu furðufuglarnir hjá LIAT flugfélaginu að gera sitt besta til þess að taka okkur á taugum með seinkunum og almennu rugli. Það var því þreytt fjölskylda sem kom til Martinique degi of seint eftir stutta næturdvöl með Tony Blair og fjölskyldu á eyju heilagrar Lúsíu. Sjálf dvölin á Martinique varð reyndar því áfallaminni. Hver veit nema það hafi einmitt verið um frí þar sem popparar á borð við Madonnu og Sting sungu um hérna um árið. Við vorum blessunarlega laus við aðgang að neti og sjónvarpi (Fransmenn eru svo stoltir af því að hafa, að eigin mati, fundið upp netið, að þeim finnst óþarfi að nota það!) og það voru aðeins frönsk vín, ferskur fiskur og flaujelsmjúkir kaffibollar sem endrum og sinnum drógu okkur frá tærasta og notalegasta sjó – og skuggsælustu strönd – sem við höfum séð síðan á Tobagó. Að vísu brá fjölskyldan sér í bíltúr einn daginn og siglingu annan, en það var bara til þess að njóta meira af sjó og sandi. Elín Katla sýndi mikil tilþrif við suðurodda eyjunnar sem skútukelling, enda orðin alvön að míga í saltan sjó. Hún stóð sig m.a.s. svo vel að brimsaltir og fúlfranskir duggararnir sem stýrðu fleyjinu fyrirgáfu foreldrum hennar að vera orðin svo ryðguð í frönskunni að þau mættu um borð á vitlausum degi. Einu vonbrigðin með ferðina voru að rekast hvorki á Gerard frönskukennara né Johnny Halliday (og ennþá höfum við ekki rekist á Billy Ocean í Karabíska hafinu). Það er þó ekki öll nótt úti enn. Báðir eru þeir áhugmenn um lýðræði, frelsi og bræðralag og gætu því dúkkað upp sem alþjóðlegir eftirlitsmenn við kostningarnar sem fara fram eftir viku hérna í Guyana. Og það mun víst ekki veita af að hafa sem flesta slíka til skiptana. Herinn hefur bara fundið einn fjórða af þeim byssum sem þeir týndu um daginn. Líklega hafa hvellirnir úr kampavínsflöskunum á Martinique verið ágæt æfing fyrir brölt næstu daga.

The Friday the 11th Henry and Regina celebrated their 5th wedding anniversary. How time flies. Taking their cue from the Blairs’ holiday-planning-handbook they thus spent most of the special day on Barbados and St. Lucia, while longing to be someplace else. It was Martinique that managed to elude us, courtesy of Liat – the Caribbean Airline, until early Saturday morning when the Henryssons finally arrived to the island of champagne and lobsters, barely in the mood for celebrations. But the fun we had. It must have been about holidaying in Martinique Madonna sang in one of her first singles. Everything turned out utterly splendid. Free from the nuisances of TV and the WWW, the family was in its most relaxing mood every night after some very decent dining experiences. Most days were spent on the shadiest and most charming of all possible beaches, apart from two days of sailing and driving. Elin Katla was quick to discover her maritime genes on a yacht, which took us around the southern tip of the island, as well as to discover an ancestral disposition towards French sailors. The crew even forgave her parents the rustiness of their French, as the family turned up on the yacht after confusing Wednesday and Friday. Hence, we have no regrets choosing Martinique, although it would have been awfully nice if we had bumped into Johnny Halliday while holidaying on a French territory. (And come to think of it: we’ve never met Billy Ocean in all our travel in the Caribbean!) All is not lost. Foreign luminaries are expected to come to Guyana next week to oversee the elections on the 28th. Perhaps Johnny will join the group. The more the merrier. In fact, it could come handy to have few to spare. While the army cannot locate some of its arsenal there is very little hope of peaceful elections. The popping of the champagne in Martinique may turn out to be a delightful practice for our sensitive ears in the coming couple of weeks.