skip to main |
skip to sidebar
Síðustu dagar hafa einkennst af mikilli baráttu.
Á föstudaginn barðist Henry hetjulega við illvíga rottu sem hafði búið um sig í ruslatunnunni okkar. Þurfti hann að sýna mikið áræði þegar hann bað vörðinn okkar að lemja hana í hausinn og henda út fyrir hlið.
Regína barðist svo við krókódíl á laugardaginn sem hafði komi sér fyrir á bílastæði stórmarkaðs sem við förum oft í. Búðin býður oft upp á mjög góða díla, en þetta er í fyrsta sinn sem hún býður upp á krókódíl. Regína sýndi einnig mikla einurð þegar hún skrúfaði niður rúðuna í bílnum og bað vaska og viðstadda menn að koma böndum yfir munninn á skepnunni.
Á laugardagskvöldið börðumst við svo við félagslega einangrun og héldum matarboð. Hlustum þar á sögur frá Sómalíu sem sannfærðu okkur um að Guyana væri bara prýðilega öruggt land.
Á sunnudaginn barðist Henry svo við kvef með kínverskum náttúrulyfjum. Líklega stendur það skýrum kínverskum táknum á pakkanum, en hann áttaði sig ekki á þeim aukaverkunum að sá sem notar lyfið lítur út eins og krókódíll á eftir.
Those of you who think that we, as members of Guyana’s diplomatic community, are wrapped into cotton need to think again. Life in the jungle requires a lot of struggle. We have thus been fighting rats, crocodiles and social insulation the last few days. Indeed, this has been an epic struggle involving a lot of asking and pleading. The guards needed for example some persuasion that intruders do not all have particular anthropic forms and that as guards they can hit rats on the head any time as well. Some passersby needed, thankfully, little encouragement to keep a crocodile from eating Regina’s tires, well at least the car’s tires, when she went shopping on Saturday. And fortunately, little pleading was needed in order to have a little dinner party on Saturday. Listening to stories from Somalia made us realise that despite the above-mentioned lack of cotton wrapping, perhaps the struggle here is manageable.
Þessi mynd var tekið um miðjan nóvember. Þá var rigning. Það eina sem hefur breyst er að regnið lendir núna á Elínu Kötlu rúmlega tveimur cm fyrr en þá.This was last November. It rained. Still does. The only thing different now is that the rain hits Elin Katla about an inch earlier.
Eins og glöggir lesendur hafa væntanlega tekið eftir hefur lítið ratað á blogsíðuna að undanförnu, enda allir verið uppteknir. Regína skilaði sér frá Trinidad en má hafa sig alla við að komast yfir allt sem er ætlast til af henni. Það er víst ekki nóg fyrir þetta blessaða land að hafa hæsta frífallandi foss í heiminum innan sinna landamæra. Landið virðist ætla að setja heimsmet í frjálsu falli á listum yfir þróunarástand. Elín Katla tók sig einnig til og hefur verið að prófa innlendar kvefpestir. Loftkæling og 90% raki innandyra (99% utandyra) fer kannski ekki vel saman, nema við svepparækt. Síðurnar í skjölunum hans Henrys hafa reyndar einmitt verið að spretta upp ein af annarri eins og algjörir sveppir. Hann var svo ánægður með vikuárangurinn að mánudagsmorguninn var notaður í að upplifa það líferni sem á alþjóðavísu er kallað að vera “diplomatic spouse”. Keyra maka í vinnu, barn í skóla, lesa blöðin á kaffihúsi, nudd og síðan klipping. Henry flaskaði reyndar á að fara alla leið og lét flöskuna vera í hádeginu. Það kemur kannski þegar sólin fer að skína aftur.
Business and busyness, particularly Regina’s, have kept us away from bloging the last few days. Scarcity of tasks is not a part of the life of poverty officers. Although Guyana has the highest single drop waterfall in the world, we only hope we shall not witness the highest single drop in Human Development Reports as well. Elin Katla has also been dexterously sampling the local influenzas, using the full benefits of the wonderful combination of AC and humidity. Despite all this Henry has been so happy with his writing progress during the last few days that he chose to sample the international CAT lifestyle of DSs this morning. The massage and hairstyling went all right, but the tan is getting nowhere at the moment.
Nú er helst að segja frá því að Regína mun reka inn trýnið í Trinidad þessa vikuna til þess að sjá framan í helsta áhrifafólk Suður-ameríku og Karabíska hafsins – og láta það sjá framan í sig. Á meðan rignir í Guyana sem aldrei fyrr. Þetta er farið að verða leiðigjarnt. Elín Katla er farin að þróa sundfit milli tánna og það er ekki annað að sjá en einn vörðurinn okkar sé kominn með tálkn. Annað sem Elín Katla er farin að þróa með sér er vísindaáhugi. Í gær lét hún fulla vatnsflösku standa ofan á annarri tómri þannig að stútarnir náðu saman (nokkuð sem foreldrunum hefur ekki tekist að leika eftir) og þegar hún var spurð til hvers þetta væri þá lýsti hún nokkuð vel ferli sem hljómaði ekki ólíkt því þegar áfengi er eimað. Það er eins gott að hún komist ekki yfir tæki svipuð þeim sem Viggó Viðutan notaði til að sprengja upp Iðunni trekk í trekk hérna um árið.
Regina tripped to Trinidad and left the soggy Guyana for few days, high five-ing with some of the most important luminaries of South-America and the Caribbean. ‘Yo-Hogo man, whaz up’ and ‘Fidel, respect man – respect’ were but few of the phrases she practiced before she left for the summit. Back home Henry and Elin Katla are hurrying the rather un-Darwinian act of developing fins in order to cope with the fact that coastland Guyana might take the Atlantis turn on the civilization highway any minute now. The fins actually might come handy for Elin Katla anyway. Shark-like tendencies seem to work pretty well in pre-schools this close to the equator. Perhaps Regina can bring it up at the summit?
Við foreldrarnir virðumst hafa gleymt að staldra við í öllu havaríi undanfarinna mánuða og til að fylgjast með þroska Elínar Kötlu. Í gær var frídagur í landinu og brugðum við okkur í dýragarðinn en þangað höfðum við ekki komið síðan fyrstu helgina okkar í Guyana. Munurinn á henni er ótrúlegur. Litla barnið sem við keyrðum mest megnið í kerru í gegnum garðinn fyrir rúmlega tveimur mánuðum síðan er horfið og í staðinn vorum við mætt með krakka sem hljóp á milli búranna, þekkti dýrin og gat sagt nöfn þeirra (og yfirleitt bætt við í hvaða teiknimyndum þau koma fyrir!). Henry varð reyndar fyrir smá vonbrigðum að latnesku nöfnin vefjast ennþá fyrir henni, en þær áhyggjur urðu að víkja fyrir öðrum meiri þegar við áttuðum okkar á að vírnetið sem hélt jagúarnum var við það að gefa sig.
Helztu fréttirnar eru annars þær að elskulegur leigusalinn okkar er kominn í hóp stórgróssera Georgetown og ætlar hvorki meira né minna en að framleiða fyrstu bíómyndina sem gerð hefur verið í þessu landi. Söguþráðurinn hljómar kunnulega en þetta virðist ætla að verða gvæönsk útgáfa af Með allt á hreinu (án astraltertutvíbura væntanlega). Í raun og veru er þetta stórmerkilegt viðfangsefni fyrir þróunarfræðinga og ætti að setja upp stuðul yfir þetta. Bretar gerðu sínar poppmyndir á sjöunda áratugnum, Íslendingar á þeim níunda og Guyana núna í byrjun nýrrar aldar. Það sannar einmitt það sem okkur hefur virst. Guyana er u.þ.b. fjörtíu árum eftir fyrrum nýlenduherrum sínum í efnahagsþróun. Íslendingar voru líklega einnig u.þ.b. tuttugu árum eftir Bretum á sínum tíma. Við getum núna sagt vinum okkar hérna að fyrst að Íslendingar gátu keypt upp London eftir að hafa brotið poppmúrinn, þá skuli Guyanabúar horfa fram á bjartari tíð.
There is hardly any newsworthy news to tell anymore. The only thing worth mentioning is our astonishment over Elin Katla’s remarkable, albeit largely ignored, rapid maturity the last couple of months. We all went to the zoo yesterday, where we have not been since our first weekend in Guyana, and the change in the child was astounding. The baby in the pushchair that hardly paid any attention to the animals had disappeared and been replaced by a kid running around annoying the jaguars. The parents might want to pay more attention to their daughter’s development in the future. And speaking of development; our good landlord is going to produce the first movie to be made in Guyana in the coming months. Apparently this is going to be the Guyanese version of the Beatles’ A Hard Day’s Night, “a sexy comedy, which through love and music will affirm an ultimate truth that there is inherent goodness in every human being.” Specialists in development studies should pay attention. Iceland made its version (Mucking Out) in the eighties (with the important addition of the Astralpie Twins) and twenty years later we (well, at least some of us) bought London. The future may be bright indeed for this country we have made our home.
Elín Katla íþróttaálfur
Hversdagslífið á bara vel við okkur. Elínu Kötlu gengur vel í skólanum. Mætti m.a.s. í fyrsta leikfimistímann sinn á ævinni í dag – klædd í viðeigandi sportfatnað eins og sjá má að ofan. Hoppaði svo, dansaði og hljóp í takt eftir dómaraflautu. Kom óvanalega dauðsveitt heim, en nú gat fjölskyldan heldur betur brugðist við því. Okkur tókst að fletta ofan af því eftir kuldakast undanfarinna daga (aðeins 27. gráður á celcíus (13. á thorlacius) 4 daga í röð!) að við höfum heitt vatn í pípunum. Ekki nóg með það. Í dag höfum við loksins hreint vatn! Eða, það er núna hægt að sjá í gegnum (mjög) þunnt vatnsglas, þökk sé nýjum vatnshreinsibúnaði hér í húsinu. Við þurfum altént ekki lengur að eiga von á að froskur lendi á öxlunum okkar þegar við förum í sturtu. Vinnan hjá Regínu er einnig komin í fullt sving. Hún hefur náð þeim árangri að hún hefur fengið leyfi til þess að biðja um möppu fyrir pappírana sína. Fyrstu niðurstöðurnar úr vísindastarfi Henrys eru farnar að líta dagsins ljós. Hann hefur núna staðreynt í tvígang að ,,m-in“ eru prentuð á M&M kúlur áður en liturinn er settur á þær. Hvernig þau eru prentuð liggur þó ekki enn fyrir. Já og svo voru jólakortin frá Íslandi að skila sér í dag. Takk fyrir þau.
Ps. Við komumst svo að því að húsið okkar er því sem næst óvinnandi vígi núna seinnipartinn þegar við læstum okkur úti. Sem betur fer á húseigandinn sleggju, kúbein og helstu ruðningstæki, en það var synd að hann kom ekki með þau. Venjulegur hamar dugði að lokum á hurðahúninn ásamt hvatningarhrópum varðmannsins. Ekki oft sem sú stétt fær tækifæri til þess að hvetja til innbrota í húsin sem á að vakta. Ekkert hversdagslegt við það.
Oh, the joy of mundane life. Some days are even like everydays, or just ordinary somedays. Elin Katla is enjoying school very much. She even had her first PE class today and, as one can see above, went to school all kited up. Fortunately, her flirtation with physical exercise coincides with her parents’ discovery that Fort Henrysson has hot water on tap. We even got our first experience of clear water in the house today. Our good Samarian landlord Mr. Samtani bought an industrial size water filter for the house the other day, which has finally been installed. No more anacondas and limbs through the tap. Regina has started to realise her potential at work at last. She has even got a permission to ask kindly for folders for all the papers lying around in her office. What next? And Henry’s scientific endeavor is finally squeezing out some results. Now he is relatively confident that the little “m”s one finds on M&Ms are printed before the nuts are coloured. How exactly the printing on the nuts takes place is still driving him nuts though.
PS. This house is a fort indeed, as we found out this afternoon when we locked the keys inside. Well, a wireless Internet router makes it easy to keep on blogging when the car is the only home you have access to.
Við óskum öllum vinum og vandamönnum gleðilegs og gæfuríks árs. Síðasta ár var nýtt til hins ýtrasta af okkur – Regína náði m.a.s. að vera í þremur störfum – og búumst við ekki við öðru en sömu lætin haldi áfram. Heimsókn Ásgeirs og Öggu var kærkomin og frábærlega skemmtileg. Vonandi vilja sem flestir prófa að kúra hérna 2006.
Elín Katla hóf skólagöngu sína í Guyana í morgun, rjóð í vöngum og með svitaperlur á nefi. Hún þurfti að kveðja foreldra sína eftir 3 mínútna aðlögun og var hún bara ótrúlega dugleg. Það er einnig ekki hægt að segja annað en að námið hafi farið vel af stað. Hinir krakkarnir eru búin að læra að segja ,,lita“, ,,lúlla“ og ,,skeina“, en því miður er kennarinn ekki eins vel með á nótunum og þurfti að spyrja hvað þessi orð þýddu. Stefnir Elín Katla ótrauð á að hafa hina krakkana almælandi á íslensku í lok janúar. Kennarinn ætti að skilja flest í vor.
Happy New Year everyone! We can only wish 2006 will be as eventful as 2005 in our life. Perhaps the family shall end up doing some camel farming in Burkina Faso early next December.
Elin Katla had her first whiff of the Guyanese education system this morning when she showed up in class all dressed up in a school uniform and with a bag full of refreshments. She might have a lasting impact. Most of the other kids in her class know 3-4 words in Icelandic after this first morning. Exactly what this country needs: one additional cultural and ethnic background into the mix.
