skip to main |
skip to sidebar
Við höfum ekki látið leiðinlegar fyrirsagnir í blöðunum undanfarið á okkur fá og höfum átt yndislega helgi. Mæðgurnar smelltu sér í verzlunarleiðangur og keyptu sér hatta samkvæmt nýjustu tízku á laugardagsmorgninum og í beinu framhaldi fórum við í hádegisverðarboð hjá hálfsænskum hjónum sem eiga tvær, 3 og 5 ára, hálfsænskar dætur. Boðið var því rúmlega hálfskandinavískt og sveif ilmandi Kattholtsbragur yfir því öllu. Þetta eru nágrannar okkar og getur Elín Katla ekki beðið eftir að hitta stelpurnar aftur. Það verður vonandi tækifæri fljótlega. Sunnudagurinn hefur svo farið í sveitasælu inni í skógi. Ekki einu sinni einn og einn snákur getur skemmt fyrir þeirri skemmtun. Í öðrum fréttum er það svo helzt að Guyanabúar eru farnir að kunna enn betur við okkur Íslendingana. Það hefur komið í ljós að við eigum heilmikið sameiginlegt. Löndin sitja til dæmis hönd í hönd á nýjum lista the Economist yfir þau lönd í heiminum sem hafa mestan viðskiptahalla. Hérlendir áttu reyndar bágt með að trúa þvi í fyrstu hversu mikið þróunarland Ísland er, en eftir að við skýrðum út fyrir þeim að á Íslandi þykir bárujárn einnig úrvalz byggingarefni og þar telji fólk líka að heimsmeistarakeppni í íþrótt sem engin hefur áhuga á komi ,landi á kortið‘, þá féllust allir í faðma.
Being Icelandic in Guyana is a piece of cake. These two nations are practically the same. Just ask the Economist (the magasine - it's not a new pet name for Regina). These two countries sit side by side like some old couple on its newest list over Current-Account Balance Deficit. The natives here have needed some persuasion in order to buy the development status of our country, but we needed only few examples: in both countries corrugated iron is common building material, both nations love obscure sports, traffic laws are merely hypothetical, no one seems to know how much power the constitution gives the president, beauty pageants are taken seriously, and the same few faces seem to appear on every television show as well as in every paper. Fortunately, we were invited to a delightful lunch on Saturday to a Swedish/German family. For a couple of hours we could pretend to be part of old Europe.
Það hefur heldur betur komið á daginn sem strákarnir okkar í handboltalandsliðinu sungu hérna um árið: það er allt að verða vitlaust. Og fátt er vitlausara en ástandið suma daga í Guyana. Herinn veit til dæmis ekki núna hvar hann lagði frá sér vopnabúrið sitt. Allir úti að leita. Nema við. Höfum engan tíma fyrir svoleiðis. Svo erum við öll hálf rugluð af þreytu. Elín Katla telur sig nefnilega vera orðna fullorðna og neitar að taka eftirmiðdagslúr (og vill helst vakna upp fyrir allar aldir að auki). Svoleiðis er bara fyrir börn samkvæmt henni. Og svo er hún á fullu í öllu því sem börn gera ekki. Hún framleiddi til dæmis, leikstýrði og var aðalkroppurinn í líkamsræktarvídeói síðastliðinn laugardagsmorgun á jógadýnu móður sinnar. Fór svo ein í klippingu og samkvæmt móður hennar, sem var stödd annars staðar á stofunni á sama tíma, laug hún klipparann fulla um fjölskylduna sína. Þóttist eiga bæði lítinn bróður og systur. Svo hangir hún á kaffihúsinu öll hádegi. Orðin helsti stammkúnninn. Eigandinn er farin að hrópa ,Elin!‘ í hvert sinn sem hún kemur inn. Það er helst í dýragarðinum sem hún breytist í barn aftur. En það gera foreldrarnir svo sem líka. Að minnsta kosti pissuðum við öll á okkur þegar villtir apar voru búnir að æsa upp stóru kattardýrin svo mikið á sunnudaginn að þau stukku á og klifruðu upp hæsnanetið sem á að halda þeim. Það er ekki eins og herinn gæti skotið þau ef þau slyppu. Ekki fyrr en hann finnur byssurnar sínar aftur.
Plants do grow fast in the heat and the humidity of South-America. In fact, so do children. Peace and order seems to be the only thing never being able to stick out of the mud around here. Elin Katla is a living example of these growing conditions. Right now she is busy pretending to be an advertisement for independence and pre-adulthood. Even claims she doesn’t need an afternoon nap any more. And she has adopted a lifestyle that could be taken straight from the pages of Glamour Magazine. No one in the household takes the morning exercises more seriously than she does, and on Saturday she did not need the presence of a mom while she went to the hairdresser (her mother, nevertheless, sat close by and listened intensely as her daughter chatted away with the women cutting her hair, telling her she had a litle brother and a litle syster!). Elin Katla also thinks that staying in is sooooo out. Lunch at a café seems to be one of life’s essentialities according to her (and the owner of the café agrees as far as Elin Katla is concerned). Fortunately, the zoo still brings out the child in her. In fact, it brings out the child in all of us. Particularly when the big cats get excited about the wild-pray that sometimes wanders through the zoo looking for food. Acting as an adult was the last thing on our mind when a mountain lion decides to climb the fence separating it from the lunch outside the cage last Sunday.
Merkilegur sunnudagur. Okkur var boðið í fyrsta alvöru ,útlendingaboðið‘ hérna í gærmorgun. Sænsk hjón ætluðu að hóa saman nokkrum vel völdum erindrekafjölskyldum í hádegisboð. Henry og Elín Katla tóku þessu mjög alvarlega og undirbjuggu sig af kostgæfni. Hún setti saman mögulegan matseðil í huganum og fór í sinn besta kjól á meðan hann fór yfir krikettreglurnar í huganum og kallaði alla ,old chap‘ í nokkra daga á undan. En því miður varð ekkert af boðinu vegna vírusssýkingar húsfreyjunnar. Ekkert annað að gera en að bruna inn í frumskóg þar sem nokkrir framkvæmdamenn hafa stíflað læk til þess að fólk geti baðað sig og buslað. Fyrir ykkur sem hafið ekki komið inn í Amazon frumskóginn þá er vatnið hérna alveg eins og Diet kók á litinn vegna lífrænu og því sérlega spennandi að dýfa sér út í. Elín Katla virðist enn hafa skartað sínu fegursta, þrátt fyrir afboðið því hún var ekki lengi að krækja sér í franskan kærasta þarna við sprænuna. Sá kauði gengur reyndar í sama skóla og hún, en hún hefur hingað til tekið ítalska bekkjafélagann fram yfir þennan. En eitthvað breyttist þarna á bakkanum. Núna segir hún bara ,strákurinn minn‘ þegar hún vísar í hann. Þetta er náttúrlega ógurlega klisjukennt allt saman að ljóshærða íslenska stúlkan skuli vera að spögglera í Ítölum og Frökkum sitt á hvað, en faðir hennar sér þann ljósa punkt í þessu öllu saman að hún verður búinn að fá leið á þessu þegar hún kemst á unglingsár.
This weekend offered us an unexpected opportunity for a lazy Sunday afternoon. Planned brunch with fellow expats fell through, which was quite unfortunate as Henry had been practicing calling everyone ‘old chap’ as well as brushing up his cricket knowledge. Hence, there was nothing else to do but driving into the jungle in order to swim and have some quiet. Elin Katla had the time of her life running after – and being chased as well of course – a French boy she goes to school with. Until now she has been more interested in the Italian boy, but he now faces stiff competition. This is of course one big cliché. The blond Icelandic girl all confused because of the Mediterranean boys. Well, her father doesn’t mind. He is just hoping that the novelty of it all will wear off well before adolescence.
Tíminn líður greinilega ekkert hægar þegar fólk býr fyrir neðan sjávarmál. Núna eru Bandaríkin eins og fjólublátt ljós við barinn í minningunni. Elín Katla er farin að sýna gamla takta í karabískunni. Er m.a.s. farin að syngja ABCD undurfallega á ensku, nema hvað textinn hefur eitthvað skolast til og því syngur hún ,,ABCD .Yvette’ G”. (Yvette er heimilishjálpin okkar eins og þið munið) Þó hreimurinn sé óðum að koma þá er orðaforðinn fastur í sömu skorðum. Hún sér ekki nokkra ástæðu til þess að læra ný orð yfir hlutina þegar hún getur bætt ,y’ og ,ies‘ aftan við flest orð og fengið út eitthvað sem hljómar eins og enska. ,Stelpies‘, ,komy‘ og ,meiry‘ er það sem krakkar og kennarar í skólanum verða að venjast. Foreldrarnir hafa reyndar lítinn tíma til þess að sinna málþroskanum. Þau ákváðu að nýta sér þá staðreynd að svefnherbergi þeirra er stærra en flestar íbúðir sem þau hafa búið í og breyttu því herberginu til þess að fá æfingaaðstöðu. Vopnuð nýjum Nike jógadýnum frá Flórída byrja þau svo morgnana á því að heilsa sólinni á austurlenskan máta (þ.e. asískan máta – ekki þann sem fólk notar í Fjarðabyggð). Þau hafa a.m.k. hafið eina sólarupprás þannig og ætla að bæta annarri við um leið og hnéið hans Henrys hrekkur í lið aftur.
Elin Katla has somehow, despite young age, managed to create a new language. Instead of bothering to learn English nouns and verbs, and indeed adverbs, she simply fixes English sounding endings to the Icelandic words she already knows. Not all is lost though. She shows some progress in learning the nursery rhymes. For example, she now sings ABCD quite beautifully apart from the fact that she sings: ABCD ‘Yvette’ G... (Yvette being our loyal nanny) The parents are not bothered. They are busy finding inner pace and harmony, as well as getting some feeling back in the left leg since the first session, on the Paltrowesque yoga mats they bought in the States.
