Helgin í myndum

Með brúðhjónunum hamingjusömu

Elín Katla heilsar upp á uppáhalds guðin sín

Þriggja ára afmæli bekkjarsystur

Vaskir lesendur þessa bloggs muna kannski eftir umkvörtunum fjölskyldunnar yfir raka og raunum rigningartímabilsins. Annað virðist vera hafið og er hávaðinn þegar regnið bylur á öllum bárujárnsþökunum þvílíkur að fólk heyrir varla sjálf sig hugsa. Dýralífið sem leitar skjóls innan dyra er einnig mætt – og farið, ef meindýraeyðirinn hefur unnið vinnuna sína í morgun. Það stefnir i að Elín Katla verði ekki fram yfir hádegi í skólanum eftir allt saman. Foreldrarnir eru ekki of ánægðir með hvernig er haft ofan af fyrir krökkunum og raunar einnig hvernig þau dunda sér sjálf. Að minnsta kosti var takmörkuð ánægja með glóðuraugað sem hún kom með heim úr skólanum í gær. En skólinn sjálfur fyrir hádegi er góður. Foreldrarnir voru kallaðir á fund í vikunni og fengu ekkert nema góðar fréttir af framgöngu Elínar Kötlu. Á meðan Regína dreyfði athygli kennarans kíkti Henry í kladdann og komst að því að einkunnir Elínar Kötlu voru til fyrirmyndar þegar þær eru bornar saman við aðra nemendur. Það er engin skandínavísk lína í einkunnagjöf á leikskólastigi hér. Hver og einn fær það sem hann/hún á skilið. Í tilefni þess að Henry sendi loksins uppkast að ritgerðinni sinni frá sér í gær ákvað hann að taka sér frí frá önnum eftir hádegi til þess að sinna dóttur sinni. Henni leist vel á það með því skilyrði að hann ,,hætti að segja svona brandara“, eins og hún orðaði það. Það verður hins vegar kannski hægt að segja einhverja brandara eftir dagskrána framundan. Sænskt bíó í kvöld, Regina að halda fyrirlestur á karabískum Rótarýfundi á morgun og svo þriggja daga hindúbrúðkaup um helgina ásamt einu þriggja ára afmæli. Namaste!


Man, it is raining. A new season is upon us. And of course we needed an exterminator do get rid of some of the fauna that took shelter in our house. We can only pray that the new house will be more fortificatious in keeping unwanted animals at bay. It is particularly important, as it seems that Elin Katla is not going to stay in the school in the afternoon after all, and will thus be using the house quite more than originally planned. At least there is little happiness in the Henrysson household with the black eye she is sporting these days after a ‘fun’ filled afternoon in the school. Well, perhaps the colours in it will fit the outfit she is going to wear to the three day Hindu wedding we are going to attend over the weekend. But first there is the small matter of a Swedish film festival, a birthday party and a Pan-Caribbean Rotary meeting various family members have to attend to.

Við getum nú sagt eins og hún Dóra landkönnuður segir alltaf: ,,We did it“. Jú, við höfum loksins – eftir mikið japl – skrifað undir samning að nýju húsi. Þetta hús hefur þrennt sér til ágætis: það eru kókoshnetupálmar í garðinum, það er númer 13 og það þarf ekki einu sinni götunafn. Heimilisfangið er bara Bel Air Springs. Þetta er sem sagt Lindahverfi Georgetown. Föðursystir Elínar Kötlu verður nú varla hrifin, en þetta hverfi er eitt fárra í borginni þar sem kusur eru með öllu bannaðar. Í öðrum fréttum er það helst að Elín Katla er farin að vera til 3 í skólanum. Hún er hæst ánægð enda þýðir það auka nestistíma. Hún er líka svo sem hætt að búast við mat heima. Við fórum í tvö matarboð um helgina og út í sveit á sunnudaginn. Það mun kannski eitthvað breytast með nýju húsi. Húsið er sérhannað til þess að vera vettvangur góðra matarboða.

We can now finally join Dora the Explorer in exclaiming: ‘We did it.’ The house is finally ours – well, we shall be the tenants. We signed the agreement today, which means that Henry’s body will join his soul at the 5th of May. The house is in Bel Air Springs and does actually have quite a decent air quality as it is located pretty close to the sea. We have some view from our balcony, a constant breeze and garden full of Coconut Palms.

Gleðilega páska! Tilvera okkar hér verður sífellt fjarstæðukenndari. Stundum vitum við einfaldlega ekki hvort okkur sé að dreyma. Páskahelgin hefur verið ein sú alfurðulegasta. Fyrst komumst við að því að Elín Katla er sérfræðingur í að fljúga flugdrekum. Það hefur reyndar komið sér vel því hérna snúast páskarnir svo til eingöngu um svoleiðis dreka. Súkkulaðieggjaát þekkist ekki. Ennþá furðulegra var þó að sú eina hefð sem við héldum í, eggjaslagur, endaði með sigri Regínu. Það hefur aldrei gerst áður. Endaleysan tók einnig sérstaka beygju þegar okkur var tilkynnt að hús sem við höfum mikinn áhuga á og héldum að væri runnið okkur úr greipum stefnir í að standa okkur til boða eftir allt saman. Húsamiðlarinn sem við erum í sambandi við gat sannfært leigusalann um að Henry væri fluttur inn í húsið í anda og að það væri grafalvarlegt mál ef líkaminn fylgdi ekki fast á eftir. Miðlarinn trúir á svokallaða guðspekilega alheimshagfræði og virðist vegna misskilnings halda að Henry sé að ljúka doktorsprófi í þeim fræðum. (Hann hefur líklega einnig talið að líkamlegt ástand Henrys benti ekki til þess að hann sálin dveldi löngum stundum þar inni.) Til þess að toppa allt saman urðum við svo vitni að því þar sem við vorum í síðdegissundi að leðurblaka á engisprettuveiðum steyptist í laugina og drukknaði næstum því. Hún hefði líklega drukknað á endanum ef skaðræðisfugl hefði ekki stungið sér á hana og haft með upp í tré sem kvöldmat. Að lokum verðum við svo að nefna nokkuð svo fáránlegt að það er varla hægt að blogga það. Helsta blað landsins hefur gefið það út að foreldrar Elínar Kötlu – nýjustu meðlimirnir í félagslífi borgarinnar – séu (ásamt félögum sínum) B-lista fólk sem séu líkleg til að mæta á opnun umslags þegar ókeypis drykkir eru í boði. Það er engin furða að við hlökkum öll til þess að fara að sofa á kvöldin til þess að komast í öryggi draumalandsins.


Happy Easter! Well, well, somewhat amazingly our new approach to the social life in Georgetown has been branded a flop by the largest newspaper in town. ‘A decidedly B list crowd of hard core expats who would come to the opening of an envelope as long as there are free drinks involved’ was the verdict of a recent event we attended. However, this is indeed a time of amazing and improbable events. It seems that we shall get a house we have been courting for few days (and been turned down), only because the agent has convinced the owner that Henry has already moved into the house in spirit. The agent, an ardent believer of so-called ‘cosmic economics’, goes around town telling everyone that it would be a terrifying result if Henry’s body would not
follow. Thankfully, we have been able to prove that our feet are firmly on the ground by taking part in the kite-flying extravaganza that is the Guyanese Easter.

Félagslíf okkar í Georgetown er heldur betur orðið líflegt, svo líflegt reyndar að Elín Katla er að verða nokkuð vön því að Yvette passi hana á kvöldin. Hún var a.m.k. fljótari að venjast því heldur en foreldrarnir hennar. Sem ættu kannski fremur að fá gesti til sín þangað til þau læra að lenda ekki í útistöðum við lögregluna í borginni (það átti að færa Henry á lögreglustöð í gærkvöldi fyrir að hafa haldið að í glæpasnúðaborg væru bílastæðamál ekki forgangsmál lögreglunnar). Við vorum reyndar farin að hafa augastað á húsi sem hefði heldur betur nýst okkur í gestgjafahlutverkið, mumblerað að því er virtist af búningahönnuði ICY-hópsins, en eitt sendiráðið virðist hafa gripið það fyrir framan nefið á okkur. Við getum víst ekki keppt við svoleiðis batterí og þeirra fjárhagslega fínerí. Annars er Elín Katla komin í páskafrí eftir að hafa lokið fyrstu önninni sinni í skólanum. Hún fékk m.a.s. einkunnablað í tilefni þess – ekkert nema ,A‘ í öllum fögum (að vísu fyrir utan ,M‘-ið að taka fyrirmælum). Í tilefni páskafrísins ætluðu foreldrarnir á Pálmasunnudaginn að keyra með Elínu Kötlu út í sveit til þess fræða hana um pálmatré, en við virðumst hafa farið of langt og enduðum í vitlausri biblíusögu – syndaflóðinu. Það er víst ekki hægt að treysta á brakandi þurrk í regnskógum. Ekkert frekar en í félagslífi Georgetown.

We are quite getting into the social life of Georgetown. The parents, that is, Elin Katla is just getting used to the nanny putting her to bed. Well, perhaps there is no point in her getting used to it as her parents may not be ready to hit town. Henry needs at least to learn to appreciate that the police is also interested in parking offences despite the rise in more serious crimes. We were actually looking forward to entertain at home in a house we looked at last week (a house that puts a new meaning in the term ‘fully furnished’ – think baroque/Indian/eighties!), but it seems that representatives of a better sponsored diplomacy will get it in the end. In other news, Elin Katla is on an Easter vacation after finishing her first term at the School of the Nations cum laude. Her parents attempted to still further her education by taking her visiting some palms on Palm Sunday, although we unfortunately took a wrong turn and ended up in different story in the Bible – the Flood. Here is rainforest for you; as wet as the social life in Georgetown.

Vorið er komið og grundirnar gróa í Guyana sem aldrei fyrr. Mótmælendurnar eru komnar aftur eftir vetursetu og halda nú til fyrir utan skrifstofur SÞ. Þær vilja víst kostningar eftir sínu höfði. Ennþá hafa þær samt ekki tekið spennuna út á bílnum okkar sem stendur yfirleitt í miðri þvögunni. Já, og svo spranga hér páskahérar um héruð. Elín Katla fékk þann heiður í skólanum sínum í morgun að leika litla og sofandi páskakanínu. Var gerður góður rómur að leik hennar, þó handritið væri heldur þunnt. Og í tilefni vorsins skartaði hún forláta blómahatti í dag sem móðir hennar hefur haft nokkrar andvökunætur yfir.






Elin Katla must be up for the Oscars this year after terrific performance as an Easter Bunny at school festival this morning. Her mother is also putting up quite a performance keeping a straight face, as protesters keep gathering in front of the UN hq in Georgetown demanding one thing or another regarding the coming elections.

Einhverjir fastalesarar þessa bloggs (4000 heimsóknir – jibbíí) hafa haft orð á því að efni rati hingað inn í sífellt síðbúnari skömmtum. Það er líklega töluvert til í því. Hér er rútínan orðin þvílík að íbúar borgarinnar geta farið að stilla klukkur sínar eftir ferðum okkar. Við erum nokkurn veginn á sama bletti á sama tíma á milli vikna. En nú fer kannski að draga til tíðinda. Öryggisfulltrúi Sameinuðu Þjóðanna sem var virkjaður hingað beint frá höfuðstöðvunum (svipaður snúður og Nick Nolte lék í Hotel Rwanda fyrir þá sem hafa séð hana) hefur gefið það út að virkið sem við höfum kallað heimili okkar undanfarna mánuði virki ekki sem slíkt. Við erum því enn komin af stað í húsnæðisleit. Reyndar erum við með hálfgerðan bömmer fyrir hönd húsleigjanda okkar, enda hann önnum kafinn við að framleiða hina gvæönsku og bollywoodstíleseruðu Með allt á hreinu. En hvað um það – við munum að minnsta kosti afþakka gott boð um að leika hvíta fólkið í henni! Og kannski er hann þegar kominn með nýjan mögulegan leigjanda. Elín Katla hefur altént gefið það út nokkrum sinnum að kvöldi til að það sé einhver kona alltaf að skoða eldhúsið og stofuna. Líklega er þó sú kona þegar búin að fullnýta sinn tíma í húsinu þar sem við höfum ekki rekist á hana þrátt fyrir mikla leit og þrátt fyrir að allt sé læst í bak og fyrir.

What do you know? As soon as we thought we had finally mastered a decent routine in our life here in Guyana, everything goes belly up. It turns out that the forte of Fort Henrysson is definitely not the fortification business. Apparently we aren’t sufficiently safe here (according to a UN ballyhoo specialist (think of Nick Nolte in Hotel Rwanda) who is monitoring the situation here), which is quite unfortunate, as we do not feel particularly safe either among the sharks of the House Hunting business in Guyana. We might even loose our parts as ‘the white and smiling people at the back’ in the Caribbean Bollywood film our good landlord is producing. Still, he can’t complain too much. According to Elin Katla, the house already has a new inhabitant. Every time she is up after dark she sees a lady walking around the kitchen and the living room. The parents have hitherto failed to notice this lady as well despite frantic efforts to locate her. Either it is true that the house is useless in keeping people from walking in and out without us noticing, or this lady has a better claim to the building. She is in any case welcome to it when we are gone.