Til hamingju með afmælið Guyana! Eitt stórafmælið búið hjá okkur þegar annað tekur við. Í dag er haldið upp á fjörtíu ára afmæli sjálfstæðs Guyana. Að vísu lyfta menn bara glösum til hálfs. Fáir eru í skapi til þess að fagna of mikið eins og ástandið er hérna. Það er reyndar voðalega erfitt að lýsa þessu ástandi vel. Kannski er best að lýsa því þannig að þetta þjóðfélag minni mest á slæmt raunveruleikasjónvarp. Þið vitið: hrúgu af fólki sem er augljóst að muni ekki koma saman er samt sem áður komið fyrir saman á þrúgandi stað og svo er beðið eftir því að allt verði vitlaust. Og allir skemmta sér og græða nema þeir sem eru innilokaðir saman. Flesta af þeim dreymir um að vera kosnir út sem fyrst. Við verðum þó að passa okkur að tala ekki of létt um þetta. Guyana hefur svo sem ekki átt séns hingað til. Landið er búið að vera fast í fórnarlambshlutverkinu. Fyrst var það nýlendutíminn sem gerði sitt besta til þess að skapa ömurlegt þjóðfélag. Síðan sá Kaldastríðið til þess að þjóðin gat ekki náð sér á strik eftir að hún öðlaðist sjálfstæði. Nú síðast hefur alþjóðavæðingin gert sitt til þess að skilja eftir sviðna jörð. Lítt þróaðar þjóðir eins og þessi verða fyrst og fremst vör við hana þannig að hæft fólk hverfur úr landi og eftirlit með eiturlyfjum, vopnum og mannsali hrynur. Það má vel vera að sum þróunarlönd hafi farið vel út úr meiri alþjóðavæðingu, en það eru fyrst og fremst lönd sem eru annað hvort þegar stjórnað með stuðningi glæpafélaga eða eru svo mikil lögregluríki fyrir, að fólk er tekið af lífi fyrir að henda tyggjói á gangstéttina. En svona á kannski ekki að tala á sjálfan afmælisdaginn. Sérstaklega ekki þegar landið hefur verið, ásamt öðrum karabískum þjóðum, á fljúgandi siglingu í krikketinu undanfarna viku.


Happy birthday Guyana! As soon as one birthday is out of the picture, another arrives. Guyana is celebrating 40 years of independence today. ‘Celebrating’ is perhaps an overstatement. ‘Pondering’ is perhaps a more accurate term. Unfortunately, there is not much to celebrate as the situation is today. This country, on a bad day, reminds us of a bad version of ‘I’m a celebrity – get me out of here’ and ‘Big brother’. People that are never going to get along are placed in a claustrophobic and sticky environment until all hell is loose. And similarly, the producers are laughing all the way to the bank. Perhaps poor Guyana never has had a chance. The ‘CCG-Syndrome’ is nowhere stronger (no, we’re not referring to the Rolling Stones’ songbook). The first C, Colonialism, made sure nothing was normal with the structure of the society. Then the second C, the Cold War, ruined any chances that an independent nation could experience proper independence and develop according to such experiences. Lastly, Globalisation has ravaged what has despite of all this, managed to grow. Countries like Guyana thus never witness the benefits of globalisation. The only thing they experience is the emigration of the most promising people, free flow of drugs’n’guns and trafficking of people. Soon, Guyana shall probably witness greater exploitation of natural resources. Until then, a small toast should be in order. We’ll always have the good game of cricket.

Afmæli lokið

Við hefðum átt að gera aðeins meira úr lengdinni á brúðkaupum hindúa. Það virðist sem afmæli dóttur okkar taki síst skemmri tíma. Í gær var síðasti dagurinn í formlegum hátíðarhöldum. Dagurinn í dag hefur svo farið í áfallahjálp fyrir Henry og magaverk fyrir Elínu Kötlu. Hún var reyndar heldur vantrúuð að gærdagurinn væri almennilegur kökudagur, enda bólaði ekkert á humri og sushi í hádegismatnum eins og í Flórída. Hún tók þó fljótt gleði sína þegar hingað inn flykktist fólk með pakka og læti. Fjörið varð svo mikið hjá fjölþjóðlegu ungu kynslóðinni að a.m.k. tvær nagdýrafjölskyldur fluttu úr þvottahúsinu. Sem betur fer fluttu ekki allar. Einhver varð að hreinsa mylsnuna upp úr gólfinu.


We thought that a Hindu wedding exhibited excess in celebrations. Well, yesterday was the sixth day of celebrations honouring Elin Katla’s third birthday. Excess? Probably. Anyway, Regina got the opportunity to bake another Dora the Explorer cake in order to rush sugar into the blood of Elin Katla’s international crowd of friends. Our new house fortunately managed to survive the assault that followed, although Henry’s nerves gave up somewhere near the end.

Þetta blogg átti að birtast í gær/This blogg was posted yesterday!

Þriggja ára prinsessa með 'Dóru' köku upp á enni
The three year old princess with 'Dora the Explorer' leftovers all over


















Jibbi svooo margir pakkar - SOOO many presents
Á ströndinni í Flórída - The beach in Florida

Nýja stofan - The new living room



Gamla stofan - Old living room

Talnaglöggir lesendur hafa tekið eftir því að langt er síðan síðasta blogg ratið á síðuna. Ennþá talnaglöggari lesendur hafa svo væntanlega tekið eftir því Elín Katla fagnaði þriggja ára afmæli sínu í dag. Hún þakkar kærlega fyrir kveðjurnar sem hafa borist frá Svíþjóð, Spáni, Englandi, Bandaríkjunum og svo auðvitað Íslandi.
Helstu fréttirnar frá því við skrifuðum síðast hljóta að vera flutningur fjölskyldunnar. Sjálf framkvæmdin fór vel, en þó hefur þetta allt gerst á karabískum hraða. Húsgögn hafa verið að týnast inn, klósett að hrökkva í gang og kakkalakkar (eða ,,naglalakkar" eins og Elín Katla kallar þá) kvatt með tárin í augunum. Húsið er í alla staði ágætt og þvílíkur munur að hafa svalir með útsýni út á hafið brúna hafið. Þar sannast hið fornkveðna: hafið svalir, þá svalar hafið.
Í tilefni vorsins þá smelltum við okkur til Flórída yfir helgina til þess að njóta þess besta í veðri, mat, bílum, drykk og dekri. Í Bjarnahúsi má ekki svindla í spilum en þar er svindlað á afmælisdögum og því var svindlað og haldið upp á afmæli Elínar Kötlu með pökkum, prakt og Dóruköku. Í morgun mætti hún svo í skólann öll uppveðruð yfir Flórídaferðinni og aldursstiginu og fór að ráði Kalla á Þakinu og mætti með fleiri kökur en kerti handa krökkunum.

Happy Birthday Elin Katla! Thanks for the greetings everyone! Although the last couple of weeks have not been a constant celebration of her advancement in age, it has been pretty close. First of all, we managed to move into the new and excellent house. It is just a shame that most of the stuff needed in a home has been showing up pretty late. We have, however, been more successful in shoving the stuff that should not be in a house out. Our main security worry now is not to be hit by a coconut in the garden. Then we tripped to Florida over the weekend enjoying all the best the US of A has to offer. And of course we celebrated Elin Katla’s birthday with her grandparents despite what the calendar told us. A big Dora the Explorer home made cake made the day special enough for everyone. Elin Katla then decided to go for the muffins this morning when she was back to school. Apparently, the other kids were ecstatic.