Stóra kókoshnetumálinu er hvergi nærri lokið. Undanfarna daga hefur Henry reynt að fá náttúrufræðinga til þess að staðfesta tilgátu hans um að tveir risavaxnir froskar sem hafa hertekið garðinn okkar séu sökudólgarnir í hvarfinu, en án árangurs. En hvað vita náttúrfræðingar svo sem. Henry og Regínu farnaðist til dæmis ágætlega í Georgetownútgáfunni af pöbbaspurningakeppninni Drekktu betur nú í vikunni án þeirra. Skemmtilegast fannst okkur að eitt svarið í keppninni var ‘Ísland’. Foreldrarnir á heimilinu eru þó ekki úti öll kvöld, enda eru þau að notfæra sér fásinnið í að sjá loksins fyrstu seríuna af 24. Það næst þó ekki að klára alla seríuna á næstu dögum því næstu diskar inn á heimilið hljóta að verða sjóræningjamyndir. Við erum á leið í karabíska hafið um miðjan ágúst (sjá meðfylgjandi mynd af hótelinu). Stefnan hefur verð tekin hart á stjórnborða og sem leið liggur til Martinique, fyrst og fremst því nafnið fellur svo ljómandi vel inn í lagið sem fjölskyldan syngur svo gjarnan á ferðalögum, þ.e. nunnuslagarann góðkunna ‘Dominique’.

The solvability of the mysterious case of our garden’s coconut disappearance has turned out quite elusive. Guyanese ranologists have ruled out the possibility that two giant frogs, which have hijacked our garden, can be to blame. Henry and Regina have been all around town in search of the answer. The search even took them to the local pub-quiz where, unfortunately, there was no question on giant coconut-eating reptiles. There was a question on Iceland though. However, in the end our erudition about Icelandic seismic qualities was not enough to secure the top spot. Regina failed to recognize Paris Hilton’s new song at a pivotal moment. Well, Henry and Regina will have plenty of time to argue about Regina’s musical erudition on Martinique in August (see the picture of our hotel).

Jæja, þá hefur forsetinn loksins tilkynnt um kostningadag – 28. ágúst. Það ætti að verða áhugavert. Forsetinn hefur a.m.k. byrjað að herða á virðingu embættisins. Regína var t.a.m. meinaður aðgangur að skrifstofu hans síðastliðinn föstudag fyrir óformlegan klæðaburð. Og við sem héldum að diplómatar kæmust upp með allt. Ennþá komast þeir og aðrir vel valdir útlendingar þó upp með ýmislegt. Félagslífið hér er með slíkum blóma að helgin dugir vart til. Kostningarnar munu síðan varla duga til að drepa það niður. Það þarf alltaf einhver að sitja upp á þaki og spila og syngja þegar borgir brenna. Svo eru áhyggjur af kostningunum kannski óþarfar hvort eð er. Hver veit nema fólk muni sýna meiri föðurlandsást en að setja hér allt á kúpuna. Elín Katla gengur á undan með góðu fordæmi. Þrátt fyrir að aðeins sé vika síðan hún kom hingað frá Íslandi þá svarar hún öllum að hún sé frá Guyana þegar hún er spurð frá hvaða landi hún er.

Finally we’ve a date for the elections in Guyana. 28th of August. The president has already started to beef up the kudos of his office. Regina was for example refused entry on Friday for wearing a, admittedly a non-heavy metal, T-shirt. Go figure. Anyway, there were plenty of opportunities to wear all kinds of alphabetical shirts during all the social events of the weekend. The expats are not letting unsure security situation disturbing the good game of croquette. And perhaps the Guyanese population will pick up some of Elin Katla’s newly discovered patriotism for Guyana (she tells everyone that she is from ‘Guyana man’) and everything will turn out nice and peacefully. Perhaps the president will invite her for a visit to his offices? First we need to find a fitting suit.

Fjölskyldan er sameinuð að nýju, eftir að Henry og Elín Katla gerðu sitt besta til þess að þola hvort annað og BWIA flugfélagið í langan, langan tíma. En allt fór vel að lokum þrátt fyrir að 2/3 fjölskyldunnar væru með rasssæri, eyrun full af ryki og óglatt með nábít. Ferðin í heild sinni gerði hins vegar Elínu Kötlu ákaflega gott. Hún er mikil fjölskyldumanneskja og saknar þegar allra frændsystkina. Núna grípur hún oft í leikfangasímann sinn og spjallar lengi, lengi við alla á Íslandi. Henni tókst líka að gera allt það sem hún ætlaði sér í ferðinni. Hún lék við Cörlu stórvinkonu í London, fór í heita potta hjá öfum og ömmum og síðast en ekki síst þá skellti hún sér í útreiðartúr. Kannski ekki alveg heilan túr, en fyrir hana var það töluvert ævintýri. Og nú saknar hún Uglu hests mikið, mikið. Hér í Guyana gengur allt sinn vangang. Hæst ber Stóra kókoshnetumálið, en garðyrkjumaðurinn okkar heldur því fram að einhver sé að stela hnetum úr garðinum okkar. Í hópi grunaðra eru aðeins hann sjálfur, sláttumaðurinn og verðirnir okkar. Við leyfum tryggum lesendum að fylgjast með spennandi framhaldi þessa máls á næstu dögum. Þangað til verða Íslandsfararnir að venja sig aftur við lífið hér. Elín Katla verður að koma svitakirtlunum á æfingu svo þeir komist í æfingu og Henry þarf að hætta að láta sér bregða enda þótt menn vopnaðir sveðju ráðist að bílnum hans þegar hann bakkar frá húsinu. Einn slíkur lagðist á húddið í gær. Hann var víst bara að spyrja hvort okkur vantaði garðyrkjumann. Það er svo sem aldrei að vita. Niðurstaðan í Stóra kókoshnetumálinu er enn ekki fengin.



Finally the family is all together and fully functional again. Despite BWIA’s best efforts to disrupt such functionality Elin Katla and Henry managed to smell a Saturday night in Georgetown. However, the trip itself was well worth it. Elin Katla managed to do everything she planned to do: she and Carla gossiped away in London’s hippest places, she went horse back riding in Iceland and she checked out all the Jacuzzis her grandparents have at their disposal. Now everything is belle in Bel Air Springs. The most exciting thing around here is the disappearance of our garden’s coconuts. Our gardener is going nuts. He should be. Right now he is one of the suspects. Not that we care very much anyway. No one in the household had planned Bounty replica production in the coming weeks. Instead we are planning a new Caribbean adventure with more exciting palms and pirates than one finds in our garden.