Elsku Afi Bjarni til hamingju með afmælið!
Við verðum með ykkur í huganum nú um helgina. Ótrúlegt að hugsa til þess að það séu 9 ár síðan fjölskyldan lagði upp í Evrópureisuna góðu.

Enn hafa úrslit kosningana ekki verið tilkynnt formlega en augljóst er samkvæmt þeim tölum sem hafa verið birtar að ríkisstjórnin heldur velli. Menn eru núna eitthvað að kvarta yfir lélegri kosningaþátttöku - en hún er ríflega 70%! Allt er enn með ró og spekt og ekki við öðru að búast en svo haldi áfram úr því sem komið er. Stofufangelsi okkar ætti því að vera aflétt á morgun, en þangað til fær Henry að halda áfram að safna yfirvaraskeggi.

Þriðji í kosningum

Búið er að telja tæp helming atkvæða og samkvæmt þeim heldur ríkisstjórnin velli með hreinum meirihluta. Það er heldur meira fylgi en búist var við samkvæmt skoðanakönnunum. Allt hefur farið friðsamlega fram hingað til sem betur fer. Götur bæjarins voru nánast tómar bæði í gær og fyrradag og þeir örfáu búðareigendur sem þorðu að opna höfðu lítið að gera. Regína er ennþá heima þar sem endanleg kosningaúrslit liggja ekki enn fyrir og því er ekki hægt að útiloka að viðbrögð minnihlutans verði harkaleg. En allir vona að þessar kosningar haldi áfram að vera friðsamar - sem yrði þá í fyrst sinn.


3rd day of the elections

Just under half of the votes have been counted and the governing party seems to be gaining majority. So far everything has been very peaceful. The streets of Georgetown were virtually deserted all day yesterday - everyone opted for staying at home rather than risk being in a middle of a riot. Today the roads seem to be a bit busier. Regina is nevertheless still staying at home since the final results are not out yet and nobody knows how the opposition will react. We all hope for the best and that these elections will continue to be peaceful.

Í dag er komið að því. Kosningar eru nú að fara fram um allt Guyana – a.m.k. á þeim kjörstöðum þar sem menn mundu eftir að taka niður þvott, reka út búfénað og koma fyrir húsgögnum. Fram að þessu hefur allt gengið mjög sómasamlega. Regína mætti til vinnu í dag ásamt samstarfsfólki sínu, en fer ekki aftur fyrr en í fyrsta lagi á föstudag ef ástandið leyfir. Næstu dögum mun því fjölskyldan eyða innan lóðarmarka með eitt stykki uppblásna sundlaug sér til skemmtunar. Það ætti þó ekki að væsa um okkur. Við höfum byrgt upp og fyrir og erum við öllu búin. Að vísu skortir húsið okkar píanó sem hægt er draga fyrir dyr, en við munum hafa glóð í grillinu okkar á svölunum til þess að hella yfir þá pörupilta sem vilja koma þá leiðina. Mestu skiptir þó að við erum öll komin yfir sjokkið sem fylgdi því að Breski heimsveldisklúbburinn, sem hefur flutt inn fjölda eftirlitsmanna í tilefni dagsins, keypti upp allt tónik í bænum. Það má víst fá kíninskammtinn eftir öðrum leiðum, en ennþá kunnum við hvorki trix né annað mix til að hressa okkur við ef allt fer á skallann.

Finally, the elections are upon us. The citizens of the Republic of Guyana flock today to those polling stations that have been emptied of laundry and livestock in time. Regina went to her office this morning along with her UNDP co-workers. However, she will not return until Friday at the earliest if the situation is calm enough by then. The Henryssons will thus for the next few days watch the unfolding of events from within the gate of the Bel Air Spring mansion armed, mostly against boredom, with the new inflatable paddling-pool. We will be all right. Regina turned out to be quite a visionary on the provision front and the house is as safe as the coconut-shells that keep disappearing from our garden. Our only worry is the total lack of tonic-water the city has experienced. The Commonwealth has done a splendidly cheerful work in stocking up for all the election observers they have been flying in recently. However, wherefrom are we going to get our stiff upper-lip, as everything slides into chaos?

Martinique

Hugmyndin var góð. Hvers vegna ekki að fagna fimm ára brúðskaupsafmæli með því að svífa yfir Karabískahafið í lítilli skrúfuþotu með viðkomu á tveimur paradísareyjum til móts við blómaeyjuna Martinique þar sem ekkert bíður nema kampavín, humar og svalandi andvari? Vandamálið við svona hugmynd hér um slóðir er bara að hugmyndir fara furðulegar leiðir að raunveruleikanum. Föstudagurinn 11. ágúst fór því ekki alveg eins og lagt var af stað með. Þess í stað reyndu furðufuglarnir hjá LIAT flugfélaginu að gera sitt besta til þess að taka okkur á taugum með seinkunum og almennu rugli. Það var því þreytt fjölskylda sem kom til Martinique degi of seint eftir stutta næturdvöl með Tony Blair og fjölskyldu á eyju heilagrar Lúsíu. Sjálf dvölin á Martinique varð reyndar því áfallaminni. Hver veit nema það hafi einmitt verið um frí þar sem popparar á borð við Madonnu og Sting sungu um hérna um árið. Við vorum blessunarlega laus við aðgang að neti og sjónvarpi (Fransmenn eru svo stoltir af því að hafa, að eigin mati, fundið upp netið, að þeim finnst óþarfi að nota það!) og það voru aðeins frönsk vín, ferskur fiskur og flaujelsmjúkir kaffibollar sem endrum og sinnum drógu okkur frá tærasta og notalegasta sjó – og skuggsælustu strönd – sem við höfum séð síðan á Tobagó. Að vísu brá fjölskyldan sér í bíltúr einn daginn og siglingu annan, en það var bara til þess að njóta meira af sjó og sandi. Elín Katla sýndi mikil tilþrif við suðurodda eyjunnar sem skútukelling, enda orðin alvön að míga í saltan sjó. Hún stóð sig m.a.s. svo vel að brimsaltir og fúlfranskir duggararnir sem stýrðu fleyjinu fyrirgáfu foreldrum hennar að vera orðin svo ryðguð í frönskunni að þau mættu um borð á vitlausum degi. Einu vonbrigðin með ferðina voru að rekast hvorki á Gerard frönskukennara né Johnny Halliday (og ennþá höfum við ekki rekist á Billy Ocean í Karabíska hafinu). Það er þó ekki öll nótt úti enn. Báðir eru þeir áhugmenn um lýðræði, frelsi og bræðralag og gætu því dúkkað upp sem alþjóðlegir eftirlitsmenn við kostningarnar sem fara fram eftir viku hérna í Guyana. Og það mun víst ekki veita af að hafa sem flesta slíka til skiptana. Herinn hefur bara fundið einn fjórða af þeim byssum sem þeir týndu um daginn. Líklega hafa hvellirnir úr kampavínsflöskunum á Martinique verið ágæt æfing fyrir brölt næstu daga.

The Friday the 11th Henry and Regina celebrated their 5th wedding anniversary. How time flies. Taking their cue from the Blairs’ holiday-planning-handbook they thus spent most of the special day on Barbados and St. Lucia, while longing to be someplace else. It was Martinique that managed to elude us, courtesy of Liat – the Caribbean Airline, until early Saturday morning when the Henryssons finally arrived to the island of champagne and lobsters, barely in the mood for celebrations. But the fun we had. It must have been about holidaying in Martinique Madonna sang in one of her first singles. Everything turned out utterly splendid. Free from the nuisances of TV and the WWW, the family was in its most relaxing mood every night after some very decent dining experiences. Most days were spent on the shadiest and most charming of all possible beaches, apart from two days of sailing and driving. Elin Katla was quick to discover her maritime genes on a yacht, which took us around the southern tip of the island, as well as to discover an ancestral disposition towards French sailors. The crew even forgave her parents the rustiness of their French, as the family turned up on the yacht after confusing Wednesday and Friday. Hence, we have no regrets choosing Martinique, although it would have been awfully nice if we had bumped into Johnny Halliday while holidaying on a French territory. (And come to think of it: we’ve never met Billy Ocean in all our travel in the Caribbean!) All is not lost. Foreign luminaries are expected to come to Guyana next week to oversee the elections on the 28th. Perhaps Johnny will join the group. The more the merrier. In fact, it could come handy to have few to spare. While the army cannot locate some of its arsenal there is very little hope of peaceful elections. The popping of the champagne in Martinique may turn out to be a delightful practice for our sensitive ears in the coming couple of weeks.

Gleðilega verslunarmannahelgi og til hamingju með veiðina Anna Rósa og Kiddi og þið hin! Við hlökkum til að fá reyktan og grafinn lax um jólin
Við vildum benda ykkur á að við erum búin að setja inn fullt af myndum á myndasíðu - linkurinn er hér við hliðinni á undir ´more pictures´.

We have inserted more pictures - see the link on the left

Við skelltum okkur loksins í sveitina eftir langa fjarveru í gær. Ætluðum á sunnudag, en komumst ekki vegna rigningar. Óvæntur frídagur í gær reddaði málunum. Tilefnið var að halda upp á afnám þrælahalds. Regína tók tilefnið ekki alvarlegar en svo að hún lét drottninguna koma upp í sér og þrælaði nokkrum börnum út við að byggja handa sér kastala (sjá meðfylgjandi mynd). Börnin voru þó ekki hræddari við hana en svo að ávörpuðu hana alltaf ,,Yo, white girl!“ Maður getur bara ímyndað sér hvernig Beta myndi bregðast við því. Annars er það helst að frétta héðan að Elín Katla gerir sitt besta til þess að lifa af skólaleysið. Hver veit nema hún hefði þurft að vera lengur á Íslandi, t.d. með móðurafa sínum sem hún er farin að rugla saman við Bill Gates. Hún er alveg viss um að afi sinn sitji fyrir á forsíðu the Economist og skilur ekkert hvaða barn þetta er sem Bill/Bjarni heldur á. Henni finnst afi sinn alveg hafa getað setið fyrir með sig í fanginu. Elín Katla er líka á viðkvæmu stigi með tungumálin. Móðurmálið er ekki alveg komið, en samt er ætlast til þess að hún kunni annað. Til dæmis finnst henni eðlilegt að tala um að ,,krydda“ blýanta. Aumingja Yvette þarf því að þola setningar eins og ,,Yo, wanna krydd for me?“ á meðan trélit er stungið upp í nefið á henni. Þá er bara að vona að Elín Katla pikki ekki upp einhverja frönsku á Martinique.

Regina was living up to her most regal disposition yesterday when we went out of town to celebrate the Emancipation day. Soon she had enslaved some local kids to build her a castle (see the picture). Fortunately, they were not too terrified of the self-proclaimed monarch. ‘Yo, white girl’ soon replaced references to Her Majesty. One can only wonder how Elizabeth (i.e. the queen not our new cleaning lady) would answer. Probably with the usual ‘we are not amused’ proclamation. In other news, Elin Katla has started to confuse her grandfather with Bill Gates (i.e. their faces not their wallets). She is shocked at least that her grandfather did not pose with her on the cover of a new edition of the Economist. ‘Who is the child ‘”afi” is holding?’ she enquired about Bill trying to look his most philanthropic with a child in his arms.