Hún Yvette okkar er loksins búin að eiga tveim vikum eftir tímann – eða nánast tveim mánuðum miðað við hvað læknarnir sögðu við hana í júlí! En hún eignaðist yndislega 16 marka stelpu aðfaranótt sunnudags. Móður og barni heilsast ágætlega miðað við aðstæður.
Meðgangan gekk vel framanaf en er búin að vera vægast sagt dramatísk í lokin. Barnið var sitjandi og var því hætta á að hún þyrfti að fara í keisaraskurð. Það er meira en að segja það í landi eins og Guyana – Yvette þurfti t.d. sjálf að útvega blóð ef til þess kæmi. Henry reyndist vera í sama blóðflokki og hún og er því búin að vera í viðbragðsstöðu undanfarnar vikur með nálina hangandi úr handleggnum. En til þess kom ekki þar sem henni tókst að fæða sjálfri á endanum eftir að hafa verið með hríðar í um tvo sólarhringa.
Regína fór upp á spítala á laugardag til að færa henni vatn og eitthvað matarkyns þar sem hvorki verðandi né nýbakaðar mæður fá vott né þurrt á meðan þær eru þar. Þetta var vægast sagt erfitt að labba þarna inn og sjá aðbúnaðinn. Í einu stóru herbergi voru um 40-50 verðandi mæður allar komnar með hríðar og ýmist lágu eða stóðu bókstaflega út um allt. Það var samt sem áður einstaklega hljótt – miðað við fjöldann – og þær létu ekki mikið í sér heyra þótt maður sæi gretturnar koma og fara þegar hríðarnar dundu á. Um miðnætti var farið með Yvette inn í sjálft fæðingaherbergið og þar voru þær 32 mæður sem áttu þá um nóttina að rembast og komast í gegnum sjálfa fæðinguna – allar í einu herbergi. Ein ljósmóðir var til taks og hún kallaði sér til aðstoðar skúringakonu sem var í því að reyna að þrífa herbergið. Það mega engir feður, eða aðrir aðstandendur, vera vidstaddir sjálfa fæðinguna og því var þetta eins og Yvette orðaði það sjálf eins og að vera í ,,mad house“. Yvette var þó heppin því að hún hafði hitt nokkrum sinnum á meðgöngunni lækni sem vinnur á einkaspítala hér sem var tilbúinn að koma og aðstoða með fæðinguna ef hann hefði tíma – ef ske kynni að taka þyrfti barnið með svokölluðum bráðakeisara. Hann kom rétt áður en barnið kom í heiminn og hjálpaði því til sem betur fer.
Í gær fór Regína aftur á spítalann og nú á sængurkvennadeildina – þar sem aftur allar mæðurnar eru í einu herbergi en þar er svo þröngt um manninn að tvær mæður deila rúmi – sem eru minni en þau spítalarúm sem við eigum að venjast – og það eru auðvitað engar vöggur eða barnarúm. Börnin eru upp í – þannig að mæðurnar liggja á hlið á sitthvorum kantinum með börnin á milli. Það voru u.þ.b. fimmtíu mæður og fimmtíu lítil kríli í þessu herbergi í gær, þar sem eru engar viftur og varla nema 50 cm á milli rúma. Hitinn og barnagráturinn var því ansi yfirþyrmandi og rétt hægt að ímynda sér hvort mæðurnar geti eitthvað hvílst. Og við sem flúðum bresku spítalana af því að þeir voru ekki nógu hreinir og fínir þegar við áttum Elínu Kötlu!!!

Finally and fortunately, our dear dear Yvette gave birth to a beautiful baby girl this weekend. It would be too long a story to tell every detail about her ordeal (those interested can read about it in our forthcoming memoirs Two Years and not a Day Longer), but right now she is ‘resting’ at the public hospital among more then 50 mothers and their newborns in one room (sharing roughly 20 beds!). In the end it was a natural birth, although an acute Caesarean was always a possibility. Here in Guyana patients quite often have to supply blood for operations and thus Henry – Yvette’s match – had to be on standby the last days ready to donate. He will do it anyway as soon as possible. The low level of blood supplies in hospitals must be worth the risk of some poor soul receiving a dose of an Icelandic O positive and thus being at risk of loosing its rhythm and the ability to jump.

Hér gerist fátt markvert. Regína og Henry sinna skyldum sínum við að opna og loka prógrömmum og Elín Katla verður akademískari með hverjum deginum. Í raun og veru er öll fjölskyldan að bíða eftir því að halda heim á leið til Íslands í jólafrí. Elín Katla er reyndar orðin svo spennt að hún æfir jólalög í gríð og erg. Skemmtilegast finnst henni að láta taka í nefið og eru jafnvel ungar stúlkur sagðar taka í nefið ef það flýtir því að geta sagt ,,atsjú“. Síðustu tvær vikur hafa svo sem liðið töluvert hratt þar sem hér voru tveir SÞ starfsmenn frá höfuðstöðvunum í New York sem þurfti að hafa ofan af fyrir. Það var reyndar sjálfsagt mál enda eru þau frá Noregi og Danmörku og hafa innfæddir því getað fylgst forviða með norrænni samvinnu eins og hún gerist frísklegust hérna í hitabeltinu.

Nordic co-operation has been on the agenda the last couple of weeks, as visitors (a Dane and a Norwegian) from the UN headquarters have been here in the Guyana country office. As our life was becoming quite uneventful, their visit has been most welcome and refreshing. Work-wise, and school-wise in Elin Katla’s case, everything is on full throttle. Psychologically, however, the Henryssons are preparing to leave for X-mas. Elin Katla is already learning to sing the most common Icelandic Christmas songs and soon she will be informed of the existence of the Yuletide lads. Ho ho ho.

2% frá fiskabúri

Nú nálgast regntímabilið óðum og fyrstu droparnir farnir að falla á nóttunni. Hitinn og rakinn keppast um hvor sprengir mælinn okkar fyrr. Við eigum nefnilega forláta hitamæli sem við fengum að gjöf frá Bjarnahúsi í Flórída sem segir okkur rakaprósentuna líka. 98% er farið að sjást reglulega á mælinum. Það er aðeins tveimur prósentum frá því að lifa í fiskabúri. Elín Katla er líka að verða eitthvað slorleg eins og sést á meðfylgjandi mynd. En hún á sem betur fer góða daga inn á milli. Hún bauð til dæmis Lúkasi í rómantískan kvöldverð á svölunum um helgina og skartaði þá sínu fegursta. Foreldrarnir hennar verða að láta sér skrifstofurómansinn nægja. Sem er allt í lagi á meðan þau vinna bæði á sömu skrifstofunni. Henry verður þó að skreppa úr bænum öðru hvoru vegna vinnunar. Hann fór t.d. í gær í afskekkt indjánaþorp. Þó það hafi verið gaman að fóðra krókódílana með salthnetum á meðan bíllinn sat öðru hvoru fastur á kafi í vatni, þá þorir hann varla aftur ef leiðin blotnar meira.



Well, well, the rainy season is soon upon us. The first showers have already showed up during the last few nights. The humidity here in Georgetown sometimes reaches 98% - that is only 2% from living in a fish tank. We can already notice some rather fishy changes in Elin Katla. Still, she is not looking all too bad some of the time. Lukash was for example invited for a romantic dinner on the balcony over the weekend on which occasion there was nothing muggy about her appearance. Meanwhile, her parents try to keep their heads over water on all fronts. It is easy in the offices on the second floor, but somewhat harder doing fieldwork in the interior. Henry was rather happy to find out that reptiles have not mastered to open doors while visiting a remote indigenous mission on Sunday. Although it can be fun to feed them with peanuts while the vehicle is stuck in the water, the novelty in not long lived.

Okkur þykir það ákaflega leiðinlegt hvað bloggið er orðið dapurt hvað uppfærslur varðar. Svona er það bara þegar allt heimilið er á kafi í vinnu og hálf kvefað þess á milli. Helgarnar eru svo ekki til neins nema mæta þar sem við erum boðuð. Um síðustu helgi var fjáröflunarteboð í skólanum hennar Elínar Kötlu (þar hittum við skólastjórann í fyrsta skipti en hann dvaldist á Ísafirði fyrir 35 árum!), hallóvínpartý aldarinnar strax á eftir og fjáröflunarkvöldverður fyrir UNICEF um kvöldið. Á sunnudaginn var svo keyrt út á land þar sem Regína hélt ræðu við opnun á nýjum skólakrikettvelli. Síðdegis var okkur svo boðið í sund og bröns. Henry hafði sig ekki í blakið undir lok dagsins og fékk Regína því að smassa að vild gegn bandarísku sendiráðsstarfsmönnunum.
Hér fylgja a.m.k. nokkrar myndir úr amstri dagsins. Munið að við bætum alltaf öðru hvoru við myndum á myndasíðuna. Linkurinn er hérna til hægri. Ciao í bili.

As you all must be aware of, the West Indies lost to Australia in the Championship Trophy tournament in India on Sunday. Bad timing. Regina was just about to launch a new cricket pitch when the news struck Guyana. Well, this is the story of our life these days. The timing has to be perfect. Anyway, we are not bored while the social calender is full. In fact, we've been having quite a ball here recently. It is the blog, unfortunately, that suffers.