Rigningartíminn hefur verið heldur slappur í vætu talið og verið vel bærilegur síðan við komum til baka. Hitastigið hefur einnig verið ágætt og engum til vandræða. Nema þá að við séum öll orðin svona sjóuð í svitanum. Lítil væta gerði heldur betur vart við sig þegar Henry og Regína fóru á laugardaginn í indjánaþorp vel inni í landi að opna eitt af verkefnunum sem Henry vann við. Þegar Henry fór þangað í nóvember var þetta heljarinnar ævintýri enda vegslóðinn eins og árfarvegur mest af leiðinni og allt pikkfast. Nú var flennifæri og allt skrjáfaþurrt og keyrt eftir því. Regína var opinber fulltrúi Sameinuðu Þjóðanna við opnunina og hélt þar bæði erindi og tölu sem áttu töluvert erindi við viðstadda. Hún lét ekki þar við sitja heldur sló fyrsta krikkettboltann á vellinum (verkefnið fólst sumsé að stórbæta sportaðstöðu þorpsins) og var jafnvel gerður enn betri rómur að sveiflunni hennar. Elín Katla beið í bænum enda hálfuppgefin eftir erfiði vikunnar, en ekki leið síðdegi í vikunni þar sem henni var ekki boðið í heimsókn eða afmæli hjá vinum, eða þá að hún dró einhvern heim með sér.

Last Saturday Henry and Regina went to a launching of a project, one of which implementation Henry monitored before Christmas. This project is the enhancement of the playfield in a remote indigenous village. Regina was the there to give the official remarks on behalf of UNDP as well as to cut the ribbon. More importantly, she did the first batting in front of the new Pavilion. The chief of the village was adamant that he had never seen such a swing before. Meanwhile, Elin Katla’s social life is in a full swing as well. Play dates and birthday parties fill her calendar. As Yvette will soon come back from maternity leave, perhaps the Henryssons can keep Karen as Elin Katla’s secretary?

Við vorum ekki merkilega hress lengi. Auðvitað laumuðu hinar og þessar kvefpestir sér með í nasaholum fjölskyldunnar í gegnum tollinn - ef þær tóku þá ekki bara á móti okkur þar. Nú er sem sagt einn umgangur búinn hjá fjölskyldunni og flestir orðnir slegnir sem stál. Enda ekki seinna að vænna. Antiguaferð bíður handan við hornið og margt sem þarf að klára áður. Þangað til viljum við bara minna á myndasíðutengilinn hérna til hægri. Við slörkum nýjum myndum þangað inn öðru hvoru. Jólin voru til dæmis að detta inn.

The year 2007 does not seem to be going from strength to strength blogwise. Sorry, everyone. The Henryssons have all been trying to fend off various types of flu and cold since the arrival. Hence, all is quiet on the news front. Until new and exciting developments take place here in Georgetown one can always take a look at the picture gallery, where some new material has just been uploaded. The link is here to the right.

HAPPY NEW YEAR

Gleðilegt ár og takk fyrir síðast þau ykkar sem við hittum yfir hátíðarnar. Takk fyrir þau gömlu öll sömul. Hér erum við lent í Guyana, merkilega hress miðað við ferðalagið hingað niður eftir. Kannski er svo ennþá merkilegra hversu mikið okkur líður eins og heimkomnum hér í Bel Air. Grámygla íslenska skammdegisins er horfin og við er tekinn ferskur myglugróðurinn á öllu hérna innanhúss. Græn slykjan á handföngum tennisspaðanna minnti okkur á mittismálið sem allir fjölskyldumeðlimirnir hafa komið með frá Íslandi og jafnvel verðirnir okkar hafa bent á. Svo eru bara spennandi tímar framundan. Gestakomur og krikkett munu setja svip sinn á vorið. Ísland virðist svo dafna ágætlega án okkar. Einum of myndi einhver segja. Velmegunin er allt að sprengja. Það var til dæmis gaman að sjá upptöku af Veggfóðursþætti þar sem íbúðin okkar var til sýnis. Boðskapur þáttarins virtist vera að maður gæti verið happy þó maður búi ekki á þúsund fermetrum uppi við snjólínu.

Happy new year everyone and everybody. Many, many good wishes to all of you in 2007. We are home to our sweet and moldy home. Pretty much everything has decomposed in the house since we left. The saddest thing is the green color covering our tennis rackets. It seriously reminds us of our bulging waistlines courtesy of an Icelandic Christmas. But hey – there are exciting times ahead. Guests, the Cricket World Cup and series 4 and 5 of 24 will keep us busy until summer. And there is no need to feel sorry for Iceland without us. Is seems to prosper without the Henryssons’ butting in. ‘Prosper’ is perhaps an understatement. Some sections of the society seem to be blowing up. Literally in the case of New Years Eve. It was for example funny to see a recording of a lifestyle TV show which featured our beloved flat in Iceland. The purpose of this show seemed to be that one could be happy living in a small flat without everything. Perhaps we should invite the host down here?