Atli, Sigga og Tómas eru núna búin að fá smá smjörþef af Guyana. Fjörið er búið að vera mikið. Elín Katla er aðeins einu sinni búin að fara á slysavarðsstofuna eftir eltingaleik með Tómasi. Í dag var svo gvæanska útgáfan af kjötkveðjuhátíð. Ekki minnkaði fjörið við það. Á morgun leggjum við öll upp í mikla reisu. Verðum í fimm daga. Fyrst ætlum við að fljúga yfir frumskóginn og inn á hásléttuna þar sem indjánar ætla að leyfa okkur að dvelja við eldinn sinn eina nótt. Þeir ætla svo að koma hjálpa okkur í gegnum regnskóg Iwokrama þjóðgarðsins og að búðunum þar. Við munum dvelja tvær nætur í þeim búðum áður en við reynum að komast aftur að flugvellinum. Sú ferð mun meðal annars taka okkur í gegnum trjátoppa skógarins þar sem göngubrýr hafa verið settar upp. Síðasta nóttin ætti að verða prýðleg í ágætu gistiheimili sem skartar meira að segja sundlaug. Ferðasagan fylgir síðar...

The Holmjarns have now been here for few days, sampling the delights of Georgetown. They have for example been fortunate enough to witness the Mashramani, which, contrary to its South-American counterparts, has nothing to do with Lent. Instead, the Guyanese celebrate their national day with some Amerindian influences. Amerindian influences are indeed something we will get to know in the coming days. Tomorrow we will fly over the jungle into an Amerindian village where we will stay by the fire over night. The villagers will then help us to reach the camp of the Iwokrama National Reserve where we will stay two nights. A canopy walk will have to help us to get back closer to the airstrip - or at least to the resort in which we will sleep the the last night.

Enn og aftur erum við tengd nýjustu fréttum. Hér kom fram í fjölmiðlum – nokkrum dögum eftir að íslenskir fjölmiðlar fjölluðu um málið – að ákveðnar hnetusmjörskrukkur frá Pétri Pan gætu innihaldið salmonellu. Það kom í ljós að við vorum að borða upp úr einni þannig. Þetta var eins og spila bingó. Er einhver með 2111? Bingó! Maginn er ennþá í lagi, 7-9-13, en maður veit aldrei. En þetta er svo sem bara ein af hættunum sem fylgja starfinu. Þróunarlönd búa yfir margs konar ævintýrum. Henry varð til dæmis alveg fótlama í síðustu viku. Fyrst fékk hann hælsæri af of litlum golfskóm og svo rakst hjól á skrifborðsstól í sárið. Líf Regínu var ekki minna spennuþrungið. Það mátti engu muna að hún kæmist ekki í naglsnyrtingu fyrir sundlaugarkokteilboð laugardagsins. Við reynum þó stundum að taka lífinu alvarlega. Til dæmis vonumst við til þess að geta gefið eitthvað af tíma okkar til þess að lyfta upp börnum á munaðarleysingjahæli hér í Georgetown. Þau hafa ekki farið vel út úr lífsbingóinu. Ennþá er þó margt sem þarf að læra fyrir slíkar heimsóknir. Eitt af því er að hafa nóg af tissjúi við höndina, en það þurfti að snýta öllum viðstöddum hressilega þegar við kvöddum á föstudaginn. Næsta heimsókn verður þó eitthvað að bíða enda gestkvæmt á næstunni. Elín Katla bíður spennt eftir heimsókn Atla, Siggu og Tómasar, en þau lögðu einmitt upp í ferðalagið frá Íslandi núna síðdegis.

Well, well, for the first time in the history of the Henryssons our number came up. Unfortunately, we were not playing the lottery but in possession of a possibly salmonella infected can of peanut butter. The media around the world had warned of the product carrying serial number starting with 2111 and what did we know – we had already almost finished one... So far aunt salmonella has not visited the family, which is quite fortunate as we are expecting friends from Iceland in couple of days. Meanwhile, Henry and Regina are planning to donate some time to a local orphanage in town. Our first visit was on Friday. The plan is to bring a lot of tissues next time.

Hingað voru að berast fréttir af því að nafn Samvinnulýðveldisins Guyana hefði ratað í íslenska fjölmiðla. Óprúttnir aðilar á Íslandi eiga víst að hafa tekið við póstsendingu frá Guyana sem innihélt eiturlyf. Við viljum alls ekki skipta okkur um of af framgangi réttvísinnar heima en þó getum við ekki annað en leyft okkur að efast um málsatvik. Það er rétt að hér flæða eiturlyf um allt, en hver sá sem hefur reynt að koma böggli í póst hérna í Guyana veit sem er ef böggullinn kemst yfirleitt einhvern tímann yfir afgreiðsluborðið á pósthúsinu, þá er afskaplega ólíklegt að þessi böggull komi fram aftur. Hvað þá á áfangastað...

The good name of the Co-operative Republic of Guyana was in the papers back home in Iceland recently. Apparently, a parcel with drugs was mailed from Georgetown to an address in Iceland. The Henryssons have no inclinations interfering with the judiciary process back home. However, we cannot but comment on the fact that we find it highly unlikely that anyone can both succeed in getting a service in a Georgetown post office and assume that the mail will reach its destination.

Helgin var annasöm hjá fjölskyldunni. Yvette kom í heimsókn með dóttur sína sem var skýrð Raianne í höfuðið á Regínu (!?), við fórum á markaðinn, týndum kókoshnetur úr pálmum, gróðursettum kryddjurtir, spiluðum tennis og fórum í vínsmökkun í boði bandarísku leyniþjónustunnar. Sumir spiluðu golf meðan aðrir fóru í sund, en allir fóru í ostaveislu.

In the spirit of social busyness, the Henryssons made the most out of their weekend. Tennis, golf, swimming, wine tasting courtesy of the CIA, cheese eating etc was all on the agenda. Yvette also visited with her beautiful daughter. She is back to work today for the afternoons. Fortunately, Karen is going to take the evening shifts while we perform the diplomatic duties.

Áhyggjur fjölskyldunnar fyrir ferðina til Antigua reyndust ekki á rökum reistar. Þvert á móti. Allt gékk eins og í sögu; lygasögu. Við vorum svo sportleg þegar við komum á leiðarenda að tollarinn spurði okkur hvort við hefðum komið á einkaþotu til Antigua! En gamla lögmálið klikkaði ekki: sá sem horfir til himins og bíður eftir því að tunglið hrapi má eiga von á því að einhver pissi á skóna hans. Yfirleitt má treysta á tvennt í Karabíska hafinu, þ.e. á geðprýði íbúa og endalaust sólskin. Nú brá svo við að á okkur rigndi eins og ekkert væri sjálfsagðara og Henry lenti á geðversta tenniskennara sem sögur fara af. Dvölin var samt yndisleg að öðru leyti. Elína Katla og Carla skiptust á að leika kennara og skipa fullorðnum fyrir á milli þess sem þær fóðruðu skjaldbökur, pissuðu í sjóinn og dönsuðu við karabískan tunnutakt. Þýskt sjónvarpsfólk dúkkaði svo upp og tók upp heimildarmynd um ,ze zwei nise families on the beach‘. Síðast en ekki síst gerðu allir sitt besta til þess að halda upp á hálfrar aldar afmæli Pina Colada kokteilsins.

It rained excessively, Henry met the moodiest tennis instructor of the Caribbean, we never saw either Harry Belafonte or Billy Ocean, but the trip to Antigua with the Pongis was amazing. Carla and Elin Katla took turns, displaying their infinitely bossy dispositions, playing the teacher, wee-wee-ing in the ocean, feeding the turtles and dancing to the beat of the steel drums, while the parents celebrated the 50th anniversary of the Pina Colada. On arrival the Henryssons were asked if they had arrived by private plane by the custom official and soon a German film crew came running down the beach asking whether they were allowed to film ‘ze zwei nise families on the beach.' As always, Vilmos had the simple answer: 'Let's get this party started now.'

Þá leggjum við af stað til Antigua. Það er a.m.k hugmyndin. Miðað við hvernig hingað til hefur gengið að fljúga innan Karbíska hafsins þá er allt eins líklegt að við verðum ekki komin þangað áður en við þurfum að vera komin hingað aftur á fimmtudag í næstu viku. Ekki það að hingað til Georgetown sé nokkuð að sækja. Hér er vatns- og rafmagnslaust oftar en ekki orðið. Og menn ætla að halda heimsmeistarakeppni í krikkett hér von bráðar með tilheyrandi. Við vitum ekki hvort er vitlausara; að halda því fram að um sé að ræða þriðja stærsta íþróttaviðburð heims eða að halda að Guyana sé reiðubúið að taka á móti gestum, keppendum og hvað þeir nú heita aftur kallarnir í mjólkurfræðingagöllunum sem fylgja þessu sporti.

Antigua - we're on our way. Well, that is the plan if the good Lord and Liat allow. If we are fortunate we might be able to meet Carla and Co and some of Antigua's 365 beaches before we have to fly back home to dear old waterless and blackouted Georgetown.