Íþróttafréttir

Glöggir lesendur muna kannski eftir páskahattadegi skólans hennar Elínar Kötlu í fyrra og meðfylgjandi myndum. Nú er liðið ár og annar slíkur dagur runninn upp. Hatturinn frá því í fyrra var tekinn niður af vegg og páskaskraut límt á. Ekki laust við að Elín Katla hafi verið með hálsríg þegar hún kom niður af sviðinu svo þungur er hatturinn orðinn. Hins vegar eru íþróttafréttir fyrirferðamestar þessa dagana. Henry spilaði fótbolta með Evrópuúrvali Ralf Schumachers (hann er hérna á vegum Evrópusambandsins) gegn liði Suður-Ameríku um helgina og skoraði eitt mark í fræknum 5-4 sigri. Fáir tóku eftir þessum stórleik enda krikket það eina sem er á allra vörum. Það hefur líka þegar dregið til tíðinda á heimsmeistaramótinu. Einn þjálfari hefur verið kyrktur og Indland og Pakistan eru bæði fallin úr keppni (og má búast við að einhverjir verði gerðir höfðinu styttri þegar liðin koma heim). Keppni hefst í Georgetown á morgun og er þegar búið að ræna tvo írska íþróttafréttamenn. Útsendari BBC er kominn upp á kannt við Guyanabúa eftir að hafa skrifað pistil sem útlistaði þá augljósu staðreynd að Georgetown minnir um margt á Skegness. Forseti Guyana er fúll og neitar að tala við BBC. Eins gott að hann hafi ekki fylgst mikið með þessu bloggi okkar. Hann gæti skellt á RÚV.

Easter-Mad-Hat-Day at Elin’s school today. The mother made some improvements on the hat that won such rave reviews last year. Elin could barely keep her head straight. Anyway, she needs to be sporty these days. Georgetown is lazytown no more with the Cricket World Cup in town. Henry played in Ralf Schumacher’s Europe XI (Ralf is here on behalf of the EU) against South-America in a (not-so) friendly football match on Saturday. However, no one seems to have noticed Henry’s crucial goal in the 5-4 win, due to serious cricket fever. The first game in Georgetown will take place tomorrow. Already there is some excitement. Two Irish sport correspondents have been mugged and an English BBC sport journalist has been made persona non grada for establishing the simple fact that Georgetown and Skegness have much in common. Apparently, the president of the Co-operative Republic of Guyana, our dear old Barrat, is not amused and refuses to speak to the BBC. Thank god this very blog has escaped his attention up to now…

Þá er Olga lögð af stað í fyrsta ævintýrið: köfun í Tóbagó. Um leið og hún kemur aftur verður henni svo flogið inn í frumskóg þar sem henni verður ekið um á mótórhjóli. Guyana hefur annars tekið vel á móti henni. Hún var líklega farin að hugsa um hvers vegna fólk byggi annars staðar en í hitabeltinu. Rafmagns- og vatnsleysi og blöðrur sem spruttu fram á Elínu Kötlu minntu hana á hvers vegna. Kúbverskur kunningi okkar sem er læknir greindi blöðrurnar á Elínu Kötlu sem kossageit. Hann sagðist sjálfur aldrei spyrja dóttur sína hvað hún hefði lært í skólanum, hann skoðaði bara hvað hún hefði fengið frá hinum börnunum...

Elin Katla has spent the week at home after developing Impetigo. The Cuban doctor who diagnosed her – he is actually an acquaintance – said he had stopped asking his own daughter what she learnt in school each day. Instead he asked what she had picked up from the other children! In other news, Aunt Olga has left for Tobago sampling the specimens of the local males between diving lessons. When she returns a trip on a back of a motorcycle through the Guyanese jungle awaits her. What she will pick up there – or who will pick her up – is anyone’s guess.

Þá er Olga komin. Hún var dregin í gegnum stífa dagskrá í gær enda aðeins mánuður til stefnu. Heimsókn á munaðarleysingjahæli og matarboð hjá bandarísku leyniþjónustunni var það helsta. Dagskráin í dag er ekki síður stíf og endar hún með matarboði hjá sendiherra Venezúela. Það er bara eins gott að Hugo fatti ekki var Olga var kvöldinu áður. Elín Katla æfir sig að taka á móti gestum á meðan. Hún heldur að Olga sé aðallega að koma að hitta sig og sagði Yvette að hún þyrfti ekkert að koma á næstunni; Olga gæti hvort sem er ekki talað við Yvette þar sem hún kynni ekki ensku!

Finally, finally the cricket world cup is upon us. As you are all aware, the West Indies won their first game against Pakistan with 54 runs. Hurray! Olga, Regina's cousin, has arrived to sample the excitement.

Það hefur verið heldur tómlegt hérna í vikunni eftir að gestirnir fóru, sérstaklega þar sem Elín Katla hefur verið með hitavellu og ekki farið í skólann. Hún saknar þess mikið að hafa ekki Tómas (eða TómAS! eins og hún kallar hann) til þess að stjórna. Faðir hennar hefur látið sem hann hafi ekki heyrt ítrekaðar athugasemdir hennar um að lítill bróðir eða lítil systir sé ofarlega á óskalista afmælisins í maí. Annars eru bara allir glaðir með ferð Atla, Siggu og Tómasar. Þau voru líka furðu heppin með margt og mikið að gerast. Á meðan á dvöl þeirra stóð voru tvær hátíðir í landinu, fyrsta leiðtogafundur Suður-Ameríku í Guyana var haldinn og veðrið var eins og Al Gore hefði pantað það. Og nú bíðum við bara spennt eftir því að Olga lendi svo fjörið geti haldið áfram. Hún mun verða vitni að þriðja stærsta íþróttaviðburði heims, keyra til Iwokrama og renna út með ströndinni til Surinam. Þangað til getið þið skoðað nýjar myndir sem við vorum að setja inn á Flickr-linkinn hér til hægri.

Please feel free to check out some new pictures on our Flickr site. We are waiting for the next guest. Olga – Regina’s cousin – will be lucky enough to witness the third biggest sport event in the world, together with the charm of Iwokrama, Surinam and Tobago.

Our good friends, the Holmjarns, have sadly left. If any of you out there are interested in making the trip over the Atlantic, this is the amazing trip we did together into the Guyanese heartland: we began at Surama village (www.wilderness-explorers/surama_village.htm). Then we were driven to the camp at the Iwokrama Reserve (www.iwokrama.org). The Turtle Mountain Trek and the Canopy Walk Way were spectacular, even with one two year old and another three year old (although their daddies' backs hurt just a little bit). Lastly, we washed off the dirt in the swimming pool of the Rock View Lodge (www.wilderness-explorers/rock_view_lodge.htm). A trip of a lifetime, guaranteed.

Eins og allar góðar ferðir þá byrjaði ferðin okkar eins og lélegur brandari: þrjár örvhentar stúlkur og þrír rétthentir piltar lögðu af stað í leiðangur í leit að El Dorado og uppruna Labbakássunnar. Auðvitað gat þetta ekki orðið annað en hin dægilegasta ferð. Fyrst dvöldum við eina nótt við frumstæðar en afar notalegar aðstæður í indjánaþorpi sem nefnist Surama. Þar fórum við í gönguferðir og kanósiglingu eftir Burro-Burro ánni. Fuglalífið er magnað þarna og við vorum m.a.s. svo heppin að rekast á Risa-otur en þeir eru að verða ákaflega sjaldgæf dýr á þessum slóðum. Við sluppum hins vegar við að rekast á jagúar öllum til mikillar gleði. Næst vorum við keyrð til frábærra gistibúða Iwokrama þjóðgarðsins. Sú ferð endaði á stuttri siglingu sem reyndist reyndar nægilega löng til þess að steypiregn sem við lentum í bleytti alla inn að beini. Allir voru þó skrjáfþurrir jafnt að innan og utan þegar við lögðum af stað morguninn eftir til að ganga á Skjaldböku fjallið. Sú ganga var afskaplega mögnuð enda frumskógurinn fullur af talandi trjám og skríkjandi öpum. Tómas kom sér vel fyrir í bakpoka föður síns og Elín Katla gerði sitt besta við að trítla með. Öðru hvoru þurfti nú samt að sveifla henni upp á axlir til þess að komast áfram. Síðdegis syntu Henry og Atli með mannætufiskum og krókódílum. Þeir hafa enn báðir tíu fingur og tíu tær. Fjölskyldurnar tvær þurftu að vakna fyrir allar aldir morguninn eftir þar sem lagt var af stað fyrir dagrenningu í túr sem endaði upp í efstu trjátoppum í skóginum. Börnin stóðu sig enn og aftur ótrúlega garplega og áttu þau það svo sannarlega skilið að fá að komast í sund í Rock View Lodge (nafnið hefur jarðfræðilega skírtskotun fremur en tónlistarlega) þar sem við dvöldum síðustu nóttina. Það mátti ekki tæpara standa en þar sáum við svo sem betur fer Labba dýrið (það minnir á ofvaxinn en óskup sætan hamstur) sem kássan er kennd við. Síðan fjölskyldurnar skiluðu sér í bæinn hefur mest farið fyrir félagslegum skyldum og eru Atli og Sigga orðin sjóuð í smáræðum og almennu skáli. Þau eru núna aftur flogin inn í skóg. Tómas kippir sér ekkert upp við að vera skilinn eftir enda er hann á leið í barnapartý með Hawai tema: Alóa í El Dóradó.