Til hamingju Ástralía!

Í tilefni stórsigurs Ástralíu í úrslitaleik heimsmeistarmótsins í krikket splæstum við í nýtt útlit á bloggsíðunni og fylltum Flikrsvæðið af nýjum myndum. Aðrir eins yfirburðir hafa ekki sést á íþróttasviðinu síðan íslenska handboltalandsliðið keppti á B-keppninni í handbolta hérna um árið. Áhugasömum lesendum er einnig bent á bloggsíðu Olgu þar sem segir dálítið frá upplifun sinni á lífinu hérna niður við miðbaug: www.olgabrain.blogspot.com.

The family decided that in order to celebrate Australia's amasing Cricket World Cup victory (such superiority has not been seen in any sport since Iceland won the B-World Cup in Handball in the late eighties) we had to come up with a new layout of the blog. And here it is full of exciting stuff. Most importantly, however, we have been busy adding new pictures in our domain at Flickr.com. Please feel free to click on 'More of Elin Katla's photos' here to the left.

Krikketheimsmeistarakeppnistimburmenn (langt orð!) - eða bara sjokkið að gestakomum til okkar sé lokið í bili - leggst nú þungt á Georgetown. Nú mun enginn trúa okkur lengur þegar við segjum að ekkert virki. Olga sá allt spikk og span þegar hún var hérna. Hún myndi varla þekkja þá rafmagnslausu, netslöppu og almennt ónothæfu borg sem er fyrir utan gluggann. En við tökum þessu svo sem með stóískri ró enda aðrir og mikilvægari hlutir sem bíða. Regína hefur mikið að gera í vinnunni enda kominn nýr yfirmaður og spennandi tímar framundan. Svo er hún dugleg að sinna munaðarleysingjahælinu sem við höfum verið að kíkja til undanfarið. Elín Katla tekur ekki eftir því að foreldrar hennar sinni öðrum börnum svo mikið er að gera í skólanum. Á þessari sumarönn þarf hún að læra um muninn á löggum og hjúkkum, um fræ, um muninn á elduðum og óelduðum mat, tölurnar átta níu og tíu og stafina n, p, t og v. Að sjálfsögðu kallar þetta allt á mikinn heimalærdóm. Henry er svo farinn að huga að nauðvörn sinni í lok júní með tilheyrandi skallaklóri. Öll saman dundar fjölskyldan sér svo við að leita uppi ormalyf sem hægt er að súpa saman í myrkrinu yfir nýja 24 spilinu sem var að berast inn á heimilið.

A CWC hangover hangs over Georgetown at the moment. After all the weeks when everything had to function in the city, things have been pretty much in freefall infrastructure wise for the last days. Not that the Henrysson care, stoical as they are. We are all busy anyway. Regina is superbusy at work as a new RR heralds exciting times at the office. Elin Katla has this summer term to master the dark arts of the numerals eight, nine and ten together with the letters n, p, t and v. And Henry has started his preparation for defending his thesis in late June. Most important at the moment, however, is the arrival of the 24 boardgame which will no doubt lift our spirits during blackouts. Not even locating a proper deworming medicine for the family can compete with that excitement.

Olga gat látið gamlan draum rætast og haldið upp á 21. árs fermingarafmæli með eggjaslag í Surinam á páskadag með Melinhjónunum og dætrum þeirra tveimur. Elín Katla hafði þá um morguninn látið árlegan draum rætast og opnað súkkulaðipáskaegg sem frænka hennar hafði komið með. Eggið smakkaðist vel og var málshátturinn, hið ágæta orðtak ,,Spyr sá sem ekki veit“, vel við hæfi. Elín Katla var nefnilega ákaflega spurul þann langa tíma sem það tók að keyra til Paramaribo. ,,Erum við komin?“ var auðvitað algengasta spurningin, en ,,mamma, hvers vegna var rastafarinn á hjólinu með svínið á öxlinni að reka geiturnar yfir asnann sem búið var að keyra yfir?“ var einnig minnistæð spurning. Leiðin frá Georgetown og til Paramaribo var einmitt ákaflega áhugaverð og margt að sjá. Dýrafræðingar hafa til dæmis fundið út að einu dýrin sem maður á ekki á hættu að keyra yfir á leiðinni eru pandabirnir og gíraffar. Svo var minnst á fermingarafmæli að ofan. Það er ekki ólíklegt að við munum í framtíðinni öll halda upp á affermingarafmæli ferjunnar sem flutti okkur yfir til Surinam, svo mikil var gleðin þegar hún tók loksins land á hinum bakkanum eftir mikið japl. En ferðin var þess virði. Kiljan kallaði landið Súrnámu í þýðingu sinni á Birtíngi. Það var skynsamlega þýtt. Súrál og námagröftur heldur nú landinu uppi að miklu leyti. En vinstrigrænir þurfa ekki að örvænta fyrir þeirra hönd. Enn er margt vænt og grænt. Í raun og veru minnti ferðin á ferðalag með (ákaflega hægfara) tímavél. Surinam er eins og Guyana getur orðið eftir 10 ár ef vel er haldið á spöðunum.

Somehow, we all (the Henryssons, the Melins and Olga) came back in one piece after driving back and forth between Georgetown and Paramaribo during the Easter. Indeed, some of the world’s most renowned Zoologists have established the fact that the only animals one is not likely to hit on the road between these two metropolitan areas are panda bears and giraffes. Furthermore, South-America’s statisticians have also established a high likelihood that the ferry between Guyana and Suriname is the least pleasant way of transportation between the two counties. Anyway, the trip was most worthwhile. Suriname is of course part of the ‘Giuanas’ and the geographical resemblance was quite obvious. In fact, one could not but wonder if we had all traveled forward in time and ended up in Guyana in ten years time. The different status in development was at times shocking.

,,Land hinna mörgu vatna“, eins og Guyana er nefnt í túristabæklingum, tók á móti þreyttum krikketferðalöngum í síðustu viku með vatnsleysi – a.m.k. hérna í Georgetown. Olga nýlenta gerði það eina rétta í stöðunni og flaug lengst inn í land, þar sem hún flengdist um aftan á mótórhjóli í rigningunni. Þetta kallast víst ekki regnskógur fyrir ekki neitt. Á laugardaginn keyrði svo litla fjölskyldan til móts við Olgu til Iwokrama. Það var mikið ævintýri og ekki laust við að sumir söknuðu íslensks andvara í nestispásum – það er sitthvað að fá sér kaffi inni í Amazon eða á Öxnadalsheiði. Allt fór vel og eru allir núna vel haldnir í tveggja daga stoppi heima við. Aðfaranótt fimmtudags keyrum við til Surinam, sem verður væntanlega hvorki styttra né minna ævintýri og vonandi bara að Olga verði búin að læknast af rasssæri af hnakknum og hvorki flökurt né með nábít.


‘Guyana – the Land of Many Waters’ is the phrase the tourist board around here greets cricket enthusiasts with at the International Airport. Well, the city somewhat undermined this tourism strategy by being out of running water last week. Olga chose the only option at the time and flew into the jungle – sorry Rainforest – where she got thoroughly soaked on the back of a motorcycle the village people of Surama had arranged for her. The Henryssons drove through the jungle up to Iwokrama to meet her on Saturday where we all spent couple of nights. At the moment, we are all in town recuperating until we drive to Suriname over the Easter weekend. Ominously, they also market themselves as the Land of Many Waters. The question is whether we should pack bathing suits or umbrellas…