Þetta fer að verða klisja en það er heldur betur farið að styttast í annan endann á dvölinni okkar hérna. Að sama skapi má búast við að þetta blogg fari að leggjast af hvað úr hverju. Enn er þó sitt hvað að frétta. Um síðustu helgi höfðum við okkur til dæmis loksins í að halda stórt matarboð sem hefur staðið lengi til. Við verðum varla með annað slíkt. Elínu Kötlu fannst það líka til marks um að nú væri fjörið að verða búið og ræsti þreytta foreldra á sunnudeginum með þeim orðum að nú skildum við fara að pakka niður! Það er auðvitað ekki svo galin hugmynd - nema í Guyana. Hér finnum við engan til þess að flytja dótið okkar aftur til Íslands. Það virðist fyrirtækjunum um megn að senda eitt fax. En það er svo sem sem meira galið hérna. Henry varð til dæmis fyrir því úti á golfvelli í gær að þrír naktir menn vopnaðir sveðjum hlupu að honum. ,,Þetta hlýtur að vera mannránsglompan" var augljós hugsun. Þetta reyndust þó aðeins vera fangar sem voru fengnir til þess að hreinsa skurðina á vellinum og sem urðu hinir ljúfustu þegar þeim var boðið að sígarettupakki yrði sóttur fyrir þá í klúbbhúsið.

We finally mustered the courage to host the last dinner party at the Henryssons' last weekend. Needless to say it went very well. Elin had been told that this was a kind of an early farewell party so she asked her parents extremely early the next morning whether now was the time to pack our stuff in boxes. Well, it could be a good idea if only we could find a company that is willing to ship our stuff to Iceland. Apparently, it is too much of a hassle to send one fax up the Atlantic. We are going in few weeks time regardless. All the luggage in the world would not manage to tie us down here in Georgetown. Henry has for example lost his appetite for the good game of golf since his last visit to the course when three naked men ran to him with raised cutlasses.