Við eigum kannski eftir að sakna Guyana mikið eftir allt saman. Að minnsta kosti þegar við hugsum aftur til baka til ferða eins og þeirrar sem við fórum í um helgina. Við sigldum upp Essequibo fljótið í hús sem við höfðum leigt með þremur öðrum fjölskyldum. Húsið stendur inn í frumskóginum, en þar sem það er nálægt Bartika, sem er gullgrafarabær og síðasti útvörður ,,siðmenningar" í Guyana, þá má finna þar ýmis þægindi eins og rennandi vatn og rafmagn. Með í för voru sem sagt allir bestu vinir Elínar Kötlu og var stuðið stanslaust. Ewen hinn franski virðist ætla að hafa smá forskot á Francesco hinn ítalska í kærastatali Elínar Kötlu eftir helgina (hún er altént farin að tala um ,,þegar hún giftist Ewen" en ekki ,,ef"). Hin þýsk-ástralska Ella er þó í mestu uppáhaldi sem vinkona númer eitt. Miklu skipti svo á endanum að foreldrunum kom öllum ágætlega saman og hljómuðu fimm tungumál í belg og biðu um ganga hússins þessa eftirminnilegu helgi.

A Conradian journey up the Essequibo River over the weekend has the Henryssons really wondering about the relative merits of the Guyana experience. We had rented a house in the jungle with the three families of Elin Katla's best friends. And what a splendid weekend! In fact, we can hardly recall other such brilliant mini-break. How we managed to led this house evade us for two sticky years in Georgetown will be one of the lasting mysteries of our stay in Guyana.