Jæja, senn líður að lokum Guyanadvalarinnar. Elín Katla er orðin spennt að komast í skóla þar sem börnin þurfa hvorki að hefja nestistíma á að kremja maura á borðunum né hlusta á skó kennaranna kremja kakkalakka á veggjum. Það er þó ekki svo að við sitjum hérna á rassinum og bíðum eftir að flugvélin hefji sig á loft þann merka dag 1. nóvember. Þvert á móti. Hér er allt í ati og miklar annir undanfarna daga. Regína hélt til dæmis gagnmerka og vel sótta ráðstefnu um Þúsaldarmarkmið SÞ í síðustu viku. Það má vel vera að í framtíðinni líti hún á þessa ráðstefnu sem hápunkt dvalar sinnar hérna, enda tókst allt framar vonum. Á föstudaginn var svo íþróttadagur í skólanum hjá Elínu Kötlu sem hefði fengið Íþróttaálfinn til þess að tútna út af stolti. Keppnisskap nýja kennarans hennar er þó meira í stíl við Glanna glæp og var því ekki eins gaman og í fyrra. Ákváðum við á endanum að jogga yfir á næsta kaffihús áður en það myndi sjóða upp úr. Helgin sjálf var svo býsna loðin. Matarboð, bíókvöld og kveðjupartý voru á hverju strái en mest héngum við hálf ofan í kössum. Við fundum nefnilega loksins fyrirtæki sem var til í að bruðla dótinu okkar upp til Íslands. Og það var auðvitað eins og við manninn mælt: allt í einu var síðasti séns að koma dótinu af stað í dag! Það virðist hafa tekist. Hvenær það kemst á leiðarenda er hins vegar ennþá stór spurning.

Well, our stuff is in boxes and apparently on its way to Iceland. How we managed to pack everything with such a short notice is quite remarkable, especially considering the busy schedule of some family members the last few days. Elin had for example a sport day at school last Friday where her new teacher went a little over the top in excitement. Even more interesting was a workshop Regina hosted and planned on the Millennium Development Goals for local civil society. It was an amazing success and will probably be end up being one of Regina's most fond memories of the Guyana Experience.