Fyndið. Við vorum að laga til í kringum okkur enda bara tveir dagar eftir í húsinu. Sáum þá aftan á SPRON dagatal sem var á leið í ruslið. Fyrir októbermánuð - okkar síðasta mánuð í Guyana - er nefnilega boðið upp á ágæta vísu eftir Stephan G. Stephansson: Þótt þú langförull legðir / sérhvert land undir fót / bera hugur og hjarta / samt þíns heimalands mót. Og við öll á leið heim. Héldum lokahóf á svölunum okkar á laugardagskvöldið. Annars er þetta bara að verða búið...

The Henryssons hosted a farewell-get-together on our balcony on Saturday night for our closest acquaintances. It turned out to be the most splendid fun. This might actually turn out to be our last blog from Georgetown. Our suitcases crave our attention right now until we shall leave at some ungodly early time on Thursday morning.

Það sem vafðist helst fyrir okkur með að flytja til Guyana fyrir tveimur árum var hvaða áhrif það myndi hafa á Elínu Kötlu. Eins og sjá má á þessum tveimur myndum, sem eru teknar með tveggja ára millibili, þá ber ekki á öðru en þær áhyggjur hafi verið óþarfar. Hún virðist hafa dafnað. Hitt er verra hvernig við náum Guyanabúanum úr henni. Elín Katla hafði til dæmis ákveðið með vinkonu sinni í skólanum að þar sem vinkonan ætti hlý föt ofan í skúffu þá skyldi hún flytja með til Íslands. Næst þegar amma vinkonunnar kom í skólann þá vatt Elín Katla sér upp að henni og sagði: ,,Ok, Zalatoo is coming to Iceland with me, first we go to Florida, then with a big big ship to Iceland. She need plenty, plenty money. Please give she plenty, plenty money, girl. OK?"

This is how Elin has developed in Guyana the last two years. She seems to be doing alright. The only problem is the Guyanese mentality she is developing. Yesterday, she went to her friend's grandmother to inform her that as her friend owns some warm clothing at home she might as well move to Iceland as well. This is how the converstation started: "Ok, Zalatoo is coming to Iceland with me, first we go to Florida, then with a big big ship to Iceland. She need plenty, plenty money. Please give she plenty, plenty money, girl. OK?"

Jæja, senn líður að lokum Guyanadvalarinnar. Elín Katla er orðin spennt að komast í skóla þar sem börnin þurfa hvorki að hefja nestistíma á að kremja maura á borðunum né hlusta á skó kennaranna kremja kakkalakka á veggjum. Það er þó ekki svo að við sitjum hérna á rassinum og bíðum eftir að flugvélin hefji sig á loft þann merka dag 1. nóvember. Þvert á móti. Hér er allt í ati og miklar annir undanfarna daga. Regína hélt til dæmis gagnmerka og vel sótta ráðstefnu um Þúsaldarmarkmið SÞ í síðustu viku. Það má vel vera að í framtíðinni líti hún á þessa ráðstefnu sem hápunkt dvalar sinnar hérna, enda tókst allt framar vonum. Á föstudaginn var svo íþróttadagur í skólanum hjá Elínu Kötlu sem hefði fengið Íþróttaálfinn til þess að tútna út af stolti. Keppnisskap nýja kennarans hennar er þó meira í stíl við Glanna glæp og var því ekki eins gaman og í fyrra. Ákváðum við á endanum að jogga yfir á næsta kaffihús áður en það myndi sjóða upp úr. Helgin sjálf var svo býsna loðin. Matarboð, bíókvöld og kveðjupartý voru á hverju strái en mest héngum við hálf ofan í kössum. Við fundum nefnilega loksins fyrirtæki sem var til í að bruðla dótinu okkar upp til Íslands. Og það var auðvitað eins og við manninn mælt: allt í einu var síðasti séns að koma dótinu af stað í dag! Það virðist hafa tekist. Hvenær það kemst á leiðarenda er hins vegar ennþá stór spurning.

Well, our stuff is in boxes and apparently on its way to Iceland. How we managed to pack everything with such a short notice is quite remarkable, especially considering the busy schedule of some family members the last few days. Elin had for example a sport day at school last Friday where her new teacher went a little over the top in excitement. Even more interesting was a workshop Regina hosted and planned on the Millennium Development Goals for local civil society. It was an amazing success and will probably be end up being one of Regina's most fond memories of the Guyana Experience.

Við eigum kannski eftir að sakna Guyana mikið eftir allt saman. Að minnsta kosti þegar við hugsum aftur til baka til ferða eins og þeirrar sem við fórum í um helgina. Við sigldum upp Essequibo fljótið í hús sem við höfðum leigt með þremur öðrum fjölskyldum. Húsið stendur inn í frumskóginum, en þar sem það er nálægt Bartika, sem er gullgrafarabær og síðasti útvörður ,,siðmenningar" í Guyana, þá má finna þar ýmis þægindi eins og rennandi vatn og rafmagn. Með í för voru sem sagt allir bestu vinir Elínar Kötlu og var stuðið stanslaust. Ewen hinn franski virðist ætla að hafa smá forskot á Francesco hinn ítalska í kærastatali Elínar Kötlu eftir helgina (hún er altént farin að tala um ,,þegar hún giftist Ewen" en ekki ,,ef"). Hin þýsk-ástralska Ella er þó í mestu uppáhaldi sem vinkona númer eitt. Miklu skipti svo á endanum að foreldrunum kom öllum ágætlega saman og hljómuðu fimm tungumál í belg og biðu um ganga hússins þessa eftirminnilegu helgi.

A Conradian journey up the Essequibo River over the weekend has the Henryssons really wondering about the relative merits of the Guyana experience. We had rented a house in the jungle with the three families of Elin Katla's best friends. And what a splendid weekend! In fact, we can hardly recall other such brilliant mini-break. How we managed to led this house evade us for two sticky years in Georgetown will be one of the lasting mysteries of our stay in Guyana.

Þetta fer að verða klisja en það er heldur betur farið að styttast í annan endann á dvölinni okkar hérna. Að sama skapi má búast við að þetta blogg fari að leggjast af hvað úr hverju. Enn er þó sitt hvað að frétta. Um síðustu helgi höfðum við okkur til dæmis loksins í að halda stórt matarboð sem hefur staðið lengi til. Við verðum varla með annað slíkt. Elínu Kötlu fannst það líka til marks um að nú væri fjörið að verða búið og ræsti þreytta foreldra á sunnudeginum með þeim orðum að nú skildum við fara að pakka niður! Það er auðvitað ekki svo galin hugmynd - nema í Guyana. Hér finnum við engan til þess að flytja dótið okkar aftur til Íslands. Það virðist fyrirtækjunum um megn að senda eitt fax. En það er svo sem sem meira galið hérna. Henry varð til dæmis fyrir því úti á golfvelli í gær að þrír naktir menn vopnaðir sveðjum hlupu að honum. ,,Þetta hlýtur að vera mannránsglompan" var augljós hugsun. Þetta reyndust þó aðeins vera fangar sem voru fengnir til þess að hreinsa skurðina á vellinum og sem urðu hinir ljúfustu þegar þeim var boðið að sígarettupakki yrði sóttur fyrir þá í klúbbhúsið.

We finally mustered the courage to host the last dinner party at the Henryssons' last weekend. Needless to say it went very well. Elin had been told that this was a kind of an early farewell party so she asked her parents extremely early the next morning whether now was the time to pack our stuff in boxes. Well, it could be a good idea if only we could find a company that is willing to ship our stuff to Iceland. Apparently, it is too much of a hassle to send one fax up the Atlantic. We are going in few weeks time regardless. All the luggage in the world would not manage to tie us down here in Georgetown. Henry has for example lost his appetite for the good game of golf since his last visit to the course when three naked men ran to him with raised cutlasses.

Henry joins the Circus

Regína skilaði sér frá New York eftir vel heppnaða ferð. Það mátti ekki seinna vera. Helgin var pökkuð með stórskemmtilegum dagskrárliðum. Hæst bar þó ferð í mexíkóskan sirkus sem er kominn í bæinn með tígrisdýr, gíraffa, trúða og hvað eina. Sú ferð mun verða lengi í minnum höfð hjá fjölskyldunni. Sérstaklega þar sem Henry var dreginn upp á svið til þess að hjóla á minnsta hjóli í heimi. Sem betur fer voru myndatökur bannaðar í tjaldinu, þannig að þetta verður honum ekki til ævarandi háðungar. Þetta fór þó svo með hann að hann lá í rúminu allan sunnudaginn. Sem var ekki hentugt þar sem við höfðum boðið Karen og börnunum hennar í sund. Regína stóð sig hins vegar sem hetja við að sjá um fimm ósynda einstaklinga.

Regina made it from NY just in time for Circo Suarez, which is in town these days all the way from Mexico. What could have been a routine entertainment became a full hilarity when poor Henry was hijacked on stage to try the world's smallest bicycle. There are unconfirmed news that local people who witnessed this event are still in shock from the side effects of uncontrollable laughter. Anyway, the Henryssons' ability to entertain Guyanese people runs infinitely deep and on Sunday Regina took Karen and her kids swimming at the Pegasus.

Rigningarskúrirnar hafa loksins stöðvast og í staðinn er tekið við hitastig sem lætur fólki finnast það dúðað í stuttermabolum. Fjölskyldan er svo sem ekki að svekkja sig á því enda er farið að styttast í annan enda dvalar okkar hér. Bíllinn er kominn í sölu og svo mætti lengi telja. Það virðist til dæmis ætla að takast að sjá Karen koma þaki yfir höfuðið áður en við förum. Á meðfylgjandi mynd er nýja húsið hennar. Áður bjó hún með þremur börnum sínum í kofa á sömu lóð. Af þeim kofa hefði lítill sómi verið á smíðavöllum ÍTR. Þar svipar flestum spýtum til þeirrar næstu. Gjarnan vildum við svo sjá hurð og glugga komast á sinn stað fyrr en seinna. Annars er Regína farin til New York á námskeið í nokkra daga. Elín Katla var alveg krossbit að mamma hennar þyrfti að læra meira. ,,Hva? Ætlar hún að verða meira fullorðin eða hvað?" var það eina sem barnið gat stunið upp.