Fyndið. Við vorum að laga til í kringum okkur enda bara tveir dagar eftir í húsinu. Sáum þá aftan á SPRON dagatal sem var á leið í ruslið. Fyrir októbermánuð - okkar síðasta mánuð í Guyana - er nefnilega boðið upp á ágæta vísu eftir Stephan G. Stephansson: Þótt þú langförull legðir / sérhvert land undir fót / bera hugur og hjarta / samt þíns heimalands mót. Og við öll á leið heim. Héldum lokahóf á svölunum okkar á laugardagskvöldið. Annars er þetta bara að verða búið...

The Henryssons hosted a farewell-get-together on our balcony on Saturday night for our closest acquaintances. It turned out to be the most splendid fun. This might actually turn out to be our last blog from Georgetown. Our suitcases crave our attention right now until we shall leave at some ungodly early time on Thursday morning.

Það sem vafðist helst fyrir okkur með að flytja til Guyana fyrir tveimur árum var hvaða áhrif það myndi hafa á Elínu Kötlu. Eins og sjá má á þessum tveimur myndum, sem eru teknar með tveggja ára millibili, þá ber ekki á öðru en þær áhyggjur hafi verið óþarfar. Hún virðist hafa dafnað. Hitt er verra hvernig við náum Guyanabúanum úr henni. Elín Katla hafði til dæmis ákveðið með vinkonu sinni í skólanum að þar sem vinkonan ætti hlý föt ofan í skúffu þá skyldi hún flytja með til Íslands. Næst þegar amma vinkonunnar kom í skólann þá vatt Elín Katla sér upp að henni og sagði: ,,Ok, Zalatoo is coming to Iceland with me, first we go to Florida, then with a big big ship to Iceland. She need plenty, plenty money. Please give she plenty, plenty money, girl. OK?"

This is how Elin has developed in Guyana the last two years. She seems to be doing alright. The only problem is the Guyanese mentality she is developing. Yesterday, she went to her friend's grandmother to inform her that as her friend owns some warm clothing at home she might as well move to Iceland as well. This is how the converstation started: "Ok, Zalatoo is coming to Iceland with me, first we go to Florida, then with a big big ship to Iceland. She need plenty, plenty money. Please give she plenty, plenty money, girl. OK?"

Jæja, senn líður að lokum Guyanadvalarinnar. Elín Katla er orðin spennt að komast í skóla þar sem börnin þurfa hvorki að hefja nestistíma á að kremja maura á borðunum né hlusta á skó kennaranna kremja kakkalakka á veggjum. Það er þó ekki svo að við sitjum hérna á rassinum og bíðum eftir að flugvélin hefji sig á loft þann merka dag 1. nóvember. Þvert á móti. Hér er allt í ati og miklar annir undanfarna daga. Regína hélt til dæmis gagnmerka og vel sótta ráðstefnu um Þúsaldarmarkmið SÞ í síðustu viku. Það má vel vera að í framtíðinni líti hún á þessa ráðstefnu sem hápunkt dvalar sinnar hérna, enda tókst allt framar vonum. Á föstudaginn var svo íþróttadagur í skólanum hjá Elínu Kötlu sem hefði fengið Íþróttaálfinn til þess að tútna út af stolti. Keppnisskap nýja kennarans hennar er þó meira í stíl við Glanna glæp og var því ekki eins gaman og í fyrra. Ákváðum við á endanum að jogga yfir á næsta kaffihús áður en það myndi sjóða upp úr. Helgin sjálf var svo býsna loðin. Matarboð, bíókvöld og kveðjupartý voru á hverju strái en mest héngum við hálf ofan í kössum. Við fundum nefnilega loksins fyrirtæki sem var til í að bruðla dótinu okkar upp til Íslands. Og það var auðvitað eins og við manninn mælt: allt í einu var síðasti séns að koma dótinu af stað í dag! Það virðist hafa tekist. Hvenær það kemst á leiðarenda er hins vegar ennþá stór spurning.

Well, our stuff is in boxes and apparently on its way to Iceland. How we managed to pack everything with such a short notice is quite remarkable, especially considering the busy schedule of some family members the last few days. Elin had for example a sport day at school last Friday where her new teacher went a little over the top in excitement. Even more interesting was a workshop Regina hosted and planned on the Millennium Development Goals for local civil society. It was an amazing success and will probably be end up being one of Regina's most fond memories of the Guyana Experience.

Við eigum kannski eftir að sakna Guyana mikið eftir allt saman. Að minnsta kosti þegar við hugsum aftur til baka til ferða eins og þeirrar sem við fórum í um helgina. Við sigldum upp Essequibo fljótið í hús sem við höfðum leigt með þremur öðrum fjölskyldum. Húsið stendur inn í frumskóginum, en þar sem það er nálægt Bartika, sem er gullgrafarabær og síðasti útvörður ,,siðmenningar" í Guyana, þá má finna þar ýmis þægindi eins og rennandi vatn og rafmagn. Með í för voru sem sagt allir bestu vinir Elínar Kötlu og var stuðið stanslaust. Ewen hinn franski virðist ætla að hafa smá forskot á Francesco hinn ítalska í kærastatali Elínar Kötlu eftir helgina (hún er altént farin að tala um ,,þegar hún giftist Ewen" en ekki ,,ef"). Hin þýsk-ástralska Ella er þó í mestu uppáhaldi sem vinkona númer eitt. Miklu skipti svo á endanum að foreldrunum kom öllum ágætlega saman og hljómuðu fimm tungumál í belg og biðu um ganga hússins þessa eftirminnilegu helgi.

A Conradian journey up the Essequibo River over the weekend has the Henryssons really wondering about the relative merits of the Guyana experience. We had rented a house in the jungle with the three families of Elin Katla's best friends. And what a splendid weekend! In fact, we can hardly recall other such brilliant mini-break. How we managed to led this house evade us for two sticky years in Georgetown will be one of the lasting mysteries of our stay in Guyana.

Þetta fer að verða klisja en það er heldur betur farið að styttast í annan endann á dvölinni okkar hérna. Að sama skapi má búast við að þetta blogg fari að leggjast af hvað úr hverju. Enn er þó sitt hvað að frétta. Um síðustu helgi höfðum við okkur til dæmis loksins í að halda stórt matarboð sem hefur staðið lengi til. Við verðum varla með annað slíkt. Elínu Kötlu fannst það líka til marks um að nú væri fjörið að verða búið og ræsti þreytta foreldra á sunnudeginum með þeim orðum að nú skildum við fara að pakka niður! Það er auðvitað ekki svo galin hugmynd - nema í Guyana. Hér finnum við engan til þess að flytja dótið okkar aftur til Íslands. Það virðist fyrirtækjunum um megn að senda eitt fax. En það er svo sem sem meira galið hérna. Henry varð til dæmis fyrir því úti á golfvelli í gær að þrír naktir menn vopnaðir sveðjum hlupu að honum. ,,Þetta hlýtur að vera mannránsglompan" var augljós hugsun. Þetta reyndust þó aðeins vera fangar sem voru fengnir til þess að hreinsa skurðina á vellinum og sem urðu hinir ljúfustu þegar þeim var boðið að sígarettupakki yrði sóttur fyrir þá í klúbbhúsið.

We finally mustered the courage to host the last dinner party at the Henryssons' last weekend. Needless to say it went very well. Elin had been told that this was a kind of an early farewell party so she asked her parents extremely early the next morning whether now was the time to pack our stuff in boxes. Well, it could be a good idea if only we could find a company that is willing to ship our stuff to Iceland. Apparently, it is too much of a hassle to send one fax up the Atlantic. We are going in few weeks time regardless. All the luggage in the world would not manage to tie us down here in Georgetown. Henry has for example lost his appetite for the good game of golf since his last visit to the course when three naked men ran to him with raised cutlasses.

Henry joins the Circus

Regína skilaði sér frá New York eftir vel heppnaða ferð. Það mátti ekki seinna vera. Helgin var pökkuð með stórskemmtilegum dagskrárliðum. Hæst bar þó ferð í mexíkóskan sirkus sem er kominn í bæinn með tígrisdýr, gíraffa, trúða og hvað eina. Sú ferð mun verða lengi í minnum höfð hjá fjölskyldunni. Sérstaklega þar sem Henry var dreginn upp á svið til þess að hjóla á minnsta hjóli í heimi. Sem betur fer voru myndatökur bannaðar í tjaldinu, þannig að þetta verður honum ekki til ævarandi háðungar. Þetta fór þó svo með hann að hann lá í rúminu allan sunnudaginn. Sem var ekki hentugt þar sem við höfðum boðið Karen og börnunum hennar í sund. Regína stóð sig hins vegar sem hetja við að sjá um fimm ósynda einstaklinga.

Regina made it from NY just in time for Circo Suarez, which is in town these days all the way from Mexico. What could have been a routine entertainment became a full hilarity when poor Henry was hijacked on stage to try the world's smallest bicycle. There are unconfirmed news that local people who witnessed this event are still in shock from the side effects of uncontrollable laughter. Anyway, the Henryssons' ability to entertain Guyanese people runs infinitely deep and on Sunday Regina took Karen and her kids swimming at the Pegasus.

Rigningarskúrirnar hafa loksins stöðvast og í staðinn er tekið við hitastig sem lætur fólki finnast það dúðað í stuttermabolum. Fjölskyldan er svo sem ekki að svekkja sig á því enda er farið að styttast í annan enda dvalar okkar hér. Bíllinn er kominn í sölu og svo mætti lengi telja. Það virðist til dæmis ætla að takast að sjá Karen koma þaki yfir höfuðið áður en við förum. Á meðfylgjandi mynd er nýja húsið hennar. Áður bjó hún með þremur börnum sínum í kofa á sömu lóð. Af þeim kofa hefði lítill sómi verið á smíðavöllum ÍTR. Þar svipar flestum spýtum til þeirrar næstu. Gjarnan vildum við svo sjá hurð og glugga komast á sinn stað fyrr en seinna. Annars er Regína farin til New York á námskeið í nokkra daga. Elín Katla var alveg krossbit að mamma hennar þyrfti að læra meira. ,,Hva? Ætlar hún að verða meira fullorðin eða hvað?" var það eina sem barnið gat stunið upp.

Til hamingju með afmælið afi Bjarni!

Elsku afi Bjarni, til hamingju með afmælið. 70 ára - vá! Ég vildi að ég gæti verið með þér í dag. Sjáumst fljótt. Þín Elín Katla

Heima er best segir máltækið. Það á ekki alveg við þegar fólk hefur verið á Grenada og býr í Guyana. Hér er allt í hers höndum eins og vanalega. Við sluppum reyndar við slæm flóð á meðan við vorum í burtu. Og húsið okkar slapp í þetta sinn en vinir okkar fengu 30cm af vatni inn í stofu með öllu því dýralífi sem því fylgir. Flóðið var ekki einungis vegna rigningar. Slóðarnir sem áttu að hleypa vatni úr skurðunum á fjöru mættu ekki í vinnuna. Svo er bara hægt að giska hvaða slóðaskapur liggur að baki öðrum helstu fréttum eins og tíðu rafmagns-, vatns- og internetleysi í vikunni sem og flótta fjölda bófa úr einu helsta fangelsi landsins.

Home sweet home. Or whatever. Dear old Georgetown has greeted us back from our holidays with its unique brand of colonial charm and thigh moistening warmth. Fortunately, last weeks floods had receded when we returned (the houses of some of our friends let in more than 30 cm of floodwater) but blackouts, water shortages and prison breaks have all lifted our spirits this week. Elin Katla has not yet started school and thus spends her morning with her father at the coffee house playing cards, reading the New Yorker and listing to his lectures on pre-critical idealism and the relative benefits of espresso drinking. On the other front, Regina has realized that the Bob Geldof School of international aid is probably spot on. Hence, Bob’s First Rule of Working in Development (aka FRoWD): we all hate Mondays.

Grenada

Fjölskyldan hefur notað mörg lýsingarorð um karabísku eyjarnar á undanförnum tveimur árum. Nú skrifum við það og segjum að Grenada stendur þeim fremst sem við höfum heimsótt í flestu. Þrátt fyrir að Grenada hafi ekki fjölbreytileika strandanna á Tóbagó, fjölda stranda á Antigua og evrópska andann á Martinique þá er hún í staðinn laus við svo ótalmargt sem angrar mann í sambandi við aðrar eyjar. Það virðist sem allir hafi lagst á eitt um að reisa við ferðamannaiðnaðinn eftir fellibylinn Ivan. Dvölin okkar hefur reyndar verið fremur tíðindalaus hérna á hinni svokölluðu kryddeyju (gælunafnið er einmitt mikið við hæfi - hér vaxa krydd í hverjum koppi og ekkert meira en múskat sem er notað í allt). Mest höfum við hangið á okkar hálfgerðu einkaströnd á milli þess sem við heimsóttum ávanabindandi veitingastaði. Helvíti mun fyrr frjósa en að slíkir staðir birtist í Guyana. En auðvitað misreiknuðum við okkur í mörgu. Það er til dæmis rigningartimabil hérna sem fór ekkert á milli mála. Verra var þó að þeir UNESCO bændur voru víst nýbúnir að velja hin sjö nýju undur veraldar og misstu því af sandkastalaframkvæmdum Elínar Kötlu á ströndinni.

It is without a hint of a doubt that we can declare that the island of Grenada - the so-called Spice Island - the spiritual home of the Spice Girls and the island that puts the 'm' into 'nutmeg' - is the most stunning and welcoming of all the Caribbean Islands the Henryssons have visited the last couple of years. Everything from Italian wine bars with the atmosphere of Cheers and all the drama of Melrose Place to coral reefs harbouring the cast of Finding Nemo is on offer. Even a couple of chronological mishaps did nothing to dampen our spirits. Next time we might choose a little bit more externally dry season. Furthermore, the Henryssons are not going to spend again a Herculean effort on the fine art of Sand Castle building only to find out that UNESCO has recently voted on the seven next architectual wonders of the world.

Ef fólk smellir á meðfylgjandi link þá er víst hægt að sjá okkur fjölskylduna sóla sig á ströndinni í næstu viku...

Apparently, this weblink directs one to a LIVE videolink from the beach the Henryssons shall be staying at in Grenada.

http://www.laecottages.com/webcam/index.htm°

http://calabash.dnsdojo.net/view/index.shtml

Þá fer Regína að pakka niður Gisele sandölunum sínum og halda til Grenada. Þetta er ströndin sem við verðum á. Namm. Reyndar var fellibylurinn Dean að ganga yfir þarna rétt hjá þannig að það gæti verið minna um pálmatré þegar við lendum. Ef við lendum. Flugsamgöngur í Karabíska hafinu eru brokkgengar þegar best lætur eins og lesendur þessa bloggs rennur kannski minni til. Það gæti tekið þær nokkra daga að jafna sig í sitt skipulega kaos eftir eitt stykki fellibyl. Hvað um það. Ferðasagan mun birtast hérna eftir rúmlega viku. Bestu kveðjur frá okkur öllum þangað til.

Regina is in the process of luggageing her Gisele Bundchen sandals, while the rest of the Henryssons pack their less glamorous beachwear. Yes, we are going to Grenada this weekend for a week! If we can make this holiday hurricane and flight disruption free it is going to be awesome. We are renting a cottage next to the Calabash Hotel, sharing the beach (see picture) and in short walking distance from the Hotel's Gary Rhodes run Michelin starred restaurant. Hurray! The saga of our Caribbean adventure will follow in due time.

The winter photo is taken at 1 in the afternoon in December 2006, the summer photo is taken at 1 after midnight in July 2007. Anyway, at the flickr link to the left we have added 22 reasons why we are moving to Iceland in few months time.

Náttúruöflin eru eitthvað að stríða okkur hérna í Georgetown og spurning hvað við nennum að sitja undir þessu lengi í viðbót. Hér líða dagarnir annað hvort með óbærilegum hita eða ofsafenginni rigningu sem fengi Nóa til að teygja sig eftir sög og spýtu. Og talandi um ofsa. Henry og Regínu varð á að stíga á tærnar á því mikla undri sem er dr. Steve Surujbally, en hann er dýralæknir sem leiðir kosningaapparat landsins og er þar með einn valdamesti maður Guyana. Hann var spurningastjóri á pöbbaspurningakvöldi í vikunni þar sem Henry, Regína og liðsfélagar þeirra hikstuðu á spurningunni hver væri stærsta eyðimörk Evrópu. Svarið ,,Sprengisandur" var sett inn svona meira í gríni, en auðvitað var reynt að tuða örlítið þegar Steve hafnaði því svari, svona til þess að ergja þennan landsfræga besservisser. Hann var þó ekki meira en svo viss í sinni sök að hann vakti alla nóttina til þess að lesa sér til um úrkomu á Íslandi, eða svo sagði hann a.m.k. þegar hann hringdi í bítið morguninn eftir sigri hrósandi með þau tíðindi að auðn og eyðimörk væri sitthvað. (Hvar Steve komst yfir símanúmer Regínu fyrir klukkan 7 að morgni er okkur hulin ráðgáta!) Og enn um auðnir og náttúröfl. Litla fjölskyldan hefur ákveðið að notfæra sér skólafrí Elínar Kötlu og bregða sér fljótlega til Grenada í örlítið frí. Vesalings eyjan, sem okkur er sagt að sé þó enn mikil paradís, er ennþá að ná sér eftir fellibylinn Ivan sem jafnaði hana við jörðu fyrir nokkrum árum. Þeim veitir ekki af nokkrum túristadollurum til þess að rétta frekar úr kútnum. Eyjarskeggjar eru þó komnir vel á veg enda ýmsu vanir. Það er ekki svo ýkja langt síðan að Bandaríkjamenn ákváðu að sprengja strendur eyjunnar í tætlur í nafni lýðræðis og frelsis. Elín Katla mun áreiðanlega blómstra þarna þó varla verði hún eins blómleg og í íslensku sumri eins og sjá má á meðfylgjandi mynd.

Unfortunately, we cannot produce an English version of this blog as it mentions one Steve Surujbally, who is incidentally the type of guy who googles himself frequently and would not be amused by this particular anecdote. Well, the Henryssons might actually escape his ire as they are headed to Grenada for a short minibreak next weekend. More on that later. The picture of Elin Katla is from Iceland. We may soon add a few photos in order to explain our decision to move back...

Doktorsvörnum og Íslandsheimsóknum er lokið í bili. Henry og Elín Katla hafa komið með íslenska þurrkinn og blíðuna hingað til Guyana og ekki annað að gera en að hefja niðurtalninguna í heimferð fjölskyldunnar í byrjun nóvember. Sem betur fer erum við komin aftur í húsið okkar sem er með nýlökkuð gólf og málaða veggi. Elín Katla þvertók fyrir að vera eins og niðursetningur í þessum salarkynnum og var ekki annað að gera en að kalla til klippi- og naglakonu til að gera hana sem prinsessulegasta.

Finally, the Henryssons are united in Georgetown in order to count down the few remaining months in the land of many waters. Princess Elin will fortunately have the opportunity of holding court at our Bel Air Residence until then, as Henry and Elin were greeted by a freshly painted and dried out house on their arrival last week. There are busy times ahead. There are surprisingly many things we still want to do on this Continent before November.

Thad var vel lidid a morgunrutinuna okkar i morgun thegar modirin attadi sig a thvi ad thad hafdi ekki heyrst eitt islenskt ord sidan farid var fram ur, svo hun sneri ser ad dotturinni og sagdi: hey thu att ad tala islensku vid mommu thina

Dottirin horfdi med undrunarsvip a modirina og svaradi: But mommy I am Guyanese!

Held ad thad se komin timi a sma ferd til Islands

Elsku pabbi
til hamingju pabbi doktor
vona að þú verðir duglegur doktor
sakna þín og vona að við sjáum þig fljótlega
á meðan sendi ég þér fingurkoss mmmmm
þín Elín Katla

Algjör sveppur

Það er eins og að við höfum flutt inn í hús hennar... hvað sem hún hét nú aftur hexið í Andrésblöðunum. Risastór karta hefur búið um sig í skógrindinni okkar, leðurblökur fljúga um rjáfur og nú eru galdrasveppir farnir að vaxa upp úr gólfinu í svefnherberginu okkar eins og sjá má á meðfylgjandi mynd.

The Henryssons might as well have moved in with the Adams family. A giant toad lives in the corridor, bats are flying around the fan in the living room and now mushrooms are popping up in our bedroom.

Fjölskyldan fer að týnast af landi brott

Fyrir nokkrum árum síðan komu margir færustu náttúruvísindamenn heimsins saman í Guyana til að kortleggja vistkerfi landsins. Helsta niðurstaða þeirra var að hér svitnaði fólk ekki milli 3:50 og 4:55 á nóttunni. Annars svo til stanslaust. Nokkrir dagar í húsi án loftkælingar hefur dregið okkur að sömu niðurstöðu. En það fer þó að styttast í þessu öllu. Henry er að leggja síðustu hönd á nauðvörn sína og svo hverfur hann af landi brott. Elín Katla og Regína fara um mánaðarmótin. Elín Katla gaf sér tíma til að ræða við mömmu sína um dagskrána framundan þrátt fyrir leiðinda hita sem hefur verið að hrjá hana. Viðtalið er hér að neðan...

Þessi skrítla kom í blaðinu í dag. Það eru ekki bara við sem gerum grín að hugmyndinni um að Guyanabúar geti skipulagt hryðjuverk - þeir gera það sjálfir. Sendiherra Bandaríkjanna er annars vænsta blók sem vann lengi í sendiráðinu í Reykjavík.

Even the Guyanese cannot but laugh at the idea of a Guynaese terrorism mastermind...

Dagbókarbrot

Sunnudagur, 19:45, Búið að taka upp úr öllum kössum og töskum í nýju íbúðinni. Elín Katla býður góða nótt og skríður undir flugnanetið. Foreldrarnir taka ekki eftir því að nokkrar flugur sleppa með undir. 20:13, Henry og Regína ræða fréttir dagsins og velta því fyrir sér hvort Guyanabúarnir sem hafa verið dregnir fyrir rétt vegna fyrirætlana um að herja á JFK flugvöll verði dæmdir. Málinu hlýtur að vera vísað frá eftir að dómarinn áttar sig á að setning getur ekki bæði innihaldið sögnina að skipuleggja og nafnorðið Guyanabúi án þess að vera þversagnarkennd. 20.35, leðurblaka flögrar um stofuna. 20: 52, Henry og Regína flýja undir flugnanet. Mánudagur 6:30, gríðarleg rigning hefur vakið fjölskyldumeðlimi. 6:35, allir gleðjast yfir því að íbúðin skuli ekki vera á jarðhæð. 6:38, fjölskyldan áttar sig á vatn lekur ekki bara inn með gólfi heldur einnig í gegnum þak og glugga.

The citizens of Guyana can not believe that one of their former parliamentarians has planned to blow up JFK. Surely there must be a mistake. There is no record of any person in a higher position in Guyana ever planning ahead. In fact, all this sorry affair reminds of the old definition of Hell: A place where the staff at JFK check you in, Guyanese tour operators plan the trip down and where you are greeted by Swiss entertainers. In other news, the Henryssons have realised that although a second floor flat brings one further away from the water on the ground it obviously brings one closer to the water falling from the sky. Furthermore, it most definitely brings one in closer contact to various nocturnal creatures with wings. The only such creature we did not see our first night in the new flat is the former lead singer of the Faces.

Íbúðin er efri hæðin - leigusalinn býr niðri

Annar afmælisdagur

Henry varð gamall í dag. Flutningastúss náði ekki að skemma daginn þar sem mæðgurnar dekruðu við hann og svo voru vinir okkar svo sætir að stofna til óvænts síðdegiskaffis með tertu og alles hjá sér. Sá sem skreytti tertuna spurði víst hver væri uppáhaldslitur barnsins sem átti að fá hana. Þau svöruðu að 34 ára íslenskum heimspeking væri líklega sama hvernig nafnið hans væri á litinn. Við flytjum svo endanlega yfir í nýju íbúðina á morgun. Meðfylgjandi myndir eru úr henni.

The birthday season is still active. Henry turned old today. Thankfully, Regina and Elin managed to ease his pain until our friends sweetly hosted a surprise birthday party in his honour in the afternoon. We will move into the flat tomorrow. More picture might follow when we have settled in and if Elin (who incidentally thinks four year old girls should speak twice as loud as three year old) has not driven our landlord who lives downstairs absolutely bonkers.

Við höfum fundið litla en ákaflega huggulega íbúð til að hinkra í yfir sumarmánuðina á meðan gólfið á neðri hæðinni er tekið í gegn. Flytjum inn yfir helgina. Við getum þó geymt eitthvað af dótinu okkar hérna á efri hæðinni. Elín Katla lætur ekki bugast og er bara spennt yfir tilstandinu. Hún kemur syngjandi heim úr skólanum eins og sést á meðfylgjandi myndbandi. Nú er bara að venja sig við dýralífið sem bíður okkar á nýja staðnum. Það eru engin net fyrir gluggum. Rimlarnir munu að vísu kannski halda úti flestum arnar- og kattartegundum, en skordýr og fljúgandi rottur munu bara fá að kenna á skordýraspreyinu.

Fortunately, we have managed to find us a cozy little flat in town, into which we shall hopefully move next weekend. The flat is less flashy than the house we are in now and will most definitely do a worse job keeping out the fauna of Guyana, but what can one do? Anyway, the most important thing is that Elin is stoical about the whole thing and keeps coming home from school like a character from Sound of Music. Hence the video link below...

Vatnið er að fara - ekki vandræði okkar

Þegar við keyrðum út götuna okkar í dag sem í gær lá undir Lake Bel Air gat Elín Katla ekki stillt sig og söng: 'The water is gone, the water is gone, the water is goooooone awaaaay.' Lagfæringar á húsinu munu þó standa yfir a.m.k. fram í ágúst. Við erum því komin aftur út á þann hála ís sem er húsnæðismarkaðurinn í Georgetown. Meira síðar.

The water is gone for the most part. The house is a mess. The Henrysson's are back in the househunting buisness. Fun.

Hananú!

Það sem mátti helst ekki gerast hefur gerst. Sólarhringsrigning setti hverfið okkar á flot. Og það sem verra er, húsið okkar líka. Núna er stofan, eldhúsið, búrið og þvottahúsið ein daunill tjörn þar sem drukknaðir kakkalakkar fljóta um á milli moskítóflugna. Fiskar og snákar gæða sér svo á öllu góðgætinu.

The third worst thing that could happen to us in Georgetown has just taken place. Our house is under water. Well, not all of it. It is only the bottom floor that is now a pond full of breeding mosquitoes, toads, drowned roaches and the occasional fish.

Afmælisveislan tókst prýðilega!

Hoppukastalinn vakti mikla lukku og einnig Fram Fram fylking. Heimagerð barbíkaka var helsta ósk afmælisbarnsins

Myndir af herlegheitunum eru á Flickr og vídeó hér fyrir neðan

Photos from the party on flickr and video below

Elín Katla 4 ára!

Haldiði ekki bara að litla stelpan sé orðin 4 ára. Foreldrarnir eiga bágt með að trúa því. Og þó; það er ekki eins og lítið hafi gerst á þessum fjórum árum. Elínu Kötlu hefur m.a.s. tekist að vera aldrei tvisvar í sama landi á afmælisdaginn sinn. Við höfum haldið upp á þá í þessari röð: 1. Holland Park, London, 2. Lynghaga 10, 3. University Park, Flórída og 4. Georgetown. Það er ómögulegt að vita hvar verður haldið upp á næsta afmælisdag en veðbankar hallast helst að þremur borgum, þ.e. Ouagadougou, Krung Thep eða Phnum Penh. Það má líka vel kenna þessa forfrömun hjá barninu. Við morgunverðarborðið minntist hún á það við móður sína að það væri bara dáldið langt síðan hún var síðast í New York og stakk upp á borgarferð hið fyrsta. Einnig er hún farin að ruglast aðeins í tungumálunum. Hún kom með glæsilegt abstrakt málverk heim úr skólanum um daginn. Þegar foreldrarnir spurðu hvað þetta væri svaraði hún stolt ,,líf“. Enginn átti orð yfir listrænu innsæi barnsins og túlkunarhæfileikum. Elín Katla skildi hins vegar ekkert í þessum látum. Hún hafði oft áður litað laufblað í skólanum...

P.s. og auðvitað virka umferðarljósin ekki lengur. Þau náðust þó á meðfylgjandi mynd.

While the one set of traffic lights in Georgetown broke down, our little girl turned 4. We cannot really pretend to be surprised about her age. It takes some time after all to be all over the place. Elin has even managed to celebrate her four birthdays in four different countries: England, Iceland, USA and Guyana. The bookies are busy calculating the odds where her fifth birthday is going to take place. Three cities seem to be the favorites right now: Ouagadougou, Krung Thep and Phnum Penh. Place your bet now please. In the meantime, Elin is in a dire need of a break back in Iceland. Her Caribbean English is becoming quite rich. First we were not that worried. Slight difference in pronouncation could not be that bad. But after one and a half year in Guyana one cannot wonder but whether ‘to tink’ is not a totally different practice than ‘to think’. Thankfully, we are through celebrating her ‘turd’ birthday.

The rigndi látlaust fyrstu helgina í maí og allt virtist ætla á kaf. En viti menn. Síðan þá hefur varla komið dropi úr lofti en í staðinn höfum við þurft að þola óbærilegan hita og raka. Það mun enginn taka eftir því þegar það byrjar að rigna aftur. Allir eru rennblautir og rænulausir hvort sem er. Sitt hvað gerist þó þrátt fyrir mókið. Það hafa til dæmis verið sett upp umferðaljós á nokkrum gatnamótum í Georgetown. Og það virka m.a.s. ein þeirra! Lakari fréttir voru þó innbrot í höfuðstöðvar SÞ. Tölvubúnaði og kexi stolið. Ákaflega óhuggulegt allt saman. Sérstaklega þar sem þetta á að vera ein öruggasta bygging í bænum. En þó frábært að enginn varð fyrir þjófunum. Afmælisveisla sem Elínu Kötlu var boðið í skyggði þó á flest annað þessa helgina, enda boðið upp á ævintýraferð á hestvagni um hverfið. Nú getur Elín Katla ekki beðið eftir sinni veislu um næstu helgi og foreldrar hennar geta ekki sofið því þau vita að sú veisla má síður vera síðri. Hugmyndir einhver – plís?????

How often does one see stuff from science fiction become a reality? Well, we just witnessed one such instance here in Georgetown. No, it was not an UFO that greeted us last Friday afternoon when driving from town, but something infinitely less likely. Yes, a working set of traffic lights! Blimey! Even more shocking news was the burglary into the UNDP headquarters over the weekend. Fortunately, no one was working or in the building at the time. Everybody is still in shock nevertheless. If thugs get into one of the most secure building in town – what next? The weekend was however not all doom and gloom. Elin was invited to a birthday party on Sunday which turned out to be pretty good fun. Unfortunately for her parents, the hosts at the party raised the standard pretty high for the next parties within our social circle. How can one match a ride such as you can see in these photos?

Loksins tókst okkur að setja inn video - smellið á örina

Páskadagur í Suriname

Hattadagur í skólanum - Páskaskemmtun

Foreldrarnir fóru á foreldrafund með kennaranum hennar Elínar Kötlu í gærmorgun. Hún þykir náttúrlega stjörnunemandi, þrátt fyrir að tala bæði hátt og mikið. Það er fyrirgefið þar sem ekkert bendir til annars heldur en að hún hlusti vel á kennarann sinn. Að minnsta kosti er hún ákaflega dugleg að endurtaka allt sem kennarinn segir við samnemendur sína. Foreldrunum fannst einnig gott að fá smá yfirsýn hvað er verið að leggja áherslu á í skólanum þessa dagana. Börnin eru til dæmis farin að læra að lesa þriggja stafa orð sem flest virðast vera yfir eitthvað sem þau eiga að passa sig á: ,,rat”, ,,car“, ,,hot“ o.s.frv. Foreldrarnir eru ekki of hrifnir af þessu. Í fyrsta lagi er ekki víst að börnin átti sig á hættum þegar þeim fylgir ekki skilti með orðinu á. Í öðru lagi er alltaf hætta að börn telji að því lengri og flóknari sem orðin eru þá sé það sem þau standa fyrir því minna hættulegt. Það verður þannig til dæmis ekki nokkur leið að skýra það út fyrir Elínu Kötlu að hún þurfi að passa sig á að sýkjast ekki af epulopiscium fishelsoni. En í bili er það hvort sem er afmælið hennar í næstu viku sem á hug hennar allan. Það er þegar búið að panta hoppukastala og húllahringi, og þær mæðgur eru sveittar við að hanna bæði barbí- og dórutertur. Regína fékk þó örlitla hvíld frá þeim hugleiðingum í gærkvöldi þar sem henni og Henry var boðið í flenni boð á vegum Evrópusambandsins til þess að halda upp á einhvern hálfgerðan ,,þjóð“hátíðardag þess. Þar gafst Henry og Regínu enn einu sinni tækifæri til þess að útskýra fyrir fólki að: 1. jú, Ísland er hluti af Evrópu 2. nei, Ísland er ekki meðlimur Evrópusambandsins 3. ... best að sleppa þessari umræðu. Kosningar heima á Íslandi í nánd og ekki ástæða til að nota bloggsíðu tæplega 4 ára barns í áróðursskyni. Kjósið heil.

When Elin Katla is not lost in planning her birthday next week and the celebrations that will take place the weekend thereafter, she is pretty busy learning new things at school. She is for example learning to read three letters words these days, e.g. ‘rat’, ‘car’ etc. One wonders how many exciting three letters words the teacher can come up with. Anyway, the excitement is all about her next week’s birthday now. The parents have already booked the bouncy castle and Regina is pretty busy designing both a Barbie and a Dora birthday cake. The parents fortunately got a short break from the planning duties last night as the EU hosted a big gala to celebrate some big day in the European calendar – well, EU’s 50th ‘birthday’. Finally, Henry got an opportunity to use his white dinner jacket here in Guyana.

Það var ekki við öðru að búast. Nýtt rigningartímabil er mætt á staðinn í tilefni maímánaðar. Eftir aðeins eins dags rigningu eru skurðir að fyllast og kyrkislöngur og kráarrottur á fullri ferð á milli þeirra. Sem betur fer náðist að halda upp á gamla góða veðrið og sveitta stuttermaboli á sunnudaginn þegar yfirkona Alþjóðabankans hérna hélt líka svona ljómandi skemmtilega grillveislu í garðinum hjá sér. Elínu Kötlu fannst mikið til koma. Í garðinum var sundlaug og kjötið virtist óþrjótandi. Mest finnst henni samt koma til húsbóndans á heimilinu, en hann er fyrrverandi leynilögga á Spáni sem eftir nokkur áberandi mál varð ekki lengur mjög leynilegur og var því sendur á eftirlaun fyrir þrítugt. Hann notaði tækifærið til að fara í trúðaskóla í Barcelona og kann núna heldur betur að skemmta litlum stelpum með alls konar fíflalátum.

O boy – yet another rainy season is upon us here in Guyana. Well, perhaps it does not matter anyway whether our T-shirts get wet from the inside or the outside. Fortunately, we got the opportunity in a barbecue party last Sunday at the residence of the diminutive Spanish head of the World Bank here in Guyana to say goodbye to the dry season. While we did our best to give toasts to her good fortune never been asked out by Mr. Wolfowitz, her husband (a Spanish policeman turned entertainer) stole the limelight with juggling and other clownish extravaganza. Elin Katla loved every bit of it. Not even a swimming pool and seemingly endless supply of meat could keep her away from him.

Til hamingju Ástralía!

Í tilefni stórsigurs Ástralíu í úrslitaleik heimsmeistarmótsins í krikket splæstum við í nýtt útlit á bloggsíðunni og fylltum Flikrsvæðið af nýjum myndum. Aðrir eins yfirburðir hafa ekki sést á íþróttasviðinu síðan íslenska handboltalandsliðið keppti á B-keppninni í handbolta hérna um árið. Áhugasömum lesendum er einnig bent á bloggsíðu Olgu þar sem segir dálítið frá upplifun sinni á lífinu hérna niður við miðbaug: www.olgabrain.blogspot.com.

The family decided that in order to celebrate Australia's amasing Cricket World Cup victory (such superiority has not been seen in any sport since Iceland won the B-World Cup in Handball in the late eighties) we had to come up with a new layout of the blog. And here it is full of exciting stuff. Most importantly, however, we have been busy adding new pictures in our domain at Flickr.com. Please feel free to click on 'More of Elin Katla's photos' here to the left.

Krikketheimsmeistarakeppnistimburmenn (langt orð!) - eða bara sjokkið að gestakomum til okkar sé lokið í bili - leggst nú þungt á Georgetown. Nú mun enginn trúa okkur lengur þegar við segjum að ekkert virki. Olga sá allt spikk og span þegar hún var hérna. Hún myndi varla þekkja þá rafmagnslausu, netslöppu og almennt ónothæfu borg sem er fyrir utan gluggann. En við tökum þessu svo sem með stóískri ró enda aðrir og mikilvægari hlutir sem bíða. Regína hefur mikið að gera í vinnunni enda kominn nýr yfirmaður og spennandi tímar framundan. Svo er hún dugleg að sinna munaðarleysingjahælinu sem við höfum verið að kíkja til undanfarið. Elín Katla tekur ekki eftir því að foreldrar hennar sinni öðrum börnum svo mikið er að gera í skólanum. Á þessari sumarönn þarf hún að læra um muninn á löggum og hjúkkum, um fræ, um muninn á elduðum og óelduðum mat, tölurnar átta níu og tíu og stafina n, p, t og v. Að sjálfsögðu kallar þetta allt á mikinn heimalærdóm. Henry er svo farinn að huga að nauðvörn sinni í lok júní með tilheyrandi skallaklóri. Öll saman dundar fjölskyldan sér svo við að leita uppi ormalyf sem hægt er að súpa saman í myrkrinu yfir nýja 24 spilinu sem var að berast inn á heimilið.

A CWC hangover hangs over Georgetown at the moment. After all the weeks when everything had to function in the city, things have been pretty much in freefall infrastructure wise for the last days. Not that the Henrysson care, stoical as they are. We are all busy anyway. Regina is superbusy at work as a new RR heralds exciting times at the office. Elin Katla has this summer term to master the dark arts of the numerals eight, nine and ten together with the letters n, p, t and v. And Henry has started his preparation for defending his thesis in late June. Most important at the moment, however, is the arrival of the 24 boardgame which will no doubt lift our spirits during blackouts. Not even locating a proper deworming medicine for the family can compete with that excitement.

Olga gat látið gamlan draum rætast og haldið upp á 21. árs fermingarafmæli með eggjaslag í Surinam á páskadag með Melinhjónunum og dætrum þeirra tveimur. Elín Katla hafði þá um morguninn látið árlegan draum rætast og opnað súkkulaðipáskaegg sem frænka hennar hafði komið með. Eggið smakkaðist vel og var málshátturinn, hið ágæta orðtak ,,Spyr sá sem ekki veit“, vel við hæfi. Elín Katla var nefnilega ákaflega spurul þann langa tíma sem það tók að keyra til Paramaribo. ,,Erum við komin?“ var auðvitað algengasta spurningin, en ,,mamma, hvers vegna var rastafarinn á hjólinu með svínið á öxlinni að reka geiturnar yfir asnann sem búið var að keyra yfir?“ var einnig minnistæð spurning. Leiðin frá Georgetown og til Paramaribo var einmitt ákaflega áhugaverð og margt að sjá. Dýrafræðingar hafa til dæmis fundið út að einu dýrin sem maður á ekki á hættu að keyra yfir á leiðinni eru pandabirnir og gíraffar. Svo var minnst á fermingarafmæli að ofan. Það er ekki ólíklegt að við munum í framtíðinni öll halda upp á affermingarafmæli ferjunnar sem flutti okkur yfir til Surinam, svo mikil var gleðin þegar hún tók loksins land á hinum bakkanum eftir mikið japl. En ferðin var þess virði. Kiljan kallaði landið Súrnámu í þýðingu sinni á Birtíngi. Það var skynsamlega þýtt. Súrál og námagröftur heldur nú landinu uppi að miklu leyti. En vinstrigrænir þurfa ekki að örvænta fyrir þeirra hönd. Enn er margt vænt og grænt. Í raun og veru minnti ferðin á ferðalag með (ákaflega hægfara) tímavél. Surinam er eins og Guyana getur orðið eftir 10 ár ef vel er haldið á spöðunum.

Somehow, we all (the Henryssons, the Melins and Olga) came back in one piece after driving back and forth between Georgetown and Paramaribo during the Easter. Indeed, some of the world’s most renowned Zoologists have established the fact that the only animals one is not likely to hit on the road between these two metropolitan areas are panda bears and giraffes. Furthermore, South-America’s statisticians have also established a high likelihood that the ferry between Guyana and Suriname is the least pleasant way of transportation between the two counties. Anyway, the trip was most worthwhile. Suriname is of course part of the ‘Giuanas’ and the geographical resemblance was quite obvious. In fact, one could not but wonder if we had all traveled forward in time and ended up in Guyana in ten years time. The different status in development was at times shocking.

,,Land hinna mörgu vatna“, eins og Guyana er nefnt í túristabæklingum, tók á móti þreyttum krikketferðalöngum í síðustu viku með vatnsleysi – a.m.k. hérna í Georgetown. Olga nýlenta gerði það eina rétta í stöðunni og flaug lengst inn í land, þar sem hún flengdist um aftan á mótórhjóli í rigningunni. Þetta kallast víst ekki regnskógur fyrir ekki neitt. Á laugardaginn keyrði svo litla fjölskyldan til móts við Olgu til Iwokrama. Það var mikið ævintýri og ekki laust við að sumir söknuðu íslensks andvara í nestispásum – það er sitthvað að fá sér kaffi inni í Amazon eða á Öxnadalsheiði. Allt fór vel og eru allir núna vel haldnir í tveggja daga stoppi heima við. Aðfaranótt fimmtudags keyrum við til Surinam, sem verður væntanlega hvorki styttra né minna ævintýri og vonandi bara að Olga verði búin að læknast af rasssæri af hnakknum og hvorki flökurt né með nábít.


‘Guyana – the Land of Many Waters’ is the phrase the tourist board around here greets cricket enthusiasts with at the International Airport. Well, the city somewhat undermined this tourism strategy by being out of running water last week. Olga chose the only option at the time and flew into the jungle – sorry Rainforest – where she got thoroughly soaked on the back of a motorcycle the village people of Surama had arranged for her. The Henryssons drove through the jungle up to Iwokrama to meet her on Saturday where we all spent couple of nights. At the moment, we are all in town recuperating until we drive to Suriname over the Easter weekend. Ominously, they also market themselves as the Land of Many Waters. The question is whether we should pack bathing suits or umbrellas…

Íþróttafréttir

Glöggir lesendur muna kannski eftir páskahattadegi skólans hennar Elínar Kötlu í fyrra og meðfylgjandi myndum. Nú er liðið ár og annar slíkur dagur runninn upp. Hatturinn frá því í fyrra var tekinn niður af vegg og páskaskraut límt á. Ekki laust við að Elín Katla hafi verið með hálsríg þegar hún kom niður af sviðinu svo þungur er hatturinn orðinn. Hins vegar eru íþróttafréttir fyrirferðamestar þessa dagana. Henry spilaði fótbolta með Evrópuúrvali Ralf Schumachers (hann er hérna á vegum Evrópusambandsins) gegn liði Suður-Ameríku um helgina og skoraði eitt mark í fræknum 5-4 sigri. Fáir tóku eftir þessum stórleik enda krikket það eina sem er á allra vörum. Það hefur líka þegar dregið til tíðinda á heimsmeistaramótinu. Einn þjálfari hefur verið kyrktur og Indland og Pakistan eru bæði fallin úr keppni (og má búast við að einhverjir verði gerðir höfðinu styttri þegar liðin koma heim). Keppni hefst í Georgetown á morgun og er þegar búið að ræna tvo írska íþróttafréttamenn. Útsendari BBC er kominn upp á kannt við Guyanabúa eftir að hafa skrifað pistil sem útlistaði þá augljósu staðreynd að Georgetown minnir um margt á Skegness. Forseti Guyana er fúll og neitar að tala við BBC. Eins gott að hann hafi ekki fylgst mikið með þessu bloggi okkar. Hann gæti skellt á RÚV.

Easter-Mad-Hat-Day at Elin’s school today. The mother made some improvements on the hat that won such rave reviews last year. Elin could barely keep her head straight. Anyway, she needs to be sporty these days. Georgetown is lazytown no more with the Cricket World Cup in town. Henry played in Ralf Schumacher’s Europe XI (Ralf is here on behalf of the EU) against South-America in a (not-so) friendly football match on Saturday. However, no one seems to have noticed Henry’s crucial goal in the 5-4 win, due to serious cricket fever. The first game in Georgetown will take place tomorrow. Already there is some excitement. Two Irish sport correspondents have been mugged and an English BBC sport journalist has been made persona non grada for establishing the simple fact that Georgetown and Skegness have much in common. Apparently, the president of the Co-operative Republic of Guyana, our dear old Barrat, is not amused and refuses to speak to the BBC. Thank god this very blog has escaped his attention up to now…

Þá er Olga lögð af stað í fyrsta ævintýrið: köfun í Tóbagó. Um leið og hún kemur aftur verður henni svo flogið inn í frumskóg þar sem henni verður ekið um á mótórhjóli. Guyana hefur annars tekið vel á móti henni. Hún var líklega farin að hugsa um hvers vegna fólk byggi annars staðar en í hitabeltinu. Rafmagns- og vatnsleysi og blöðrur sem spruttu fram á Elínu Kötlu minntu hana á hvers vegna. Kúbverskur kunningi okkar sem er læknir greindi blöðrurnar á Elínu Kötlu sem kossageit. Hann sagðist sjálfur aldrei spyrja dóttur sína hvað hún hefði lært í skólanum, hann skoðaði bara hvað hún hefði fengið frá hinum börnunum...

Elin Katla has spent the week at home after developing Impetigo. The Cuban doctor who diagnosed her – he is actually an acquaintance – said he had stopped asking his own daughter what she learnt in school each day. Instead he asked what she had picked up from the other children! In other news, Aunt Olga has left for Tobago sampling the specimens of the local males between diving lessons. When she returns a trip on a back of a motorcycle through the Guyanese jungle awaits her. What she will pick up there – or who will pick her up – is anyone’s guess.